Uzasadnienie
Wyrokiem z 10 października 2019 r., II SA/Po 485/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Poznaniu oddalił skargę J. C. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w [...] z [...] maja 2019 r., Nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika z ustaleń sądu pierwszej instancji, WSA w Poznaniu wyrokiem z 19 września 2018 r., II SA/Po 218/18, na skutek skargi J. C., uchylił postanowienie SKO w [...] z [...] stycznia 2018 r. i poprzedzające je postanowienie tegoż organu z [...] listopada 2017 r. o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2012 r., nr [...] (źródłowa decyzja), o ustaleniu dla R. O. (inwestor) warunków zabudowy (wzt) dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z instalacjami, urządzeniami technicznymi i niezbędną infrastrukturą na części działki nr [...] i działki [...], obr. [...]. W przywołanym wyroku stwierdzono, podkreślając związanie na mocy art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm., Ppsa) uprzednim wyrokiem z 19 kwietnia 2017 r., II SA/Po 843/16, że w świetle treści podania J. C. oraz art. 61a § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096 ze zm., K.p.a.), niedopuszczalna była odmowa wszczęcia postępowania, albowiem oceny, czy wnioskodawcy przysługuje przymiot strony w sprawie o stwierdzenie nieważności źródłowej decyzji Wójta Gminy [...] powinno się dokonać po wszczęciu postępowania i w jego toku poczynić ustalenia w celu zbadania legitymacji do złożenia wniosku, a także stwierdzenia, czy podnoszone w stosunku do źródłowej decyzji zarzuty uprawniały do skutecznego żądania stwierdzenia jej nieważności.
Dalej w wyroku II SA/Po 485/19 wskazano, że w wyniku powyższego SKO w [...] zawiadomiło strony o wszczęciu postępowania nieważnościowego, by następnie decyzją z [...] kwietnia 2019 r., nr [...], odmówić stwierdzenia nieważności w/w decyzji Wójta Gminy [...] o wzt. W motywach swego rozstrzygnięcia Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z wytycznymi i oceną sądu wojewódzkiego uznało, że J. C. miał legitymację w sprawie, bowiem jako właściciel działki nr [...] wykazał, iż ma interes prawny uprawniający go do bycia stroną postępowania. Zdaniem Kolegium inwestycja wpływać będzie niekorzystnie na tę nieruchomość i będzie ograniczać możliwości rozwoju gospodarstwa wnioskodawcy. Zważywszy, że działki inwestycyjne – nr [...] i [...] – znajdują się w mniejszej odległości niż 100 m od granicy działki wnioskodawcy postępowania nieważnościowego, dopuszczenie zabudowy jednorodzinnej w sąsiedztwie jego nieruchomości spowodowałoby, że straciłby możliwość ubiegania się o ustalenie warunków zabudowy dla budynku inwentarskiego do produkcji większej niż 40 DJP, bez uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Kolegium uznało, że Wójt Gminy [...] wydając decyzję o wzt nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa, ani nie wydał tej decyzji bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). SKO w [...] przytoczyło art. 61 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2012, poz. 647 ze zm., Upzp) oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm., rozp. MI z 2003) i wskazało, że analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu sporządzona w sprawie nie zawiera danych wyjściowych poszczególnego parametru dla każdej działki znajdującej się w obszarze analizowanym. Jednakże analiza zawiera opis każdego parametru, łącznie ze wskazaniem wartości średniej oraz z wyjaśnieniem, w jaki sposób organ gminy ustalił parametry dla planowanego budynku.
W ocenie orzekającego w sprawie nieważnościowej organu, brak prawidłowo przeprowadzonej analizy urbanistycznej nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o wzt z powodu rażącego naruszenia prawa, jeżeli nie zachodzi oczywista sprzeczność pomiędzy tą decyzją, a wymaganiami zabudowy i zagospodarowania terenu wynikającymi z przepisów prawa. Zarzuty dotyczące błędnego sporządzenia analizy mogą skutkować uchyleniem decyzji o wzt w zwykłym toku instancji, lecz nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności takiej decyzji. Kolegium podkreśliło, że przeanalizowało sprawę pod kątem spełnienia przesłanki tzw. dobrego sąsiedztwa, wskazując, że w wyznaczonym obszarze analizowanym na datę wydania źródłowej decyzji znajdowała się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz zabudowa zagrodowa w gospodarstwach rolnych i hodowlanych (budynki mieszkalne jednorodzinne, gospodarcze, inwentarski, garaże).
Inwestor we wniosku wskazał jako teren inwestycji działki nr [...] i [...]. Szerokość frontu działki inwestycyjnej wynosi 95 m, a jej trzykrotność zgodnie z § 3 ust. 2 rozp. MI 2003 – ok. 285 m. W takiej odległości organ gminy powinien wyznaczyć obszar analizowany. W sprawie błędnie wyznaczono ten obszar, co jednak nie jest jeszcze rażącym naruszeniem prawa. Kolegium wskazało, że w obszarze analizowanym właściwych rozmiarów znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (np. dz. nr [...] i [...]) oraz zabudowa zagrodowa w gospodarstwach rolnych.
Zatem planowana inwestycja może współistnieć na tym terenie z istniejącą zabudową, a tym samym kontynuuje funkcję zabudowy. Ponadto ustalone w decyzji o wzt parametry nie naruszyły istniejącego ładu przestrzennego, parametry te mieszczą się w ustalonych przedziałach i nie zaburzają istniejącego ładu przestrzennego. Maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy budynków mieszkalnych w tym obszarze wynosi 13% i organ na podstawie § 5 ust. 2 rozp. MI 2003 przyjął dla projektowanego budynku wartość 13%. Średnia wartość wskaźnika szerokości elewacji frontowej wynosi ok. 10 m, co przy uwzględnieniu tolerancji 20% (zgodnie z § 6 ust. 1 rozp. MI 2003) szerokość planowanego budynku winna mieścić się w przedziale 8-12 m, organ gminy ustalił zaś ten wskaźnik na poziomie 8-12 m. Z kolei maksymalna wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynków zlokalizowanych na sąsiednich działkach z dachem skośnym wynosi 4 m, a z dachem płaskim – 6 m. Wójt zastosował odstępstwo zgodnie z § 7 ust. 4 rozp.
MI 2003 z uwagi na to, że projektowany budynek nie przekroczy maksymalnej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej w obszarze analizowanym. Stąd dla planowanego budynku można ustalić ten wskaźnik na poziomie do 4 m. Kolegium wskazało, że w obszarze analizowanym budynki mieszkalne mają dachy strome, dwuspadowe lub wielospadowe o kącie nachylenia połaci dachowych 25-45º, wysokość do głównej kalenicy dachu maks. 9 m oraz kalenicy prostopadłej lub równoległej do drogi lub do bocznych granic działki oraz dachy płaskie o wys. 7 m. Stąd dla planowanego budynku można było ustalić geometrię dachu zgodnie z wnioskiem inwestora, tj. dach dwu lub wielospadowy o wysokości do górnej kalenicy do 9 m oraz kalenicy prostopadłej lub równoległej do drogi lub do bocznych granic działki. Kolegium stwierdziło też, że planowana inwestycja spełniała pozostałe wymogi z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 Upzp. Kolegium nie stwierdziło też, by decyzja o wzt wyczerpywała którąkolwiek z przesłanek z art. 156 K.p.a.
W wyroku przytoczono dalej, że J. C. wnosząc do SKO w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucił organowi, że nie zastosował się do wskazań sądu wojewódzkiego zawartych w wydanym w sprawie wyroku.
SKO w [...] decyzją z [...] maja 2019 r. utrzymując w mocy własną decyzję wydaną w I instancji odmawiającą stwierdzenia nieważności źródłowej decyzji o wzt, powtórzyło w istocie uprzednio zaprezentowaną argumentację.
W skardze do WSA w Poznaniu na powyższą decyzję J. C. zarzucił Kolegium niezastosowanie się do wskazań sądu wojewódzkiego zawartych w wyroku uprzednio wydanym w sprawie oraz nie wzięcie pod uwagę kwestii oddziaływania inwestycji, uciążliwości dla otoczenia i charakteru pobliskiej zabudowy.
Ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu w piśmie procesowym rozszerzając argumentację skargi, zarzucił naruszenie:
- - art. 28 i art. 10 K.p.a. polegające na błędnym niestwierdzeniu nieważności decyzji o wzt wydanej z rażącym naruszeniem prawa polegającym na pozbawieniu strony możliwości udziału w postępowaniu,
- - art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie zebrania i zbadania materiału dowodowego w sposób pozwalający na merytoryczną ocenę prawidłowości źródłowej decyzji, w tym wymagań dotyczących osób trzecich, poprzez brak analizy oddziaływania inwestycji na nieruchomość skarżącego,
- - art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że decyzja o wzt nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa,
- - art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 6 ust. 2 pkt 2 Upzp poprzez ich błędne zastosowanie polegające na niezbadaniu i nieokreśleniu wymagań co do ochrony interesów osób trzecich w zakresie nieruchomości skarżącego,
- - art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp poprzez naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa polegającej na wyrażenie zgody na lokalizację zabudowy mieszkaniowej w zabudowie wiejskiej.
Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Poznaniu oddalił skargę.
W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki nie podzielił zarzutów skarżącego, jakoby SKO w [...] nie zastosowało się do oceny prawnej i wytycznych sądu zawartych w wyroku II SA/Po 218/18. Zwrócono uwagę, że wyrok ten nie rozstrzygał o istnieniu podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o wzt, a jedynie o legalności postanowień Kolegium o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności źródłowej decyzji.
W ocenie sądu pierwszej instancji prawidłowo Kolegium uznało i wykazało to w uzasadnieniach swych decyzji, że nie było podstaw do stwierdzenia nieważności źródłowej decyzji Wójta [...]. Sąd wojewódzki podzielił jednocześnie ocenę SKO w [...], że nie wystąpiła żadna z wad określona w art. 156 § 1 K.p.a., która dałaby podstawę do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy.
W dalszej części wyroku stwierdzono, że Wójt Gminy [...] był właściwym organem w sprawie, a Kolegium trafnie wskazało, że przy wydaniu decyzji o wzt nie doszło do rażącego naruszenia prawa, ani rozstrzygania bez podstawy prawnej. Sąd wojewódzki szczegółowo analizował ustalone w źródłowej decyzji warunki zabudowy w aspekcie treści art. 61 ust. 1 Upzp oraz rozp. MI 2003, by podzielić stanowisko organu orzekającego w postępowaniu nieważnościowym, że planowana zabudowa kontynuuje funkcję zabudowy istniejącą na tym terenie. Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika strony skarżącej odnośnie naruszenia przepisów art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 ust. 1 Upzp co do niezagwarantowania ochrony interesów osób trzecich, wyjaśniono, że zgodnie z art. 63 ust. 2 Upzp, w źródłowej decyzji zawarto zapis, iż decyzja o wzt nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Reasumując, sąd wojewódzki uznał, że prawidłowe są decyzje SKO w [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności źródłowej decyzji Wójta Gminy [...].
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł J. C., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika.
Na podstawie art. 174 pkt 1 Ppsa (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa), zaskarżonemu w całości wyrokowi zarzuca się naruszenie przepisów prawa materialnego:
- 1. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że uchybienia Wójta Gminy [...] przy wydawaniu decyzji o wzt z [...] grudnia 2012 r. nie miały charakteru rażącego naruszenia prawa, podczas gdy w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o warunkach zabudowy nie została prawidłowo przeprowadzona analiza funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu;
- 2. art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozp. MI z 2003 przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że brak prawidłowej analizy urbanistycznej nie prowadzi do uznania decyzji o wzt za wydaną z rażącym naruszeniem prawa;
- 3. art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 6 ust. 2 pkt 2 Upzp poprzez jego błędną wykładnię polegające na braku zbadania i określenia wymagań co do ochrony interesów osób trzecich w zakresie nieruchomości należącej do J. C., w tym poprzez brak analizy oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomość skarżącego;
Zaskarżonemu orzeczeniu strona skarżąca kasacyjnie zarzuca nadto naruszenie przepisów o postępowaniu sądowoadministracyjnym w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 174 pkt 2 Ppsa w zw. "art. 145 § 1 pkt 1 lit." Ppsa w zw. z art. 6, 7, 75 § 1, 77 § 1, 80, 83 § 3, 107 § 3 i art. 126 K.p.a. poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w związku z naruszeniem powołanych przez skarżącego przepisów K.p.a. przez SKO w [...], podczas gdy w ocenie skarżącego zgromadzone w sprawie dowody nie pozwalają na formułowanie wniosków co do merytorycznej prawidłowości decyzji, w tym nieuwzględnienie wymagań co do ochrony interesów osób trzecich poprzez brak analizy oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomość skarżącego.
W związku z powyższym skarżący kasacyjnie wnosi o:
- 1. uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu;
- 2. przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu stronie skarżącej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wg norm przepisanych, podwyższoną o kwotę podatku VAT, które nie zostały uiszczone w całości ani w części;
- 3. na podstawie art. 182 § 2 Ppsa rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym i zrzeczenie się przeprowadzenia rozprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że organ gminy wyznaczył obszar analizowany błędnie, planowana inwestycja nie kontynuuje funkcji obiektów już znajdujących się na wyznaczonym obszarze. Podobnie nie nawiązuje ona do linii zabudowy oraz intensywności zabudowy występującej na analizowanym terenie. Różnice te są zarazem na tyle istotne, że niemożliwe jest ich skorygowanie w drodze odstępstw od wyników analizy na podstawie stosownych przepisów powołanego rozporządzenia. Z uwagi zatem na niespełnienie wymogu dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp, wykluczone jest zdaniem skarżącego wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej eksponowano znaczenie w sprawie o wzt dowodu w postaci analizy urbanistyczno-architektonicznej, zarzucając brak przeprowadzenia ustaleń odnośnie kontynuacji funkcji przez planowaną inwestycję, co winno być kwalifikowane jako rażące naruszenie § 3 ust. 1 i 2 rozp. MI 2003 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp. Zdaniem skarżącego kasacyjnie na analizowanym obszarze nie występują obiekty jednorodzinne, a bez wpływu na to ma pozostawać, że siedliska rolnicze nie posiadają klasycznych wiejskich zabudowań gospodarczych. Eksponując konieczność uwzględnienia tzw. dobrego sąsiedztwa w procedurze ustalania wzt, strona skarżąca kasacyjnie wspiera swe wywody przykładami zaczerpniętymi z judykatury oraz doktryny, które w jej przekonaniu wzmacniać mają argumentację środka odwoławczego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.
Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony nie zażądały, stosownie do art. 182 § 2 Ppsa, przeprowadzenia rozprawy.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
A. Przywołanie jako podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 Ppsa, jako naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wymaga od strony skarżącej kasacyjnie wskazania takiego (takich) przepisu (przepisów), które naruszył sąd pierwszej instancji. Z reguły będzie to oznaczony przepis (przepisy) Ppsa, rolą strony skarżącej kasacyjnie jest przekonanie Sądu Naczelnego, że wskazane uchybienie było tego rodzaju, że gdyby nie one, wynik postępowania przed sądem wojewódzkim zapewne byłby odmienny, niż przyjęty w zaskarżonym orzeczeniu. Rzecz jednak w tym, że aby taki zarzut kasacyjny rozpoznać, musi on być sformułowany w sposób formalnie poprawny.
Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia, od jej autora – będącego wszak profesjonalnym pełnomocnikiem procesowym – ustawodawca wymaga przeto przytoczenia podstaw kasacyjnych wraz z ich uzasadnieniem (art. 176 §1 pkt 2 Ppsa). Zwrócić w tym aspekcie należy uwagę, że wskazywana w przedmiotowym środku odwoławczym podstawa kasacyjna zawiera wskazanie na "art. 145 § 1 pkt 1 lit." Ppsa. Wypadnie zauważyć, że art. 145 § 1 pkt 1 Ppsa, w którym określono podstawy wyrokowania polegającego na uwzględnieniu skargi przez sąd administracyjny na decyzję lub postanowienie i dające asumpt do uchylenia przedmiotu zaskarżenia w całości lub w części, zawiera trzy oddzielne podstawy ujęte kolejno w przepisach art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) Ppsa, art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) Ppsa, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) Ppsa. Te podstawy uwzględnienia skargi sądowoadministracyjnej to trzy odrębne przepisy.
Nie jest rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego domyślanie się intencji strony wnoszącej środek zaskarżenia, nadto uzasadnienie skargi kasacyjnej nie pozwala w żadnym stopniu na ewentualne usunięcie niestaranności pełnomocnika w sporządzeniu skargi kasacyjnej, polegającej w istocie na braku wskazania tego przepisu postępowania z Ppsa, któremu miałby uchybić sąd pierwszej instancji. Z tych względów zarzut kasacyjny naruszenia przepisów postępowania nie poddaje się kontroli.
B. Nie jest trafny zarzut błędnej wykładni art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozp. MI z 2003. Z pierwszego z tych przepisów, określającego ziszczenie się tzw. dobrego sąsiedztwa", wynika, że jednym z warunków, których dopiero łączne spełnienie pozwala właściwemu organowi na ustalenie wzt, jest to, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.
Z kolei z przepisów § 3 ust. 1 i 2 rozp. MI 2003 wynika odpowiednio, że "W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy" oraz "Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów". Niewadliwe jest – zdaniem Sądu Naczelnego – ustalenie sądu pierwszej instancji, podzielającego w tej kwestii zresztą stanowisko SKO w [...], że organ gminy przy ustalaniu frontu działki inwestycyjnej nie uwzględnił działki nr [...], ograniczając się do uwzględnienia wyłącznie działki nr [...], Niemniej jednak słusznie sąd wojewódzki uznał w ślad za Kolegium, że nie miało to znaczenia dla oceny ziszczenia się przesłanki tzw. dobrego sąsiedztwa, skoro w sąsiedztwie urbanistycznym objętym obszarem analizy prawidłowo wyznaczonym, tj. zgodnie z wymogami § 3 ust. 1 i 2 rozp.
MI 2003, znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (działki nr [...] i [...]), to zaś pozwalało w źródłowej decyzji przyjąć ustalenie o ziszczeniu się warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp. Poza werbalnym zaprzeczeniem tej okoliczności przez J. C. zawartym w skardze kasacyjnej, ustaleń tych nie podważono.
C. Gdy idzie o argumentację powyżej przywołanej podstawy kasacyjnej w aspekcie niedopuszczalności zlokalizowania obok zabudowy zagrodowej także zabudowy jednorodzinnej pełnomocnik skarżącego kasacyjnie powołał się na motywy wyroków WSA w Gdańsku z 21 stycznia 2009 r., II SA/Gd 689/09 i II SA/Gd 690/08. Niezależnie od tego, że stanowisko tegoż sądu wyrażone w powyższych wyrokach w żadnym stopniu nie może wiązać Sądu Naczelnego w przedmiotowej sprawie, to wypadnie zauważyć, że oba te wyroki zostały uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny odpowiednio wyrokami z 7 lipca 2010 r., II OSK 1079/08 i z 29 czerwca 2010 r., II OSK 1078/09 (CBOSA.nsa.gov.pl).
Skoro zatem niewadliwie SKO w [...] ustaliło, że na obszarze objętym sporządzoną analizą w obszarze prawidłowo wyznaczonym znajduje się zabudowa pozwalająca na ustalenie istnienia tzw. dobrego sąsiedztwa, zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp musiał zostać oceniony jako nietrafny.
D. Nie jest zasadny zarzut błędnej wykładni art. 54 pkt 2 lit. d) w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 6 ust. 2 pkt 2 Upzp. Skarżący kasacyjnie podnosząc brak zbadania i określenia wymagań co do ochrony interesów osób trzecich w zakresie jego nieruchomości, w tym poprzez brak analizy oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomość skarżącego – zdaniem Sądu Naczelnego – nie dowodzi błędnej wykładni wskazanych przepisów prawa materialnego. Trafnie sąd pierwszej instancji eksponował, że w źródłowej decyzji znalazła się informacja, że decyzja o wzt nie rodzi prawa do terenu oraz nie narusza prawa własności oraz uprawnień osób trzecich. W samej skardze kasacyjnej nie wyłuszczono na czym miałaby polegać owa błędna wykładnia przywołanych przepisów Upzp, nie wskazano jaka ona powinna być, aby uznano ją za prawidłową. Z tych przyczyn tak skonstruowany zarzut nie mógł zostać uznany za skuteczny.
E. W konsekwencji poprzednich uwag nie jest skuteczny zarzut błędnego zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez uznanie, że źródłowa decyzja o wzt nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa.
F. Skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.