Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 września 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1152/09 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2007 r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że Prezydent Miasta st. Warszawy decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2006 r. zmienił własną ostateczną decyzję Nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. zatwierdzającą projekt i udzielającą pozwolenia na przebudowę sali kinowej i pomieszczeń zaplecza dawnego kina Polonia przy ul. [...] w Warszawie na potrzeby Teatru Polonia w ten sposób, że: zatwierdził aneks do projektu budowlanego przebudowy sali kinowej i pomieszczeń zaplecza dawnego kina Polonia przy ul. [...] w Warszawie i zezwolił na budowę według zmienionego projektu.
W uzasadnieniu decyzji organ l instancji wskazał, że zamierzenie to zgodne jest z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] czerwca 2006 r. ustalającą zasady zagospodarowania terenu oraz zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie teatru Polonia, dobudowie przejścia krytego oraz zmianie sposobu użytkowania wraz z przebudową lokalu użytkowego na działce nr [...],[...] i [...], a inwestor złożył wymagane dokumenty.
Odwołanie od tej decyzji wniosła Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie wskazując, że zamienny projekt budowlany przewiduje roboty na dz. nr [...] przy ul. [...], a nie na działce przy ul. [...], której dotyczył projekt przed zmianą. Nadto, że projekt dotyczy dobudowy realizowanej na innej nieruchomości niż wynikało to z pierwotnego projektu. W tej sytuacji członkowie Wspólnoty będąc współużytkownikami wieczystymi działki nr ew. [...] przy ul. Pięknej, znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej rozbudowy na działce nr [...], która dodatkowo obciążona jest służebnością dojścia i dojazdu na rzecz działki nr [...] należącej do Wspólnoty.
Wojewoda Mazowiecki decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. umorzył postępowanie odwoławcze w sprawie decyzji Prezydenta m.st. Warszawy Nr [...] r. z dnia [...] września 2006 r. Organ podkreślił, że status strony w myśl art. 28 k.p.a. musi wynikać z przepisów prawa materialnego. Wskazał, że z odpisu z księgi wieczystej KW [...] prowadzonej dla działki nr ew. [...] nie wynika, aby Wspólnota Mieszkaniowa miała interes prawny w przedmiotowej sprawie, a zapis o nieodpłatnej służebności dojścia i dojazdu nie wyczerpuje przesłanek z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.)
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła Wspólnota Mieszkaniowa zarzucając naruszenie art. 28 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. oraz nieuwzględnienie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego mimo, że Wspólnota jest użytkownikiem wieczystym sąsiedniej nieruchomości będącej w obszarze oddziaływania inwestycji, co wynika z przepisów rozporządzeń Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (DZ. U. Nr 164, poz. 1588) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2006 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (DZ. U. Nr 121, poz. 1139). Skarżąca przyznała, że nie była stroną postępowania o pozwolenie na roboty budowlane objęte decyzją Nr [...] i nie była tamtym postępowaniem zainteresowana.
Sytuacja uległa zmianie, gdy inwestor w 2006 r. wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla działek nr [...] i [...], które stanowią wewnętrzne podwórze dla sąsiedniej nieruchomości nr [...], której współużytkownikami są członkowie Wspólnoty. W tej sytuacji działka [...] znalazła się w obszarze oddziaływania obiektu, który ma być rozbudowany na działkach nr [...] i [...]. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy Wspólnotę uznano za stronę i przyjęto, że ma interes prawny. Stąd nie uznanie skarżącej Wspólnoty za stronę w postępowaniu o pozwolenie na budowę, nie znajduje uzasadnienia prawnego, co potwierdza fakt uchylenia przez Sąd powołanej decyzji o warunkach zabudowy nieruchomości [...] i [...], a co skutkuje tym, że aktualnie inwestor nie posiada ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 stycznia 2008 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1164/07 oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2009 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 626/08 po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 1164/07 - uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę dotyczy interesu prawnego właściciela sąsiedniej nieruchomości, jeżeli jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, który ma być wybudowany przez inwestora.
Sąd Wojewódzki pominął fakt, że w zaskarżonej decyzji jako jedyne uzasadnienie ustalenia, że nieruchomość Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ulicy [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu wskazano, że z przedstawionego odpisu z księgi wieczystej KW [...] nie wynika, że Wspólnota ma interes prawny w tej sprawie, gdyż zapis o nieodpłatnej służebności nie wyczerpuje przesłanek określonych w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Ocena Sądu l instancji była wadliwa, ponieważ ustawowa definicja "obszaru oddziaływania obiektu" zawarta w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego - nie daje podstaw do zawężającego rozumienia tego określenia. W definicji tej jest mowa o terenie wyznaczonym w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Do przepisów odrębnych w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, należą nie tylko przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Takimi przepisami odrębnymi są także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego, ochrony środowiska, ochrony przeciwpożarowej. Nie można też wykluczyć, zdaniem Sądu Naczelnego, że przepisem powodującym ograniczenie przez osoby wymienione w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego będą nie tylko przepisy prawa materialnego administracyjnego, ale również przepisy dotyczące własności i innych praw rzeczowych określone w kodeksie cywilnym i innych ustawach. Wykonanie inwestycji może bowiem uniemożliwić realizację tych praw i dochodzenie roszczeń w stosownej procedurze przed sądem powszechnym. Ochrona praw takich osób wymagałaby dokonania przez organ administracyjny oceny wpływu inwestycji na istniejące na nieruchomości stosunki cywilnoprawne, przy zastrzeżeniu, że nieruchomość obciążana jest prawem przechodu i przejazdu także na rzecz innych działek niźli tylko skarżącej Wspólnoty. Mimo stwierdzenia w uzasadnieniu decyzji, że Wspólnota nie wykazała przepisów, z których wynikałoby naruszenie jej interesu prawnego, organ odwoławczy nie przeprowadził w tym zakresie żadnego postępowania.
Nie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu i innych pismach procesowych, nie ocenił jak one wpływają na status Wspólnoty jako strony, wynikający z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i art. 28 k.p.a
Naczelny Sąd Administracyjny wskazał więc, że oddalenie skargi na decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego, które zostało wszczęte na skutek odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie narusza przepisy art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego oraz art.141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a w zw. z art. 7, 77 § 1 i art. 28 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawy, uznając skargę za zasadną wskazał, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie Sądu l instancji wyrokiem Sądu II instancji oznacza, iż Sąd ten nie może formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym w kasacyjnym orzeczeniu poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie, także co do dalszego postępowania przed organem administracji w razie stwierdzenia braku zastosowania się do tych wskazań.
Sąd l instancji podał, za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 k.p.a. Jednak nie oznacza to, że art. 28 k.p.a. nie ma zastosowania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. W postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę stronami w rozumieniu art. 28 k.p.a są osoby wymienione w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Treść określenia "stronami" użytego w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, wypełnia przepis art. 28 k.p.a tyle, że przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego zawęża treść tego określenia do osób wymienionych w tym przepisie. Tak więc inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się na obszarze oddziaływania obiektu są stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, ponieważ postępowanie to dotyczy ich interesu prawnego lub obowiązku.
W ocenie Sądu l instancji, postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę dotyczy interesu prawnego właściciela sąsiedniej nieruchomości, jeżeli jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, który ma być wybudowany przez inwestora. Sąd l instancji wskazał, że w zaskarżonej decyzji organ jako jedyne uzasadnienie swojego ustalenia, że nieruchomość Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ulicy [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu podał, że z przedstawionego odpisu z księgi wieczystej KW [...] nie wynika, że Wspólnota ma interes prawny w sprawie, gdyż zapis o nieodpłatnej służebności nie wyczerpuje przesłanek określonych w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Stwierdzenie takie w okolicznościach sprawy było zdecydowanie niewystarczające, mając na uwadze podnoszone w odwołaniu i innych pismach procesowych argumenty Wspólnoty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zaznaczył, że stosownie do wskazań Sądu Naczelnego podnieść trzeba, iż ustawowa definicja "obszaru oddziaływania obiektu" zawarta w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego - nie daje podstaw do zawężającego jak przyjął to organ rozumienia tego określenia. W definicji tej jest mowa o terenie wyznaczonym w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Do przepisów odrębnych w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, należą nie tylko przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Takimi przepisami odrębnymi są także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego, ochrony środowiska, ochrony przeciwpożarowej. Na takie właśnie przepisy powoływała się skarżąca Wspólnota.
Sąd l instancji wskazał też, że nie można również wykluczyć, iż przepisem powodującym ograniczenie przez osoby wymienione w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego będą nie tylko przepisy prawa materialnego administracyjnego, ale również przepisy dotyczące własności i innych praw rzeczowych określone w kodeksie cywilnym i innych ustawach. Jeżeli zatem wykonanie przedmiotowej inwestycji (w poszerzonym kwestionowaną decyzją kształcie) mogłoby uniemożliwić realizację praw rzeczowych przysługujących uprawnionym podmiotom na terenie objętym inwestycją, to przymiot strony Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ulicy [...] jest ewidentny. Mimo stwierdzenia w uzasadnieniu decyzji, że Wspólnota nie wykazała przepisów, z których wynikałoby naruszenie jej interesu prawnego, organ odwoławczy nie przeprowadził w tym zakresie żadnego postępowania. W szczególności nie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu i nie ocenił jak wpływają one na status Wspólnoty jako strony, wynikający z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i art. 28 k.p.a
Sąd l instancji podkreślił, że Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, iż poprzednie oddalenie przez Sąd Wojewódzki skargi na decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego, które zostało wszczęte na skutek odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie naruszało przepisy art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego oraz art.141 § 4 p.p.s.a w zw. z art.7, 77 § 1 i art. 28 k.p.a. W tej sytuacji Sąd Wojewódzki musi uchylić zaskarżoną decyzję a organ odwoławczy musi ponownie rozpatrzeć sprawę, ocenić argumenty i przepisy prawa powoływane przez stronę w celu wykazania, że posiada interes prawny wynikający z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i art. 28 k.p.a.
Skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2009 r. wniósł uczestnik postępowania będący inwestorem Fundacja [...] na rzecz Kultury i zaskarżając wyrok w całości za rzucił mu:
* naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez brak wykazania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zaistnienia przesłanki wpływu stwierdzonych naruszeń prawa materialnego lub możliwego wpływu naruszeń przepisów postępowania na wynik sprawy administracyjnej;
* naruszenie art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1) lit. a i c p.p.s.a., poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku kwestii wpływu stwierdzonego naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania na wynik sprawy administracyjnej oraz nie wskazanie podstawy prawnej orzeczenia;
- - naruszenie art. 190 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia samodzielnego postępowania w sprawie i oparcie się w całości na ustaleniach prawnych i faktycznych poczynionych przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 626/08, przekraczając granice związania wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zakreślone przez art. 190 p.p.s.a.
Powołując się na powyższe zarzuty Fundacja wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Wspólnota mieszkaniowa przy ulicy [...] wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie NSA nie dostrzegł okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania.
Podstawową okolicznością mającą znaczenie dla oceny zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej wniesionej przez Fundację jest to, że zaskarżony wyrok został wydany po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2009r. w sprawie o sygn.. akt II OSK 626/08 którym to uchylony został wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2008r. a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania temuż Sądowi. W tej sytuacji stosownie do art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Sąd ten, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. Związanie dokonaną przez NSA wykładnią ma szeroki zasięg, nie można bowiem oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z tą wykładnią. Powyższe rozwiązanie ma na celu usprawnienie i przyspieszenie postępowania i zapewnienie jednolitości orzecznictwa. Autor skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie zarzucił Sądowi pierwszej instancji przekroczenie granic związania wyrokiem NSA zakreślonych przez art. 190 p.p.s.a. NSA w wyroku z 24 kwietnia 2009r. dokonał bardzo szczegółowej i obszernej oceny zarzutów kasacyjnych i wykładni przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Wskazał, że zarówno Wojewoda Mazowiecki jak i Sąd Wojewódzki odmawiając Wspólnocie przymiotu strony naruszyły art. 28 ust 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego i art. 28 k.p.a. w szczególności przez zawężające rozumienie definicji "obszaru oddziaływania obiektu".
Zarzucił Sądowi pierwszej instancji, że pominął fakt, iż w zaskarżonej decyzji jako jedyne uzasadnienie ustalenia, że nieruchomość wspólnoty nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu powołano to że służebność gruntowa przysługująca Wspólnocie nie wyczerpuje przesłanek określonych w art. 28 ust 2 Prawa budowlanego. Podniósł, że organ administracji nie dokonał ustaleń i nie odniósł się do tego czy z przepisów odrębnych nie wynikają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu graniczącego z rozbudowywanym obiektem. NSA nie wykluczył też, że takimi przepisami w niniejszej sprawie będą przepisy dotyczące prawa własności i innych praw rzeczowych określonych w kodeksie cywilnym i innych ustawach. Wykonanie inwestycji może bowiem uniemożliwić realizację tych praw. Ochrona praw tych osób wymagała dokonania przez Wojewodę oceny wpływu inwestycji na istniejące na nieruchomości stosunki cywilnoprawne.
Zaniechania Wojewody naruszały zatem art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Już chociażby z tych wywodów jasno wynika, że kwestia przysługiwania przymiotu strony Wspólnocie wymaga ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego. Sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę powtórzył wywody NSA i uznając je za własne słusznie uchylił zaskarżoną decyzję nie naruszając w żaden sposób art. 190 i 134 § 1 p.p.s.a.
Odnosząc się natomiast do następnych zarzutów kasacyjnych naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit a i c p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wskazania i pominięcie w uzasadnieniu wyroku zaistnienia przesłanki wpływu stwierdzonych naruszeń prawa materialnego lub możliwego wpływu naruszeń przepisów postępowania na wynik sprawy, należy wskazać, że zgodnie z przywołanymi przepisami zaskarżona decyzja podlega uchyleniu jeżeli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązkiem sądu uwzględniającego skargę na tych podstawach jest nie tylko wskazanie przepisów którym organ administracji uchybił ale również wykazanie, że naruszenie przepisów materialnych miało wpływ na wynik sprawy lub wykazanie prawdopodobieństwa oddziaływania naruszeń przepisów proceduralnych na wynik sprawy administracyjnej.
Wypełnienie tego obowiązku jawi się szczególnie ze względu na to, że sprawa trafia ponownie do właściwego organu, który będąc związany oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu nie może domniemywać tej oceny. Stąd też wynikająca z ostatniego zdania art. 141 § 4 p.p.s.a. powinność sądu zawarcia w uzasadnieniu wyroku, w wyniku którego sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, wskazań co do dalszego postępowania. W objętym postępowaniem kasacyjnym wyroku Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Wojewoda dokonał wadliwej interpretacji przepisów mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie w szczególności bezzasadnie zawęził pojęcie obszaru oddziaływania obiektu, skutkiem czego było przeprowadzenie niewystarczającego, postępowania bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, czym naruszył zasady zawarte w art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Sąd ten zarzucił w szczególności organowi administracji nie przeprowadzenie postępowania w zakresie ewentualnego (podnoszonego przez Wspólnotę) wpływu przepisów odrębnych w tym przepisów dotyczących prawa własności i innych praw rzeczowych (w tym służebności) na status Wspólnoty w niniejszej sprawie.
Ponadto Sąd ten wprost wskazał, że Wojewoda gołosłownie stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że Wspólnota nie wykazała przepisów, z których wynikałoby naruszenie jej interesu prawnego, organ ten nie przeprowadził w tym zakresie żadnego postępowania. Oczywistym jest, że takiego postępowania nie mógł przeprowadzić we własnym zakresie Sąd i to że przeprowadzenie postępowania w wyżej wskazanym zakresie przez wojewodę przy uwzględnieniu przedstawionej przez Sąd pierwszej instancji wykładni przepisów może wpłynąć na wynik sprawy. Sąd w uzasadnieniu wyroku zawarł też wskazania co do dalszego postępowania administracyjnego. Mając to na uwadze za chybiony należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie Fundacji Sąd wykazał wpływ stwierdzonych naruszeń prawa na wynik sprawy administracyjnej. Pamiętać też należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. będzie usprawiedliwiony tylko wówczas gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy.
Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia a taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Z przedstawionych wcześniej rozważań wynika, że choć Sąd Wojewódzki nie przetoczył wprost procesowej podstawy prawnej uchylenia zaskarżonej decyzji, to z całości zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wywodów Sądu, w szczególności z przytoczonych przepisów które naruszono w postępowaniu administracyjnym, z całą pewnością można dojść do przekonania, że podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji były przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c tj. naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania. Reasumując, ten błąd Sądu nie miał wpływu na wynik sprawy.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny z braku usprawiedliwionych podstaw na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.
O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. oraz § 18 ust 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2[...] września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. [...]8 ze zm.)