Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] Wojewoda Śląski utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta Tarnowskie Góry z dnia [...] listopada 2006 r. o wymeldowaniu G. G. z pobytu stałego w lokalu przy ulicy [...] w T. G.. Organy ustaliły, że G. G. dobrowolnie wyprowadził się z przedmiotowego mieszkania, bywał w nim tylko sporadycznie odwiedzając rodziców, nie podjął żadnych działań prowadzących do ponownego zamieszkania w tym lokalu, którego nie można też uznać za jego centrum spraw życiowych. Prawną podstawę decyzji o wymeldowaniu był przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.).
Skargę na powyższą decyzję wniósł G. G., zarzucając dokonanie nieprawidłowych ustaleń stanu faktycznego, nierzetelne przeprowadzenie postępowania i bezpodstawne wymeldowanie z lokalu, w którym on zamieszkuje. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej, a także poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z dnia 22 sierpnia 2007 r. skargę oddalił. Sąd podzielił zasadność ustaleń z zaskarżonej decyzji, iż skarżący nie przebywa w przedmiotowym lokalu, a fakt opuszczenia tego mieszkania nie miał charakteru przymusowego. Nie podjął on też żadnych prawnych działań służących obronie jego prawa do przebywania w tym lokalu. Zdaniem Sądu z materiału dowodowego, a w szczególności z oświadczeń skarżącego wynika jednoznacznie, iż nie tylko nie przebywa on w spornym lokalu ale i nie zamierza do niego powrócić. W sprawie zaistniały więc ustawowe przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych do wymeldowania skarżącego z mieszkania, w którym on faktycznie nie przebywa.
Sąd stwierdził też, że przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych tak ukształtowały instytucję zameldowania, że ma ona służyć wyłącznie celom ewidencyjnym, potwierdza ona jedynie fakt pobytu w danym lokalu i nie rozstrzyga o służących do tego lokalu prawach.
Wymieniony wyrok zaskarżył skargą kasacyjną G. G. reprezentowany przez radcę prawnego S. W. Zarzucił mu naruszenie prawa materialnego "przez niewłaściwą interpretację art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) oraz błędną ocenę dokonanych przez Sąd ustaleń faktycznych". W uzasadnieniu tego zarzutu skarżący zakwestionował fakt dobrowolnego opuszczenia przedmiotowego lokalu mieszkalnego i stwierdził, że zdecydował się opuścić mieszkanie rodziców w następstwie wielokrotnego konfliktu pomiędzy nim i jego ojcem. Dlatego wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i uwzględnienie jego skargi albo o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: P.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu tylko nieważność postępowania. Granice skargi kasacyjnej są określone jej podstawami (art. 174 P.p.s.a.) i wnioskami. Oznacza to, że Sąd może badać czy zostały naruszone wyłącznie, konkretnie wskazane w podstawie skargi kasacyjnej przepisy i nie jest jednocześnie władny do ustalania, czy nie zostały naruszone także inne, niewskazane przez skarżącego normy prawne. Powyższe uwagi były konieczne ze względu na fakt, iż w rozpoznawanej skardze kasacyjnej skarżący zarzucił wyłącznie naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przepisu prawa materialnego - art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i nie postawił żadnego zarzutu obrazy przepisów postępowania.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny nie może kontrolować prawidłowości ustalenia w postępowaniu administracyjnym, przyjętego też za prawidłowy przez Sąd pierwszej instancji - stanu faktycznego sprawy. Dla podważenia ustalonego przez Sąd stanu faktycznego sprawy niezbędne jest bowiem powołanie w podstawie kasacyjnej odpowiedniego przepisu Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. B. Gruszczyński, Komentarz - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wyd. Zakamycze 2005, str. 410-412).
Opierając się na ustalonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stanie faktycznym sprawy należy uznać, że w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanego w podstawie skargi kasacyjnej przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych ani przez błędną wykładnię, ani niewłaściwe zastosowanie. Skoro bowiem w sprawie zostało ustalone, że G. G. opuścił dobrowolnie przedmiotowy lokal mieszkalny, od dawna w nim nie mieszka i nie podejmuje nadto żadnych prób powrotu do tego lokalu, a przy tym nie dopełnił obowiązku wymeldowania się z niego, to zastosowanie do tak ustalonego stanu faktycznego omawianego przepisu było w pełni uzasadnione i prawidłowe. Przepis ten jasno stanowi, że organ gminy na wniosek lub z urzędu wydaje decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Skarga kasacyjna nie wykazała więc żadnego naruszenia wskazanego w jej podstawie przepisu prawa materialnego.
Dlatego na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.