Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 190/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę K. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia [...] października 2006 r., Nr [...] w przedmiocie zalesienia gruntu rolnego.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji podał, że K. H. wnioskiem z dnia 14 stycznia 2002 r. zwrócił się do Starosty Bytowskiego o wyrażenie zgody na przeznaczenie gruntu rolnego – części działki nr [...] o pow. 4,77 ha, położonej w S. gm. B. – do zalesienia.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. Starosta Bytowski odmówił uwzględnienia powyższego wniosku, ze względu na fakt, iż Rada Miejska w Bytowie nie zaakceptowała przeznaczenia opisanej nieruchomości do zalesienia (uchwała Nr XL/296/2002 z dnia 4 kwietnia 2002 r.).
Po rozpatrzeniu odwołania K. H. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, jednakże w wyniku rozpoznania złożonej przez niego skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 1776/02 uchylił obie wymienione wyżej decyzje. W powyższym orzeczeniu Sąd uznał, że zajęcie stanowiska w sprawie wniosku dotyczącego zmiany przeznaczenia gruntu rolnego na leśny, następuje w trybie art. 106 K.p.a., a stronie przysługuje prawo do zaskarżenia stanowiska organu współdziałającego w odrębnym postępowaniu. W ocenie Sądu postępowanie to nie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa, bowiem skarżącemu nie doręczono uchwały Rady Miejskiej w Bytowie z dnia 4 kwietnia 2002 r.
Po wyroku Sądu, uchwała Rady Miejskiej w Bytowie z dnia 4 kwietnia 2002 r. została uchylona, a następnie Rada podjęła w dniu 28 grudnia 2005 r. kolejną uchwałę (Nr XXXII/281/2005) odmawiającą zaakceptowania zmiany charakteru użytkowania gruntu rolnego – części działki nr [...] – na leśny. Uchwała ta została zaskarżona przez K. H. Po rozpoznaniu złożonego zażalenia – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r. utrzymało ją w mocy.
W związku z powyższym rozstrzygnięciem Starosta Bytowski decyzją z dnia [...] września 2006 r. odmówił przeznaczenia przedmiotowego gruntu do zalesienia. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku decyzją z dnia [...] października 2006 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
Na powyższą decyzję K. H. złożył skargę do sądu administracyjnego, podnosząc, że podjęte przez Radę Miejską w Bytowie uchwały w opisanej sprawie są bezprzedmiotowe i nie mają dla rozstrzygnięcia tej sprawy żadnego znaczenia. Starosta Bytowski uchybił nadto terminowi do rozpatrzenia jego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał skargę za niezasadną, podnosząc, że w sprawie miał zastosowanie przepis art. 3 nieobowiązującej obecnie ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz.U. Nr 73, poz. 764 ze zm.). Z powyższej regulacji jednoznacznie wynikało, że brak pozytywnej opinii rady gminy w przedmiocie zmiany charakteru użytkowania gruntu z rolnego na leśny, uniemożliwiał organowi decyzyjnemu uwzględnienie wniosku, co skutkowało wydaniem w sprawie decyzji odmownej.
Sąd wskazał również, iż postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia [...] lutego 2006 r. utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie zawarte w uchwale Rady Miejskiej w Bytowie z dnia 28 grudnia 2005 r. było kontrolowane pod względem zgodności z prawem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 19 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Gd 331/06 oddalił skargę K. H..
W tej sytuacji, w ocenie Sądu pierwszej instancji, zarzuty skargi są niezasadne, a organy orzekające w sprawie nie miały podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego i wyrażenia zgody na przeznaczenie należącego do niego gruntu do zalesienia.
Od powyższego wyroku K. H. złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie wynagrodzenia dla pełnomocnika skarżącego, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 3 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 7 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia poprzez "utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu II instancji", jak również zarzuca naruszenie przepisów postępowania – art. 103, art. 106 § 3 i art. 134 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak przeprowadzenia przez Sąd wnioskowanych przez skarżącego dowodów uzupełniających z dokumentów, uniemożliwienie sprostowania (uzupełnienia) protokołu z rozprawy z dnia 18 lipca 2007 r. i niedoręczenie skarżącemu tego protokołu, co miało wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania sądowego. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej oznacza konieczność dokładnego wskazania w skardze kasacyjnej przepisów prawa, którym – w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną – uchybił Sąd I instancji, wyjaśnienia sposobu ich naruszenia, to znaczy podania na czym polega ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie. W przypadku zaś zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazania, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 193 § 2 p.p.s.a. W tej sytuacji kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczać się będzie do zbadania zasadności zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna zawiera zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania.
Przed odniesieniem się do poszczególnych zarzutów należy przede wszystkim podnieść, że skarga kasacyjna wymaga nie tylko przytoczenia podstaw ale także ich uzasadnienia. Nieodzownym elementem uzasadnienia podstawy kasacyjnej jest poza przytoczeniem naruszonego przepisu, wskazanie sposobu jego naruszenia i wyjaśnienie, na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu prawa i jak zdaniem skarżącego winien on być rozumiany bądź stosowany. Koniecznym elementem w uzasadnieniu drugiej podstawy kasacyjnej, tj. naruszenia przepisów postępowania jest z kolei wskazanie na czym naruszenie to polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
1. W petitum skargi kasacyjnej, w punkcie "a" wskazany został zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie "art. 3 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 7" – ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wyjaśniono na czym polega błędna wykładnia tych przepisów przez Sąd I instancji, a także na czym ich niewłaściwe zastosowanie. Z treści kilkuzdaniowego uzasadnienia, które można odnieść do tego zarzutu, wynika natomiast, że sąd winien stosować w niniejszej sprawie przepisy w brzmieniu obowiązującym w chwili złożenia wniosku. Artykuł 3 ust. 1 cytowanej ustawy nie zawierał bowiem wówczas wymogu przeznaczenia danej działki pod zalesienie w planie zagospodarowania przestrzennego.
Odnosząc się do powyższego zarzutu należy stwierdzić, iż nie zasługuje on na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Ogranicza się więc on wyłącznie do badania czy organy administracji rozpoznając sprawę nie naruszyły prawa.
Czynią to opierając się na stanie faktycznym i prawnym istniejącym w dniu wydania zaskarżonego aktu.
W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja wydana została w dniu [...] października 2006 r., a więc już pod rządami ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów miejskich (...). Z uwagi jednakże na regulację zawartą w przepisie przejściowym tej ustawy (art. 14 ust. 3), że "do spraw wszczętych i nie zakończonych ostateczną decyzją do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe", należało wniosek rozpatrzeć w oparciu o przepisy ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji ostatecznej.
Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut błędnej wykładni art. 3 ust. 7 omawianej ustawy. Przede wszystkim kwestia zachowania przez radę miejską w Bytowie terminu do wyrażenia opinii w sprawie wniosku o zalesienie podlegała badaniu w innym postępowaniu, dotyczącym kontroli legalności uchwały podjętej w tym względzie przez wymienioną wyżej Radę. Skarga na postanowienie SKO w Słupsku, dotyczące tej uchwały została przez WSA w Gdańsku oddalona (II SA/Gd 331/06).
2. Bezzasadne okazały się również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 106 § 3 i art. 103 w zw. z art. 106 P.po.s.a. Pierwszy z nich dotyczył odmowy przeprowadzenia przez sąd dowodu z dokumentów, których w skardze bliżej nie określono. Drugi "uniemożliwienia" sprostowania protokołu z posiedzenia rady w dniu 18 lipca 2007 r. Zarówno nie dość dokładne zredagowanie omawianych zarzutów jak i brak jakiegokolwiek uzasadnienia a w szczególności wskazania, że podane uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy spowodowały, iż nie mogły one odnieść zamierzonego skutku.
Z przytoczonych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną – jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw – oddalił (art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).