Uzasadnienie
II OSK 192/06 U z a s a d n i e n i e
Wyrokiem z dnia 13 października 2005 r. sygn. akt II SA/Łd 339/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II po rozpoznaniu skargi J. C. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] lutego 2005 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 1004 r. Nr [...] o odmowie wydania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego hali targowej zlokalizowanej w R. - uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą stwierdzając brak wyjaśnienia w sprawie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla wydania ostatecznego rozstrzygnięcia.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi zarzucając naruszenie przepisów o postępowaniu a to:
1/ art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", poprzez nieokreślenie, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonywana, 2/ art. 221 ppsa poprzez nie odrzucenie skargi wskutek nie uiszczenia przez adwokata wymaganego wpisu stałego od skargi i przyjęcie, że wpis stały od skargi wnoszony przez adwokata jest uiszczany po uprzednim wezwaniu do jego uiszczenia.
W skardze kasacyjnej wnosi się o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji lub też o odrzucenie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Odpowiedź na skargę kasacyjną sporządzoną przez adwokata wniosła J. C. wnosząc o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:
1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/.
Art. 175 (1 ppsa wymaga, aby skarga kasacyjna była sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z (2 i 3. W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych.
W niniejszej sprawie wskazuje się wprawdzie, iż podstawą skargi kasacyjnej jest naruszenie przepisów postępowania /art. 174 pkt 2 ppsa/, to jest art. 152 i art. 221 ppsa, jednakże naruszenia tych przepisów nie wiąże się z zarzutem, że uchybienie tym przepisom mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, pomimo iż wymóg takiego sprecyzowania skargi kasacyjnej jednoznacznie wynika zarówno z treści art. 174 pkt 2 ppsa jak i z art. 176 ppsa. Już tylko ta okoliczność przesądza o tym, że skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona.
Powierzenie formułowania skarg kasacyjnych określonym profesjonalistom powoduje bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie dochodzić jakie były intencje wnoszącego skargę kasacyjną, oraz jakimi zarzutami czy argumentami mógłby się posłużyć.
Zauważyć należy przy tym, że zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja jest decyzją odmowną, która z natury rzeczy nie podlega wykonaniu, z tej przyczyny brak w zaskarżonym wyroku wypełnienia normy z art. 152 ppsa nie ma wpływu na wynik sprawy. Odnośnie natomiast uiszczenia wpisu od skargi dopiero po wezwaniu przez Sąd I instancji pełnomocnika strony do uzupełnienia braku w tym zakresie, to ze względu na okoliczność, iż wezwanie do uiszczenia wpisu oraz dokonanie wpisu miało miejsce przed wydaniem przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 7 marca 2006 r. sygn. akt SK 11/05 stwierdzającego niezgodność przepisu (5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 221, poz. 2193/, w ocenie orzekającego w niniejszej sprawie składu Naczelnego Sądu Administracyjnego także zarzut naruszenia art. 221 ppsa, nawet gdyby został prawidłowo sformułowany, nie podlegałby uwzględnieniu.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ppsa i art. 204 pkt 2 ppsa.