Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 września 2006r., sygn. akt IV SA/Wa 1071/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. S. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2006r.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd podniósł, że skoro skarga została wniesiona przez adwokata i nie została należycie opłacona, to podlega odrzuceniu na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą.
Sąd jako podstawę odrzucenia skargi wskazał również art. 58 § 1 pkt 3 ustawy, wobec nieuzupełnienia przez stronę w wyznaczonym przez ten Sąd terminie braków formalnych w postaci nie załączenia odpowiedniej ilości odpisów skargi.
M. S. wniosła skargę kasacyjną na powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 221 ustawy w związku z § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem poprzez nieuwzględnienie, że wpis stały od skargi wnoszonej przez profesjonalnego pełnomocnika uiszcza się na wezwanie, po przekazaniu skargi sądowi, a w przedmiotowej sprawie takie wezwanie nie zostało doręczone oraz art. 58 § 1 pkt 3 ustawy w związku z art. 45 Konstytucji RP oraz art 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, zwanej dalej konwencją, na skutek przyjęcia, iż niezłożenie odpowiedniej ilości odpisów skargi uzasadnia jej odrzucenie.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zgodnie z regulacją § 5 ust. 2 rozporządzenia wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie, po przekazaniu skargi sądowi. W przedmiotowej sprawie takie wezwanie nie zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej. W związku z powyższym skarga nie powinna podlegać odrzuceniu przez Sąd.
Skarżąca wskazała również, iż przedmiotowa skarga spełnia wymogi pisma procesowego określone w art. 46 § 1 ustawy, a fakt niezłożenia odpowiedniej ilości odpisów skargi nie stanowi przesłanki do jej odrzucenia.
Zaskarżone postanowienie, zdaniem skarżącej narusza również art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez ograniczenie prawa do sądu.
Strona skarżąca wniosła także o sprawdzenie przez Trybunał Konstytucyjny, czy regulacja wynikająca z art. 219 § 2 i art. 221 ustawy jest zgodna z art. 45 Konstytucji RP i art. 6 konwencji, w zakresie w jakim wprowadza obowiązek uiszczania opłat gotówką do kasy sądu lub na rachunek bankowy z pominięciem formy zapłaty znakami opłaty sądowej oraz w zakresie skutków nie uiszczenia opłaty przez profesjonalnego pełnomocnika, co w konsekwencji prowadzi do ograniczenia prawa do sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu.
Wyrokiem z dnia 7 marca 2006r., sygn. akt SK 11/05 Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności § 5 ust. 2 rozporządzenia z art. 221 ustawy i art. 2 Konstytucji RP, przyznając jednocześnie, że art. 180, art. 219 § 2 i art. 221 ustawy są zgodne z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.
W związku z powyższym z dniem ogłoszenia wyroku (17 marca 2006r.) utracił moc obowiązującą przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia, który przewidywał, że wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie, po przekazaniu skargi sądowi. Zatem skargi wniesione od tego dnia przez adwokata lub radcę prawnego, które podlegają opłacie stałej, muszą być opłacane przy ich wnoszeniu, względnie później, ale przed upływem 30-dniowego terminu do wniesienia skargi, bez uprzedniego wezwania sądu. Zgodnie z art. 219 § 1 ustawy opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie, natomiast według art. 221 ustawy, na podstawie, którego wydano zaskarżone orzeczenie, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie zostały należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Dlatego też nie sposób zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej, że Sąd I instancji miał obowiązek wezwać profesjonalnego pełnomocnika wnoszącego skargę do uiszczenia od niej wpisu.
Wskazać należy, że wspomniany wyrok Trybunału Konstytucyjnego zmienił sytuację procesową stron wnoszących skargę przez profesjonalnych pełnomocników, ponieważ są oni aktualnie zobowiązani do uiszczenia wpisu stałego od skargi pod rygorem jej odrzucenia, bez uprzedniego wezwania sądu.
Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, bowiem wprowadzenie w procedurze sądowej określonych regulacji dotyczących zasad uiszczania opłat sądowych nie można utożsamiać z pozbawieniem prawa do rozpatrzenia sprawy przez sąd o jakim mowa w tym przepisie. Zwrócić też należy uwagę, że przytoczony na wstępie wyrok Trybunału Konstytucyjnego stwierdził zgodność art. 219 § 2 i art. 221 ustawy z wymienionym przepisem.
Stosownie do powyższego uznać należy, że Sąd I instancji wobec wniesienia skargi po dniu wyeliminowania z obrotu prawnego § 5 ust. 2 rozporządzenia nie naruszył przepisów prawa nie dokonując wezwania profesjonalnego pełnomocnika wnoszącego skargę do uiszczenia od niej wpisu i słusznie odrzucił skargę dotkniętą takim brakiem formalnym.
Sąd I instancji niewadliwie również ocenił, że wobec nieuzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie odpowiedniej ilości jej odpisów, skarga na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy podlega odrzuceniu.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej są nietrafne, a zaskarżone orzeczenie pozostaje w zgodzie z przepisami i orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. Takie rozpoznanie sprawy, ustalające fakt uchybienia przez stronę skarżącą terminu do uiszczenia w pełnej wysokości wpisu od skargi, nie pozbawia jednak możliwości do złożenia wniosku o o przywrócenie terminu.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.