Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 166/15, oddalił skargę L. J. i M. J. (dalej jako skarżący) na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie z dnia [...] grudnia 2014 roku nr [...] w przedmiocie rozbiórki wiaty.
Jak wynika z akt sprawy przedmiotowa wiata zlokalizowana jest w obrębie działki nr [...] (przed budynkiem mieszkalno - usługowym od strony drogi wojewódzkiej) w miejscowości Ś., gmina R.. Przedmiotowa wiata to trwale związany z gruntem obiekt budowlany o konstrukcji stalowej, na dwóch słupach, z dachem jednospadowym, kryty plandeką, o wymiarach 5,00 m x 4,20 m i wysokości 2,40 m, służący działalności handlowej.
Skarżący zaskarżyli powyższy wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej z dnia [...] czerwca 2015 r. został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazali, że nakazana rozbiórka obiektu budowlanego (wiaty) spowoduje powstanie nieodwracalnych skutków w postaci utrudnień w prowadzeniu działalności gospodarczej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten z uwagi na treść art. 193 P.p.s.a. ma zastosowanie również w postępowaniu przed Naczelnym Sadem Administracyjnym.
Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. powinno zostać oparte na wymienionych w tym przepisie przesłankach tj. możliwości wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Spełnienie choćby jednej z tych przesłanek umożliwia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Prawodawca nie uzależnia udzielenia ochrony tymczasowej z art. 61 § 1 P.p.s.a. od udowodnienia wystąpienia ww. przesłanek. Wystarczy uprawdopodobnić zaistnienie tego rodzaju okoliczności.
Wskazać należy, że ciężar uprawdopodobnienia okoliczności świadczących o istnieniu przesłanek wskazanych w ww. przepisie spoczywa na wnioskującym. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy przedstawić takie możliwe konsekwencje jej wykonania, które mogą spowodować znaczną szkodę lub doprowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków.
Rozpatrując złożony wniosek stwierdzić należy, że wykonanie skarżonej kasacyjnie decyzji Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie z dnia [...] grudnia 2014 roku nr [...], dotyczącej rozbiórki opisanej tam wiaty, w ocenie NSA, nie wywołałoby trudnych do odwrócenia skutków ani znacznej szkody.
W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że w sprawach budowlanych, w których zazwyczaj chodzi o budowę lub rozbiórkę obiektu, trwałe skutki wykonania decyzji administracyjnych są w istocie nieuniknione. Jednak każdy przypadek rozbiórki należy rozpatrywać indywidualnie odnosząc go do realiów sprawy.
W rozpatrywanej sprawie nakaz dotyczy wiaty o konstrukcji stalowej, na dwóch słupach przytwierdzonych trwale do podłoża, z dachem jednospadowym, krytym plandeką, o wymiarach 5,00 m x 4,20 m i wysokości 2,40 m. Służy ona do prowadzenia działalności handlowej.
Oczywiście rozbiórka tego obiektu pociągnie ze sobą określone koszty ale nie doprowadzi do powstania znacznej szkody po stronie zobowiązanego. Skarżący mówią jedynie o utrudnieniu prowadzonej działalności pomijając aspekt finansowy takiej rozbiórki, jako mało istotny.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, argumentacja przedstawiona przez skarżących nie uzasadnia wstrzymania wykonania tej konkretnej decyzji o rozbiórce. Skutek w postaci utrudnień w prowadzeniu działalności gospodarczej, zgodnie z panującym w tym zakresie orzecznictwem sądów administracyjnych, uzasadnia wstrzymanie tylko wówczas, jeśli utrudnienie prowadzenia działalności gospodarczej jest znaczące i w konsekwencji doprowadzi do zaprzestania jej prowadzenia czy likwidacji przedsiębiorstwa (por. Postanowienie NSA z 19 stycznia 20102 r. I GSK 1473/11, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Na taki skutek skarżący nie wskazują. Samo więc utrudnienie prowadzenia działalności gospodarczej nie wyklucza jej prowadzenia i dalekie jest od jej zaprzestania. Zatem argumentacja skarżących w tym zakresie okazała się nieskuteczna.
Należy zwrócić uwagę, że Sąd rozpatrując przedmiotowy wniosek jest uprawniony i jednocześnie zobowiązany do uwzględnienia z urzędu okoliczności, które przemawiałyby za uwzględnieniem wniosku lub za odmową jego uwzględnienia. Z zasady wykonanie decyzji rozbiórkowych prowadzi do trudnych do odwrócenia skutków ale nie można abstrahować od okoliczności konkretnej sprawy.
Rozbiórka wiąże się z demontażem istniejącego obiektu i poniesieniem określonych związanych z tym zazwyczaj wysokich kosztów. Jest to jednak normalny skutek wykonania tej decyzji. Skoro skarżący nie powołują się na finansowe skutki takiej rozbiórki, wskazują, że prowadzona działalność napotka na utrudnienia, to zdaniem NSA nie ma wystarczających podstaw by w okolicznościach tej sprawy wstrzymywać wykonanie zaskarżonej decyzji. Można stwierdzić, że z uzasadnienia wniosku wynika, że skarżący godzą się na rozbiórkę, jeśli nie spowoduje ona utrudnień w dotychczasowej działalności.
Zdaniem NSA zagrożenie takie nie występuje. Z akt sprawy wynika, że działalność handlowa jaką prowadzą pod wiatą ma charakter straganu z pamiątkami. Skarżący mają gdzie składować sprzedawany towar i mogą eksponować go przed swoim sklepem mieszczącym się w budynku mieszkalno-usługowym będącym ich własnością. Wskazane w uzasadnieniu utrudnienie działalności w istocie będzie sprowadzało się zatem do ekspozycji posiadanego w sklepie towaru na mniejszej powierzchni handlowej niż dotychczas. Ponadto teren przed sklepem nie będzie osłonięty wiatą i eksponowany towar będzie narażony na niesprzyjające oddziaływanie warunków atmosferycznych.
Taki wpływ likwidacji wiaty na działalność skarżących nie odpowiada przesłankom wskazanym w art. 61 § 3 P.p.s.a. warunkującym wstrzymanie zaskarżonej decyzji.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.