Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 21 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1931/12

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2012 r. o sygn. akt II SA/Kr 215/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę S.W. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] listopada 2011 r. o numerze [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

W dniu [...] kwietnia 2011 r. organ egzekucyjny wystawił na zobowiązaną S.W. (zwaną dalej: "skarżącą") tytuł wykonawczy nr [...], w związku z postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym w celu doprowadzenia do wykonania obowiązku polegającego na "rozbiórce obiektu budowlanego tj. murowanego budynku gospodarczego (altany) zlokalizowanego w Krakowie – oś. W., na działce nr 1 obr. 31 Nowa Huta", nałożonego w postępowaniu administracyjnym zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. znak: [...], utrzymaną w mocy decyzją Wojewody Krakowskiego z dnia [...] maja 1998 r. znak: [...], zmienioną następnie decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr [...] z dnia [...] października 1998 r., znak: [...] oraz decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r., znak: [...].

Skarżąca wniosła w dniu 29 kwietnia 2011 r. zarzuty do tytułu egzekucyjnego, zaś pismem z dnia 15 września 2011 r. sprecyzowała, że podnosi wszelkie zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania tj. z art. 33 pkt 1-10 ustawy z 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, póz. 1954 ze zm., zwaną dalej: "u.p.e.a.").

Postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki, działając na podstawie art. 34 § 4 w zw. z art. 33 pkt 1, 5, 6, 8 i 10 oraz art. 20 § 1 pkt 4 u.p.e.a. oddalił zarzuty skarżącej w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r.

Organ stwierdził, że jedynie zarzuty określone w art. 33 pkt 1, 5, 6, 8 i 10 u.p.e.a. zostały podniesione w zakreślonym ustawą 7-dniowym terminie, natomiast pozostałe tj. oparte na art. 33 pkt 2, 3, 4, 7 i 9 u.p.e.a., jako wniesione w późniejszym terminie, nie podlegają rozpoznaniu.

Organ zauważył, że argumentacja prezentowana przez skarżącą zmierza do kwestionowania decyzji będącej podstawą nałożenia obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Dopóki jednak w obiegu prawnym pozostaje decyzja ostateczna będąca podstawą wydania tytułu wykonawczego w danym postępowaniu egzekucyjnym oraz upłynął nałożony decyzją termin wykonania obowiązku, podlega ona egzekucji, a organ egzekucyjny nie jest uprawniony do merytorycznego badania decyzji oraz ustaleń w niej zawartych. Wskazał przy tym, iż decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję własną o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Krakowskiego z dnia [...] maja 1998 r. znak: [...].

Odnosząc się do zarzutu niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 33 pkt 5 u.p.e.a.) organ podał, że nakazana rozbiórka jest wykonalna zarówno od strony technicznej jak i prawnej. Obiekt istnieje w rzeczywistości, a dane określone w egzekwowanej decyzji tj. wskazanie numeru działki, na której przedmiotowy obiekt się znajduje oraz określenie charakteru tego obiektu pozwala na jego jednoznaczne zidentyfikowanie.

Również zarzut niedopuszczalności prowadzenia egzekucji administracyjnej (art. 33 pkt 6 u.p.e.a.), ze względu na braki formalne tytułu wykonawczego nie zasługiwał, zdaniem organu, na uwzględnienie. W tym zakresie wskazano, że tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. został skutecznie doręczony skarżącej w dniu 21 kwietnia 2011 r., został wystawiony przez organ uprawniony, a ujęte w nim dane pozwalają na skuteczne zidentyfikowanie zobowiązanej.

Organ nie uznał także zarzutu zastosowania niewspółmiernego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 8 u.p.e.a.) wskazując, że wbrew twierdzeniom skarżącej, nie zastosował jeszcze środka egzekucyjnego w toku przedmiotowego postępowania.

Za nieuprawniony uznano również zarzut dotyczący niespełnienia wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 2 i w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. (art. 33 pkt 10 u.p.e.a.), czyli niewłaściwy sposób określenia w tytule wykonawczym osoby zobowiązanego oraz brak precyzyjnego określenia przedmiotu egzekucji, gdyż wystawiony tytuł wykonawczy – zdaniem organu – zawiera wszystkie wymagane ustawą elementy.

Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej, Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie, zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r., utrzymał w mocy postanowienie wydane w I instancji.

Organ odwoławczy podzielił w całości ustalenia organu l instancji odnoście braku uzasadnionych podstaw zgłoszonych zarzutów, popierając obszerne rozważania poglądami wyrażonymi w doktrynie i orzecznictwie.

Nadto zauważył, iż zarzut w postępowaniu egzekucyjnym nie jest środkiem odwoławczym od tytułu wykonawczego. Wskazując podstawy zarzutów z katalogu określonego w art. 33 u.p.e.a., zobowiązany określa, w czym upatruje wadliwość postępowania egzekucyjnego, a tym samym wyznacza granice, w jakich organ egzekucyjny orzeka w sprawie zarzutów. Postępowanie w przedmiocie zarzutów toczy się zatem w ramach nakreślonych przez zobowiązanego zgłaszającego konkretne zarzuty.

Odnosząc się do zarzutu zażalenia, dotyczącego wezwania organu I instancji z dnia [...] września 2011 r. do sprecyzowania zgłoszonych przez skarżącą zarzutów egzekucyjnych organ wyjaśnił, iż w podaniu z dnia 27 kwietnia 2011 r., wskazanie zarzutów zostało przez skarżącą poprzedzone wyrażeniem "w szczególności", co wobec treści uzasadnienia zarzutów nasuwało wątpliwości, czy zgłasza ona wyłącznie zarzuty wskazane wprost we wstępnej części podania, czy też w części zatytułowanej "Uzasadnienie" zgłasza także inne zarzuty. W uzasadnieniu tym bowiem, zawarto uwagi nawiązujące do podstaw zarzutów określonych w art. 33 pkt 8, 5 i 6 u.p.e.a. Organ odwoławczy zauważył, iż wezwanie z [...] września 2011 r. dotyczyło jedynie tej kwestii, wobec czego tylko w takim zakresie można było sprecyzować podanie z dnia 27 kwietnia 2011 r. Przyjęcie przeciwnego stanowiska prowadziłoby do obejścia przepisów o terminie 7 dni zastrzeżonym dla zgłoszenia zarzutów, który określony jest w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.. Zatem organ I instancji nie miał podstaw do rozpatrzenia innych zarzutów niż wymienione powyżej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu l instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniom zarzuciła naruszenie:

1. - art. 15 w związku z art. 7, art. 77, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej: "k.p.a.", poprzez ich niezastosowanie polegające na tym, że organ odwoławczy powtórzył jedynie argumenty przedstawione w postanowieniu organu l instancji nie rozpatrując w praktyce zarzutów przedstawionych w zażaleniu;
2. - art. 11 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na braku należytego wyjaśnienia przez organ administracyjny zasadności przesłanek, którymi kierował się przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia, naruszenie przepisów u.p.e.a., tj: art. 33 pkt 1 in fine albowiem nie istnieje obowiązek obciążający mocodawcę, o którym mowa w tytule wykonawczym;
3. - art. 33 pkt 10 poprzez niespełnienie wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a., gdyż wbrew obowiązkowi zawartemu w tym przepisie tytuł wykonawczy nie określa w sposób właściwy zobowiązanego;
4. - art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. gdyż wbrew obowiązkowi zawartemu w tym przepisie organ nie określił precyzyjnie przedmiotu egzekucji.

W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że organy nie rozpatrzyły wszystkich podniesionych przez nią zarzutów egzekucyjnych, bowiem zarzuty wymienione w osnowie i dalszych pismach nie mogą być traktowane jako katalog zamknięty, a organ winien rozważyć je wszystkie.

Zdaniem skarżącej organy błędnie rozpoznały te zarzuty, które uznały za skutecznie zgłoszone. Wskazała na wady decyzji nakazującej rozbiórkę, która w jej ocenie jest nieważna, a nadto jest ona niewykonalna, a także na błędy w wystawionym tytule wykonawczym, który nie spełnia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a.

W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę, w pierwszej kolejności zauważył, iż wniesienie zarzutów z innych przyczyn niż wskazane w art. 33 u.p.e.a. nie upoważnia organu egzekucyjnego do ich rozpatrzenia. Podstawą zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym nie mogą być zatem podnoszone przez skarżącą okoliczności dotyczące obowiązku, polegającego na "rozbiórce obiektu budowlanego". Sąd wskazał, iż nie może podzielić zarzutu skarżącej o niezgodności z prawem egzekwowanej decyzji, bowiem zarzut ten pozostaje poza zakresem kontrolowanego przez Sąd postępowania egzekucyjnego, w którym nie ma możliwości odnoszenia się do zarzutów wskazujących na wadliwość decyzji nakazującej rozbiórkę, w tym zasadność nakazu orzeczonej rozbiórki.

Sąd I instancji podzielił stanowisko organów, iż zgłoszone przez skarżąca w trybie art. 33 u.p.e.a. zarzuty, obejmują tylko te, które zostały wskazane w piśmie z dnia 27 kwietnia 2011 (data wpływu do organu 29 kwietnia 2011 r.), tj. z punktów: 1, 5, 6, 8 i 10. W ocenie Sądu, nie można natomiast podzielić poglądu skarżącej, że skutecznie wniosła ona także zarzuty wskazane w pozostałych punktach art. 33 u.p.e.a. tj. w punktach: 2, 3, 4, 7 i 9, a to ze względu na fakt, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym mogą być podnoszone tylko w siedmiodniowym terminie, liczonym od dnia doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego, co wynika z przepisu art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości, że po upływie siedmiodniowego terminu od dnia doręczenia tytułu wykonawczego zobowiązana nie mogła rozszerzyć listy wnoszonych zarzutów, a mogła jedynie – na wezwanie organu I instancji – je sprecyzować, tak jak to zostało określone przez organ.

Oceniając podniesione w terminie zarzuty przeciwegzekucyjne, Sąd I instancji zgodził się ze stanowiskiem organów obu instancji, które uznały je za nieuzasadnione. W szczególności, nie ma uzasadnionych podstaw dla zarzutu nieistnienia obowiązku (art. 33 pkt 1 in fine u.p.e.a.) ponieważ obowiązek egzekwowany w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym wynika z pozostającej w obiegu prawnym ostatecznej decyzji Wojewody Krakowskiego z [...] maja 1998 r., Nadto, w dacie wydania tytułu wykonawczego nr [...] i opatrzenia go klauzulą wykonalności obowiązek ten istniał. Podniesiona przez stronę skarżąca okoliczność, że został złożony wniosek o stwierdzenie nieważność ww. decyzji nie zmienia faktu, iż przedmiotowy obowiązek istnieje. Nie może być także uwzględniony zarzut z art. 33 pkt 5 u.p.e.a., bowiem jednoznaczna identyfikacja obiektu, co do którego został nałożony obowiązek rozbiórki nie budzi wątpliwości.

Zdaniem Sądu, nie można również przyjąć, iż niewykonalność wynika z faktycznej niemożliwości dokonania rozbiórki. W tym zakresie organ zasadnie wskazał, że wykonanie obowiązku nie wymaga osobistego działania inwestora, natomiast nie ma przeszkód technicznych i prawnych, które stanowiłyby nieusuwalne przeszkody. Sąd nie zgodził się także z argumentacją strony skarżącej, że egzekucja jest niedopuszczalna lub zastosowano niedopuszczalny środek egzekucyjny (art. 33 pkt 6 u.p.e.a.), gdyż skarżąca nie wskazała żadnych przesłanek, z których wynikałoby, iż jest osobą, w stosunku do której została wyłączona możliwość prowadzenia egzekucji. Niezasadny jest w końcu zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 8 u.p.e.a.), ponieważ w sprawie nie został jeszcze zastosowany żaden środek egzekucyjny.

Odnosząc się do zarzutu niespełnienia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (art. 33 pkt 10 u.p.e.a.) Sąd w całości podzielił stanowisko organów l i II instancji, że tytuł wykonawczy nr [...] wystawiony przez organ l instancji nie narusza prawa W ocenie Sądu, braki polegające na pominięciu w tytule wykonawczym drugiego imienia, imion ojca i matki, daty urodzenia, numeru identyfikacji zobowiązanej, naruszające przepisy wykonawcze określające wzory formularzy stosowane w egzekucji nie mogą prowadzić do zniweczenia skuteczności przedmiotowego tytułu wykonawczego, ponieważ nie ma wątpliwości do identyfikacji osoby zobowiązanej.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1. I. naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.:
2. 1) art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez brak faktycznej kontroli wskazanego w skardze skierowanej do WSA postanowienia, albowiem jedynie pozornie rozpatrzono zarzuty przedstawione w skardze nie poddając ich rzeczywistej analizie;
3. 2) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", poprzez nierozważenie wszystkich zarzutów zawartych w skardze, a w szczególności zarzutów dotyczących naruszenia art. 7, 77, 107 k.p.a. oraz art. 33 pkt 1-10 u.p.e.a.;
4. 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż jedynie częściowo podano w zaskarżonym wyroku podstawę prawną i jej wyjaśnienie;
5. II. naruszenie prawa materialnego, tj.
6. 1) art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. poprzez błędną jego interpretację i przyjęcie, że rozszerzenie podstawy prawnej złożonych zarzutów może nastąpić wyłączenie w zawitym terminie 7 dni;
7. 2) art. 33 pkt 1-10 u.p.e.a. poprzez jedynie częściowe jego zastosowanie z uwagi na to, że wszystkie zarzuty dotyczące naruszenia tego przepisu nie zostały rozpatrzone;
8. 3) art. 33 pkt 10 u.p.e.a. poprzez błędne przyjęcie przez WSA, iż spełniono wymogi określone w art. 27 u.p.e.a. przy wydawaniu tytułu wykonawczego, tj. pomimo tego, że tytuł wykonawczy nie określa w sposób właściwy zobowiązanego (art. 27 § 1 pkt 2) oraz organ nie określił precyzyjnie przedmiotu egzekucji (art. 27 § 1 pkt 3).

W uzasadnieniu podniósł, iż Sąd I instancji w sposób błędny uznał, że obowiązek określony w tytule wykonawczym jest wykonalny, bowiem nie ma możliwości wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego bez odpowiedniego zezwolenia, a nadto organ nie wskazał o jaki dokładnie budynek chodzi, nie podał przy jakiej ulicy budynek jest położony, ile posiada kondygnacji, nie podał jego wymiarów oraz jaka część budynku jest wg organu wybudowana wbrew przepisom prawa. Dodatkowo wskazał, iż Sąd w swoich rozważaniach pominął fakt, że nie zakwalifikowano w odpowiedni sposób obiektu budowlanego, a ma to duże znaczenie, gdyż nie każdy obiekt budowlany wymaga pozwolenia na budowę, a w konsekwencji ulega przymusowej rozbiórce.

Autor skargi kasacyjnej zwrócił także uwagę na to, że skarżąca nie powinna być podmiotem zobowiązanym do wykonania nałożonego na nią obowiązku. Nie była ona bowiem inwestorem przedmiotowego obiektu budowlanego, nie budowała go, ani nie uczestniczyła finansowo w jego realizacji. Wszystkich tych czynności dokonywał jej mąż, który zmarł.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Przytoczone zatem w środku odwoławczym przyczyny wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, tylko weryfikuje zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi (art. 183 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjna można oprzeć na następujących podstawach:

1. 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2. 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotowa skarga kasacyjna oparta jest na obu wymienionych podstawach zaskarżenia.

Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny pragnie wskazać, że zgodnie ze stanowiskiem przyjętym w uchwale pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, "przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny (...) obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych".

Powyższe stanowisko NSA nie zwalnia skarżącego z powinności uzasadnienia podstaw kasacyjnych (art. 176 p.p.s.a). Brak przytoczenia motywów zarzutu naruszenia przez zaskarżony wyrok określonego przepisu prawa uniemożliwia odniesienie się przez NSA do takiego zarzutu. Nie jest bowiem rolą NSA zastępowanie skarżącego w formułowaniu uzasadnienia podstaw kasacyjnych.

Jeżeli zdaniem skarżącego rozstrzygnięcie Sądu I instancji narusza w określonym zakresie przepis prawa, to skarżący powinien wskazać w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na czym owo naruszenie polegało. Konieczne jest więc przedstawienie przez skarżącego wykładni wskazanego przepisu jako wzorca oceny rozstrzygnięcia Sądu I instancji oraz przytoczenie argumentów, które w przekonaniu skarżącego przemawiają za naruszeniem tego wzorca przez Sąd I instancji. W szczególności niewystarczające jest poprzestanie na kwestionowaniu wyroku Sądu I instancji bez podjęcia merytorycznej polemiki z tezami Sądu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna będąca przedmiotem niniejszego postępowania nie odpowiada w pełni powyższym standardom.

W punkcie pierwszym skargi kasacyjnej podniesione zostały zarzuty naruszenia prawa procesowego, przy czym skarżąca kasacyjnie nie uzasadniała tegoż naruszenia jako uchybienia, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy zgodnie z brzmieniem art. 174 pkt.2 p.p.s.a. Jako pierwszy podniesiony został zarzut naruszenia art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 2 Konstytucji. Całe uzasadnienie tegoż zarzutu sprowadza się do twierdzenia, że Sąd I instancji pozornie rozpatrzył zarzuty przedstawione w skardze nie poddając ich rzeczywistej analizie.

Skarżąca kasacyjnie nie wskazała na czym polegała pozorność kontroli Sądu I instancji. Przypomnieć należy, że obligatoryjną częścią skargi kasacyjnej jest w pełni rozwinięte uzasadnienie prawne podniesionych zarzutów (art. 176 p.p.s.a.), zaś uwzględnienie przez Naczelny Sad Administracyjny skargi kasacyjnej może nastąpić po uznaniu trafności tego rodzaju argumentów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie poszukuje we własnym zakresie takich argumentów. Dlatego pozostawienie zarzutu, co do pozorności rozpoznania skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie bez jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego skutkuje nieuwzględnieniem zarzutu.

Kolejny zarzut kasacyjny naruszenia prawa procesowego dotyczy art. 141 § 4 p.p.s.a. Skarżąca kasacyjnie w petitum skargi podnosi, że Sąd I instancji nie rozważył wskazanego przez nią naruszenia przez organ administracji przepisów art. 7, 77 i 107 art. k.p.a. oraz art. 33 pkt.1-10 u.p.e.a. Natomiast w uzasadnieniu tego zarzutu kwestionuje ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji co do faktu, które zarzuty wniosła skutecznie. Zatem podniesiona argumentacja nie odpowiada wskazanemu zarzutowi. Ponadto zarzuca, że uzasadnienie wyroku zawiera częściowe wskazanie podstawy prawnej ale nie wskazuje jakich przepisów zabrakło.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że poddane zostały kontroli sądowej pisma procesowe skarżącej, wniesione w postępowaniu egzekucyjnym, z dnia 27 kwietnia 2011r. i 23 września 2011r. zawierające w pierwszym przypadku zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej z pkt.1, 5, 6, 8, 10 art. 33 u.p.e.a., a w drugim przypadku z pkt. 2, 3, 4, 7 i 9 art. 33 wymienionej ustawy. Sąd I instancji analizował treść tych pism, datę ich wniesienia, wziął pod uwagę okoliczność, iż drugie pismo zostało wniesione po wezwaniu strony do sprecyzowania zarzutów dotyczących twierdzeń zawartych w piśmie z dnia 27 kwietnia 2011r co do zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt.8), niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 33 pkt.5), niedopuszczalności egzekucji administracyjnej (art. 33 pkt.6). Sąd I instancji zgodził się ze stanowiskiem organu, że pismo skarżącej z dnia 23 września 2011r. skutecznie wyjaśniło podstawę prawną zarzutów z pkt.

5. 6 i 8 art. 33 ustawy, tj. zarzutów opisanych, a tym samym zawartych w pierwszym piśmie z 27 kwietnia 2011r., natomiast nie mogło być ono skutecznym rozszerzeniem podstawy prawnej zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie wymienionych w piśmie z 27 kwietnia 2011r. Wyjaśnił dalej, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym mają siedmiodniowy termin ich wniesienia zgodnie z treścią art. 27 § 1 pkt.9 u.p.e.a. Termin ten został zachowany w przypadku pierwszego pisma procesowego i jego uzupełnienia w zakresie podnoszonym tylko w tym pierwszym piśmie. Sąd I instancji odniósł się do ustaleń organu co do zarzutów skutecznie wniesionych przez skarżącą i wpełni je podzielił. Podkreślił prawidłowość ustaleń organu i prawidłowość uzasadnienia zajętego stanowiska w sprawie. Uznał, że podnoszone przez skarżącą naruszenie art. 7, 15 i 77 k.p.a. nie miało miejsca. Wskazał dlaczego uznaje, że zarzuty wniesione w terminie nie mają merytorycznego usprawiedliwienia ich zasadności. Przywołał przepis art. 151 p.p.s.a. jako podstawę swojego rozstrzygnięcia.

W tych warunkach twierdzenie skarżącej kasacyjnie, że Sąd I instancji nie rozważył podnoszonych przez nią naruszeń prawa z art. 7, 77, 107 k.p.a. i art. 33 u.p.e.a. dokonanych przez organ jest nieuprawnione. Niezasadne jest również twierdzenie skarżącej kasacyjnie o braku prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie co do zakresu złożonych przez nią zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji. Ustalenia Sądu I instancji są prawidłowe. Uchodzi uwadze skarżącej kasacyjnie, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu, różniący się od odwołania w ogólnym postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu podatkowym. Rola zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym sprowadza się przede wszystkim do jednego ze sposobów weryfikacji czynności organów egzekucyjnych mających służyć ochronie adresata czynności, który może być wykorzystany wyłącznie na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Instytucja zarzutu nie służy zatem weryfikacji czynności egzekucyjnych podjętych po doręczeniu tytułu wykonawczego i upływie terminu do jego wniesienia.

Zarzut jest środkiem względnie suspensywnym, gdyż jego wniesienie nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego, a jedynie organ egzekucyjny z uzasadnionych powodów może wstrzymać postępowanie egzekucyjne lub niektóre czynności egzekucyjne - do czasu rozpatrzenia zarzutu. Ponadto o ile odwołanie można zgodnie z art. 128 k.p.a. składać z każdego powodu, to zarzuty mogą być oparte tylko na podstawach wyczerpująco uregulowanych w art. 33 u.p.e.a. Zarzut nie jest środkiem dewolutywnym, bo jest rozpatrywany przez organ egzekucyjny, a nie przez jego organ wyższego stopnia.

Ponadto jego rozpatrywanie polega nie na ponownym rozpatrzeniu tej samej sprawy (zaistnienia podstaw do wszczęcia egzekucji), lecz na zbadaniu zasadności zarzutu podjęcia i prowadzenia egzekucji. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., możliwość wniesienia zarzutów jest ograniczona w czasie. Dłużnik może złożyć zarzuty w stosunku do tytułu wykonawczego w terminie 7 dni od daty jego doręczenia. Termin ten uznać należy za termin procesowy. Uchybienie takiemu terminowi powoduje bezskuteczność dokonanej przez stronę czynności procesowej. Przywołane przez skarżącą kasacyjnie orzeczenie Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 4 kwietnia 2002r., sygn. akt. I 2188/00 dotyczące odformalizowania postępowania administracyjnego, w tym postępowania odwoławczego nie może odnosić się do zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Do wymienionego środka zaskarżenia nie stosuje się przepisów dotyczących odwołania od decyzji według trybu przewidzianego przepisami k.p.a. Podkreślić należy, że przepis art. 18 u.p.e.a. przewiduje odpowiednie stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu egzekucyjnym tylko wtedy, gdy przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie stanowią inaczej. Przedmiotowy środek zaskarżenia w postaci zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji został odrębnie całościowo uregulowany w tej ustawie.

Reasumując zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art.

7. 77, 107 k.p.a. oraz w zw. z art. 33 pkt.1-10 u.p.e.a., a także poprzez częściowe podanie podstawy prawnej orzeczenia i jej wyjaśnienia nie ma usprawiedliwionych podstaw. Podkreślić należy, że powołany w podstawie skargi kasacyjnej przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy składowe uzasadnienia wyroku wskazując, że powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Treść tego przepisu uprawnia do tezy, że Sądowi Administracyjnemu I instancji można skutecznie zarzucać naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko wówczas, gdy to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej. W wyroku z dnia 11 stycznia 2006 r., sygn. akt II GSK 332/05 (niepubl.), Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, że do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Sytuacja taka nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymagania przewidziane wymienionym przepisem. Jest jasne, czytelne, poddaje się kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, a ustalenia faktyczne i prawne w nim zawarte są prawidłowe.

Odnosząc się do zarzutu kasacyjnego naruszenia przepisu art. 27 § 1 pkt. 9 u.p.e.a. poprzez błędną wykładnię i uznanie przez Sąd I instancji, iż rozszerzenie podstawy prawnej zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji może nastąpić wyłącznie w terminie zawitym 7 dni wskazać należy, że zarzut ten nie ma usprawiedliwionych podstaw. Termin wniesienia zarzutu czy też wielu zarzutów w oparciu o poszczególne enumeratywnie wymienione podstawy z art. 33 u.p.e.a. wynika wprost z treści tego przepisu. Jest liczony od daty doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Jest to specyficzny środek zaskarżenia stosowany w szczególnym postępowaniu, jakim jest postępowanie egzekucyjne w administracji, co zostało wyżej podkreślone przez Naczelny Sąd Administracyjny. Twierdzenie skarżącej kasacyjnie o potrzebie mniej sformalizowanego podejścia do tego środka zaskarżenia nie znajduje uzasadnienia prawnego w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Wręcz przeciwnie prowadziłoby to do obejścia terminu przewidzianego tym przepisem. Charakter tego środka, jako środka zaskarżenia, jego istota sprowadzająca się do potrzeby zbadania zasadności zarzutu podjęcia i prowadzenia egzekucji nie uprawnia do przyjęcia twierdzeń skarżącej kasacyjnie o potrzebie odstąpienia od stosowania tego przepisu zgodnie z jego literalnym brzmieniem.

Niezasadny jest zarzut kasacyjny naruszenia art. 33 pkt. 1-10 u.p.e.a. poprzez brak zastosowania wszystkich wymienionych punktów tego przepisu. Wymieniony zarzut pozostaje w związku z nieskutecznie postawionym zarzutem kasacyjnym nieprawidłowych ustaleń w sprawie. Prawidłowo ustalony przez organ, podzielony przez Sąd I instancji, stan faktyczny w sprawie nie daje podstaw do uznania aby wniesione po terminie zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego w administracji z pkt 2, 3, 4, 7 i 9 art. 33 u.p.e.a. mogły być rozpoznane w sprawie, a tym samym aby powyższe przepisy mogły być zastosowane. W ramach tego zarzutu kasacyjnego skarżąca podnosi również niewykonalność obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego. Argumentuje to tym, że Prawo budowlane z 1974r nie przewiduje możliwości wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego bez pozwolenia budowlanego, argumentuje brakiem prawidłowego zakwalifikowania obiektu budowlanego, a także prawidłowego wskazania gdzie ten budynek się znajduje.

Argumentacja skarżącej dotyczy w rzeczywistości treści decyzji administracyjnej będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. W ramach zarzutów egzekucyjnych nie ma podstaw prawnych do kwestionowania zasadności wydania decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. Natomiast niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym (art.33 pkt.5 ustawy) musi mieć charakter obiektywny tzn. uwzględniać aktualne osiągnięcia wiedzy i techniki.

Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że identyfikacja obiektu, co do którego został nałożony obowiązek rozbiórki nie budzi wątpliwości. W sprawie nie można też przyjąć, iż niewykonalność wynika z faktycznej niemożliwości dokonania rozbiórki obiektu. Wykonanie obowiązku nie wymaga osobistego działania inwestora, natomiast nie ma przeszkód technicznych i prawnych, które stanowiłyby nieusuwalne przeszkody. Analiza akt wykazuje, że Sąd I instancji słusznie uznał, iż w sprawie brak podstaw do przyjęcia, że została spełniona przesłanka z art 33 pkt. 5 u.p.e.a. Zarzut kasacyjny naruszenia tego przepisu nie ma uzasadnienia.

Nieuprawniony jest też zarzut kasacyjny naruszenia przez Sąd I instancji art. 33 pkt.10 w zw. z art. 27 § 1 pkt. 2 i 3 u.p.e.a. poprzez uznanie, że wystawiony w sprawie tytuł wykonawczy spełnia wymagania art. 27 u.p.e.a., że zawiera wskazanie zobowiązanego w sposób określony obowiązującym wzorem oraz określa precyzyjnie przedmiot egzekucji. Skarżąca kasacyjnie ponownie stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie argumentuje go błędami w ustaleniach faktycznych sprawy. Podnosi brak wskazania w tytule wykonawczym drugiego imienia zobowiązanej, jej daty urodzenia, numery identyfikacji podatkowej, imion ojca i matki powołując się na wymogi § 5 ust.2 i załącznik nr. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr. 137 poz. 1541 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że nie można argumentować zarzutu naruszenia prawa materialnego kwestionowaniem ustaleń stanu faktycznego sprawy.

Nie mniej jednak z uwagi na fakt, że w skardze kasacyjnej postawiono zarzut nieprawidłowych ustaleń faktycznych argumentując go ogólnikowo Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał powyższy zarzut.

Nieuprawnione jest twierdzenie skarżącej kasacyjnie, iż wystawiony tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów art. 27 § 2 u.p.e.a. Wymieniony przepis przewiduje wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także określenia zatrudniającego go pracodawcy i jego adresu, jeżeli wierzyciel posiada taką informację. Zatem obligatoryjnym elementem jest imię i nazwisko zobowiązanego a także jego adres. Przedmiotowy tytuł wykonawczy spełnia te wymagania, co prawidłowo podkreślił Sąd I instancji. Odwołanie się skarżącej do § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia wykonawczego jest nieuprawnione, gdyż wymieniona regulacja dotyczy jedno- lub czteropozycyjnego tytułu wykonawczego wystawianego na dochodzoną należność pieniężną. Przedmiotowy tytuł wykonawczy wystawiony jest dla obowiązku o charakterze niepieniężnym, dla którego wzór tytułu wykonawczego określony jest § 39a ww. rozporządzenia oraz załącznikiem 24 i 25 do niego.

Natomiast załącznik zarówno 24 i 25 przewiduje umieszczenie danych w postaci drugiego imienia zobowiązanej, jej daty urodzenia, numery identyfikacji podatkowej, imion ojca i matki z zastrzeżeniem o ile te dane są znane wierzycielowi. Zastrzeżenie zamieszczone jest w przypisie dotyczącym wypełnienia pól części A-F i części G-I. Stanowi ono, że tytuł wykonawczy powinien zawierać dane określone w art. 27 ustawy. W pozostałym zakresie wierzyciel podaje dane będące w jego posiadaniu. Dane, o których mowa wskazane są we wzorze w punkcie B. Powyższy przypis koresponduje z treścią upoważnienia ustawowego do wydania przedmiotowego rozporządzenia wykonawczego zawartego w art. 26 § 2 ustawy. Przepis art. 27 § 1 pkt.2 nie nakłada obowiązku uwidocznienia danych, których brak w tytule wykonawczym kwestionuje skarżąca kasacyjnie.

Zatem zarzut kasacyjny naruszenia powyższych przepisów nie jest trafny. Nieuprawnione jest też twierdzenie, że tytuł wykonawczy nie spełnia przesłanki z art. 27 § 1 pkt.3 ustawy. Prawidłowo Sąd I instancji ustalił, ze tytuł wykonawczy określa treść podlegającego egzekucji obowiązku w postaci rozbiórki obiektu budowlanego- murowanego budynku gospodarczego (altany) zlokalizowanego w Krakowie – oś. W., na działce nr 1 obr. 31 Nowa Huta", nałożonego istniejącą w obrocie prawnym decyzją administracyjną, ze wskazaniem wymagalności obowiązku. Analiza akt potwierdza prawidłowość ustalenia. Ustalenie to wypełnia znamiona przepisu art. 27 § 1 pkt.3 u.p.e.a. Wobec powyższego zarzut kasacyjny dotyczący nieprawidłowego zastosowania art. 33 pkt. 10 u.p.e.a. nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną w oparciu o art. 184 p.p.s.a.