Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 2610/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę B. M. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji podał, iż skarga na powyższą decyzję została wniesiona przez J. P. – zarządcę Pałacu [...], reprezentującego współwłaścicieli B. M. i J. T. Do skargi dołączone zostały pełnomocnictwa udzielone J. P. przez B. M. i J. T. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż zgodnie z art. 59 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym w związku z art. 87 § 1 kpc (w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia skargi) J. P. – zarządca i administrator nieruchomości nie mógł być pełnomocnikiem skarżących. Zarządzeniem z dnia 14 września 2006 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżących pod rygorem odrzucenia skargi, do podania czy skargę wnosi w imieniu własnym, czy w imieniu skarżących – jeśli tak, to do przedłożenia pełnomocnictwa od skarżących uprawniającego do wniesienia skargi, zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). w piśmie z dnia 25 września 2006 r. radca prawny J. P. podał, iż skargę wnosi jako zarządca Pałacu [...] reprezentujący B. M. i J. T. Sąd wskazał, iż z uwagi na nie przedłożenie pełnomocnictwa udzielonego radcy prawnemu, wezwano skarżących do podpisania skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia.
Wezwanie doręczono skarżącemu J. B. w dniu 16 marca 2007 r., a skarżącemu B. M. w dniu 23 marca 2007 r. Skargę podpisał J. T., natomiast skarżący B. M. skargi nie podpisał. Z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) odrzucił skargę wniesioną przez B. M. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł B. M. reprezentowany przez radcę prawnego J. P., zarzucając naruszenie art. 35 § 1 p.p.s.a. przez przyjęcie, iż J. P. nie jest legitymowany do reprezentowania B. M., podczas gdy obok pełnienia funkcji zarządcy jest również radcą prawnym wpisanym na listę Radców Prawnych Okręgowej Rady Radców Prawnych w K. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że do pisma z dnia 25 września 2006 r. informującego, iż J. P. wniósł skargę jako zarządca Pałacu [...] reprezentujący B. M. i J. B. zostało dołączone pełnomocnictwo ogólne B. M. potwierdzone notarialnie upoważniające J. P. do występowania w sądach, w tym w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie.
Ponadto wskazano, iż w związku z otrzymaniem przez B. M. wezwania do podpisania skargi, skarżący B. M. udzielił po raz drugi pełnomocnictwa radcy prawnemu J. P., które Sąd otrzymał. J. P. podniósł, iż poinformował Sąd, iż jest radcą prawnym i ma prawo reprezentować B. M., a skargę już raz podpisał.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim (art. 175 § 1 – 3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego nie zawarł wniosku o uchylenie bądź zmianę zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej, ani wnioskować czego strona skarżąca oczekuje. Nie jest bowiem dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych. (por. postanowienie: NSA z dnia 6 lipca 2004 r., sygn. akt OSK 160/04, LEX nr 156428; postanowienie NSA z dnia 10 listopada 2004 r., sygn. akt FSK 884/04, LEX nr 236859; postanowienie NSA z dnia 19 kwietnia 2005 r., sygn. akt 1077/04, LEX nr 14951; postanowienie SN z dnia 16 października 1997 r. sygn. akt II CKN 404/97, OSNC 1998, nr 4, poz. 59).
W tym stanie rzeczy z uwagi na fakt, iż Sąd związany jest granicami skargi (art. 183 § 1 p.p.s.a.), brak wniosku o uchylenie bądź zmianę zaskarżonego orzeczenia uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie skargi.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie - wobec nie zawarcia wniosku o uchylenie bądź zmianę zaskarżonego orzeczenia – nie spełnia wymogów ustanowionych w art. 176 w związku z art. 174 p.p.s.a.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 178 w związku z art. 180 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).