Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 listopada 2007r., sygn. akt VII SA/Wa 351/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. i W. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2006 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r., na podstawie art. 157 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 158 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Warszawskiego [...], z dnia [...] stycznia 1994 r. utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Dzielnicy Ochota w Warszawie z dnia [...] maja 1993r., [...] nakazującą rozbiórkę budynku - hali magazynowej położonej przy ul. [...] 19 w Warszawie, w terminie do dnia 31 lipca 1993 r. oraz stwierdził nieważność w./w. decyzji Wojewody Warszawskiego w części dotyczącej wyznaczenia terminu rozbiórki. Postępowanie toczyło się ponownie w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2002 r., sygn. akt IV 357/01. Organ stwierdził, że w decyzji Burmistrza Dzielnicy Ochota w Warszawie z dnia [...] maja 1993 r. wskazano, że inwestycja realizowana jest w warunkach samowoli budowlanej a ponadto jej lokalizacja jest niezgodna z planem ogólnym m. st.
W-wy zatwierdzonym uchwałą nr XXXV/199/92 Rady m. st. Warszawy z dnia 28 września 1992r. (Dz.Urz. Woj. Warszawskiego nr 15 z 1991 r. poz. 184). Jednocześnie podniesiono, że wybudowanie hali spowoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych otoczenia oraz to, że inwestycja realizowana jest na przyłączu wodociągowym, tuż przy kanale deszczowym. Wskazano też, iż sporna inwestycja realizowana jest w odległości 0,70 m od granicy z działką sąsiednią przy ul. [...] 17 oraz w odległości 1,0 m od granicy z działką przy ul. [...] 20. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że nie sposób jednoznacznie wykazać, że kontrolowane decyzje wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa i w konsekwencji uznał, że samowolna realizacja inwestycji, naruszenie postanowień w./w. planu ogólnego jak i warunków technicznych uzasadniało wydanie nakazu rozbiórki w oparciu o art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 – ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.).
Natomiast określenie terminu rozbiórki hali magazynowej, jako nie znajdujące postawy w ustawie - Prawo budowlane, obligowało organ do stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Warszawskiego z dnia [...] stycznia 1994 r. w tym zakresie.
Po rozpoznaniu wniosku A. i W. W. o ponowne rozparzenie sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2003 r. Organ podtrzymał stanowisko przedstawione w decyzji pierwszoinstancyjnej, podnosząc nadto, że zarzuty zgłoszone we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, a dotyczące niewłaściwego oznaczenia w decyzji ulicy, na której usytuowany jest sporny obiekt, są bezprzedmiotowe. Z materiału dowodowego - w szczególności – z protokołu oględzin z dnia 26 maja 1993 r., pism W. K. z dnia 21 maja 1993 r., K. Z. z dnia 27 maja 1993r. oraz pisma A. i W. W. z dnia 10 czerwca 1993 r.) wynika, że przedmiotowa inwestycja realizowana była przy ul. [...] 19 w Warszawie.
W skardze na powyższą decyzję A. i W. W. wnieśli o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] stycznia 2003 r., stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Warszawskiego z dnia [...] stycznia 1994 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Dzielnicy Ochota w Warszawie z dnia [...] maja 1993 r. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów k.p.a., a zwłaszcza art. 156 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Warszawskiego w całości i pozostawienie w obrocie prawnym decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa pomimo, że przedmiotem postępowania administracyjnego, w którego następstwie stwierdzono samowolę budowlaną, w tym przedmiotem wizji lokalnej, był zupełnie inny obiekt, co wskazuje na brak podstaw do nakazania rozbiórki budynku przy ul. [...] 19. Nadto skarżący zarzucili bezzasadność odmowy zmiany rozstrzygnięcia w postępowaniu drugoinstancyjnym pomimo tego, że do akt sprawy złożone zostały dokumenty z których wynika, że obiekt przy ul. [...] 19 wybudowano w 1974 r., zgodnie z przepisami prawa.
W ocenie skarżących w kontrolowanych decyzjach naruszono art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że decyzja zawierająca błąd co do przedmiotu decyzji nie może być obarczona najcięższymi wadami prawnymi. Podnieśli, że sporna hala magazynowa znajduje się na działce o nr ew. [...] (pow. 1570 m2) nieposiadającej oznaczenia adresowego jako ul. [...]19, gdyż ten adres posiada działka nr ew. [...] o pow. 802 m2, którą nabyła A. W. w dniu 10 października 1989 r. jako działkę zabudowaną parterowym, murowanym, podpiwniczonym budynkiem powstałym w 1974 r. i jego wymiary nie uległy zmianie od jego powstania. Hala magazynowa znajduje się natomiast przy ul. [...] 20a, co oznacza, że nastąpiła omyłka w oznaczeniu obiektu, który miałby podlegać rozbiórce.
W konsekwencji przedmiotem decyzji jest obiekt usytuowany przy ul. [...] 19, wybudowany zgodnie z przepisami prawa, stanowiący ponadto majątek odrębny Anny Wrzosek, zatem decyzje zostały skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd pierwszej instancji zauważył, iż zarzuty skargi sprowadzają się do zakwestionowania stanowiska Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o braku przesłanek do stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., decyzji Wojewody Warszawskiego z dnia [...] stycznia 1994 r. utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Dzielnicy Ochota w Warszawie z dnia [...] maja 1993 r., nakazującą rozbiórkę budynku hali magazynowej, ze względu na - jak wskazano w skardze - błąd co do przedmiotu decyzji. Sąd podzielił stanowisko organu nadzoru, iż kontrolowana w trybie nadzwyczajnym decyzja nie jest dotknięta wadą prowadzącą do stwierdzenia jej nieważności w trybie art. 156 § 1 k.p.a.
Sąd podkreślił, że we wszystkich dokumentach, w tym również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2002 r., sygn. akt IV 357/01 przedmiotowy obiekt posiada oznaczenie adresowe: ul. [...] 19 w Warszawie. Nadto, odnośnie wykonania rozbiórki spornej inwestycji, toczy się postępowanie egzekucyjne, w zakresie którego został wydany dnia 20 sierpnia 2002 r. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sprawie o sygn. akt IV SA 1066/00, z uzasadnienia którego również wynika, że przedmiotowa hala magazynowa usytuowana jest przy ul. [...] 19 w Warszawie. Okoliczność niewłaściwego oznaczenia w decyzji ulicy, na której usytuowany jest sporny obiekt, nie była kwestionowana przez skarżących w toku trwającego od 1994 r. postępowania, a podniesiona została dopiero 5 czerwca 2006r., w piśmie skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
W ocenie Sądu, nawet gdyby przyjąć, że nastąpił błąd co do wskazania właściwego adresu, to nie ulega wątpliwości, że całe postępowanie dotyczy hali magazynowej o pow. 1570 m2. Zatem, jeśli w ogóle można mówić o błędzie, to polegałby on jedynie na niedookreśleniu przedmiotu decyzji, a zatem naruszeniu art. 107 § 1 k.p.a., co jednak nie może być podstawą, w ocenie Sądu pierwszej instancji, do stwierdzenia nieważności decyzji rozbiórkowej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli A. i W. W., reprezentowani przez adwokata B. D. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), poprzez wydanie wyroku w oparciu o zarzuty i twierdzenia przedstawione w skardze, przy pominięciu materiału dowodowego całej sprawy i całokształtu jej okoliczności, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do poczynienia ustaleń sprzecznych ze zgromadzonym materiałem dowodowym co do tego, że postępowanie administracyjne wolne było od wad oraz, że nie zachodzi w tej sprawie przypadek rażącego naruszenia prawa, tj. nie powstają skutki społeczne niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, pomimo tego, że przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji, wynikają w sposób jednoznaczny z materiału dowodowego sprawy i zostały dodatkowo wykazane w treści skargi, a ze względu na ich rangę muszą być traktowane jako rażące naruszenie prawa, a w konsekwencji winna być stwierdzona nieważność kontrolowanej przedmiotowej decyzji, a dostrzeżone uchybienia nie powinny być traktowane – tak jak zakwalifikował je Sąd pierwszej instancji – jako naruszenie przepisu art. 107 § 1 k.p.a.
W oparciu o powyższy zarzut kasacyjny A. i W. W. wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podali, iż przedmiotem decyzji Burmistrza Gminy Ochota z dnia [...] maja 1993 r., decyzji Wojewody Warszawskiego z dnia [...] stycznia 1994 r. oraz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który odmówił stwierdzenia nieważności decyzji była inwestycja położona przy ul. [...] 19 w Warszawie. Zdaniem skarżących nie ma podstaw do twierdzenia, że postępowanie dotyczyło hali magazynowej o pow. 1570 m2, skoro ze złożonych pism oraz skargi jednoznacznie wynika, że przy ul. [...] 19 położona jest działka o pow. 802 m2, zabudowana parterowym, murowanym, podpiwniczonym budynkiem z 1974 r. Oczywistym jest, że decyzja, o której stwierdzenie nieważności wnosili skarżący dotyczyła obiektu nieistniejącego na działce oznaczonej jako ul. [...] 19, zaś taka sytuacja nakazuje wyeliminować decyzje z obrotu prawnego i nie można zgodzić się z Sądem, że błąd organu polegał jedynie na niedookreśleniu przedmiotu decyzji. Wskazano, że hala magazynowa nie znajduje się na posesji przy ul. [...] 19, lecz na nieruchomości pomiędzy ul. [...] a [...] oznaczonej jako ul. [...] 20 a.
Ponadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej powtórzono wcześniejszy zarzut, iż wydane w sprawie decyzje kierowane były do osoby niebędącej stroną w sprawie, gdyż sporna nieruchomość stanowiła majątek odrębny A. W. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.
Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie nie można skutecznie przypisać naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu.
Zawarte w sentencji wyroku sądu administracyjnego rozstrzygnięcie, ujęte w odpowiedniej formule procesowej, jest rezultatem przeprowadzenia przez Sąd kontroli administracji publicznej. W ujęciu Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstawę prawną wyroku sądu administracyjnego stanowią te jej przepisy, które określają sposób rozstrzygnięcia sprawy w zależności od wyników postępowania sądowego (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M.Niezgóda-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, str. 332).
Przedstawienie podstawy prawnej wyroku oraz jej wyjaśnienie polega na wskazaniu nie tylko przepisów regulujących rozpatrywany stan faktyczny, ale także na wyjaśnieniu, dlaczego w konkretnej sytuacji prawnej mają zastosowanie powołane przepisy.
Przypomnieć też należy, iż "rażące naruszenie prawa", o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa" Utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" nie jest słuszne. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie może być identyfikowane z naruszeniem podstawy prawnej decyzji. Dla stwierdzenia nieważności decyzji niezbędna jest ocena naruszenia jej podstawy prawnej jako rażącego w świetle całokształtu okoliczności sprawy z uwzględnieniem konsekwencji prawnych wynikających z zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego. Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.
Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 grudnia 1988 r., II SA 981/88, ONSA 1988/2/96, z dnia 21 października 1992 r., sygn. akt V SA 86/92, ONSA 1993, z. 1, poz. 23; wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 8 kwietnia 1994 r., sygn. akt III ARN 15/94, OSNAP 1994/3/36, z dnia 20 grudnia 1994 r., sygn. akt III ARN 71/94, OSNAP 1995/13/156).
Stwierdzenie nieważności decyzji następuje również w przypadku rażącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. W odniesieniu do tych przepisów można mówić o rażącym ich naruszeniu, gdy w sposób nie budzący wątpliwości (oczywisty) nie zastosowano ich w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego lub zastosowano je nieprawidłowo.
A. i W. W. nieważności decyzji upatrują w tym, iż decyzję o rozbiórce wydano wobec obiektu nieistniejącego na działce oznaczonej jako ul. [...] 19, albowiem hala magazynowa znajduje się na posesji przy ul. [...] 20a, która to nieruchomość stanowiła majątek odrębny A. W. To zaś – zdaniem skarżących - oznacza, że wydane w sprawie decyzje kierowane były do osoby nie będącej stroną, a tym samym przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji wynikają jednoznacznie z materiału dowodowego sprawy.
Powyższe zarzuty – wbrew twierdzeniom skarżących – nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy.
Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą winno być ustalenie, czy dana decyzja dotknięta została jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 maja 1987 r., IV SA 1062/86, ONSA 1987 r., nr 1, poz. 35 i z dnia 28 maja 1985 r., I SA 89/85, GAP 1987, nr 23, s. 43). Rozstrzygający dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, jest stan faktyczny i stan prawa w dniu wydania tej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 1987 r., III SA 1134/96, ONSA 1998/3/101).
Z tych względów podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, że przedmiotem postępowania zakończonego decyzją nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego była hala magazynowa, a jej położenie (usytuowanie) w decyzji Burmistrza Dzielnicy Ochota w Warszawie z dnia [...] maja 1993 r., nr [...] oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Wojewody Warszawskiego nr [...]z dnia [...] stycznia 1994 r. zostało prawidłowo oznaczone. Stanowisko to znajduje odzwierciedlenie w treści aktów notarialnych dotyczących nabycia nieruchomości, a nadto w inwentaryzacji sporządzonej w 1995 r. oraz pismach skarżących składanych w toku postępowania zakończonego decyzją nakazującą rozbiórkę hali magazynowej, w piśmie A. i W. W. z dnia [...]7 lutego 1994 r. o odroczenie rozbiórki, a także pismach właścicieli sąsiednich nieruchomości domagających się rozbiórki hali magazynowej.
W szczególności w inwentaryzacji sporządzonej na zlecenie skarżących w 1995 r. nieruchomość – która obecnie jest podawana jako działki przypisane do innej ulicy - wykazano jako jedną nieruchomość (jeden teren ABCD) położoną przy ul. [...] 19, na której znajdują się dwa budynki – jednym z nich jest przedmiotowa hala magazynowa. Taki stan uwidoczniono w tekście inwentaryzacji i na mapie stanowiącej załącznik do tej inwentaryzacji. Także we wniosku z 1992 r. o zgodę na budowę wskazano adres ul. [...] 19.
Nadto z aktu notarialnego z dnia 11 października 1989 r. dotyczącego nabycia działki nr [...] (obecnie [...]) o powierzchni 802 m2 (Kw [...]) wynika, że działka ta położona jest przy ul. [...] 19 zaś z aktu notarialnego z dnia 8 stycznia 1991 r. dotyczącego nabycia działki nr [...] (obecnie [...]) o powierzchni 1570 m2 (Kw [...]) wynika, że działka ta położona jest pomiędzy ul. [...] i ul. [...]. A zatem, działka nr [...] (obecnie [...]) w chwili jej nabycia nie posiadała oznaczenia policyjnego, tj. przypisanej ulicy i nr porządkowego określonej ulicy. Z tych względów obie działki wykazywane były jako położone przy ul. [...] 19.
Okoliczność, iż powyższa nieruchomość w terminie późniejszym uzyskała nowe oznaczenie jako działka nr [...] położona przy ul. [...] 19 i jako działka nr [...] położona przy ul. [...] 20 a nie może wpłynąć na ocenę prawidłowości wydanych decyzji dotyczących nakazu rozbiórki.
Zauważyć także należy, iż decyzję Burmistrza Dzielnicy Ochota w Warszawie z dnia [...] maja 1993 r. nakazującą rozbiórkę hali magazynowej, adresowaną do A. i W. W., odebrała A. W. Także decyzja organu odwoławczego skierowana została do A. i W. W. W tej sytuacji nie można podzielić zarzutów skargi kasacyjnej, iż hala magazynowa w dacie wydawania decyzji Burmistrza Dzielnicy Ochota w Warszawie z dnia [...] maja 1993 r. i utrzymującej ją w mocy decyzji Wojewody Warszawskiego nr [...] z dnia [...] stycznia 1994 r. znajdowała się na innej posesji niż położonej przy ul. [...] 19. Nie jest również usprawiedliwiony zarzut, że wydane w sprawie decyzje kierowane były do osoby nie będącej stroną.
Nie bez znaczenia jest również okoliczność, że skarżący zarzut dotyczący błędnego oznaczenia usytuowania hali magazynowej podnieśli dopiero we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonym po wydaniu przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z dnia [...] stycznia 2003 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Warszawskiego z dnia [...] stycznia 1994 r., utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Dzielnicy Ochota w Warszawie z dnia [...] maja 1993 r. nakazującą rozbiórkę hali magazynowej położonej przy ul. [...] 19 w Warszawie (oraz stwierdzającej nieważność w./w. decyzji w części dotyczącej wyznaczenia terminu rozbiórki). A. i W. W. od 1993 r. składali szereg pism dotyczących przedmiotowej hali magazynowej i nigdy nie kwestionowali oznaczenia jej usytuowania - jako położonej przy ul. [...] 19 w W. – a nawet sami wskazywali takie jej zlokalizowanie i podawali, że na posesji przy ul. [...] 19 znajdują się dwa budynki.
Niezależnie od powyższego podkreślić należy, iż skarżący formułując zarzut kasacyjny nie powiązali postawionego zarzutu tak z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. jak i art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. jak i nie zakwestionowali stanu faktycznego ustalonego przez organ administracji publicznej i przyjętego przez Sąd pierwszej instancji przez postawienie odpowiednich zarzutów kasacyjnych.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.