Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 października 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 1137/16, oddalił skargę K. M. i G. M. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie z dnia [...] marca 2016 r. w przedmiocie nałożenia obowiązku konserwacji rowu melioracyjnego.
G. M. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniósł, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji podnosząc, że wykonanie obowiązku nałożonego w decyzjach doprowadzi do powstania znacznej szkody w majątku skarżącego, której skutków w zasadzie nie będzie można odwrócić.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Po oddaleniu skargi, skarżący, który wniósł skargę kasacyjną może wystąpić z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07, ONSAiWSA z 2007 r., nr 4, poz.77).
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwane dalej "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
Zaakcentować w tym miejscu należy, że skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym o wysokim stopniu sformalizowania. Ustawodawca w art. 175 § 1 p.p.s.a. określił krąg podmiotów uprawnionych do sporządzenia omawianego środka zaskarżenia. Wprowadzenie tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego ma gwarantować sporządzenie skargi kasacyjnej na odpowiednim poziomie merytorycznym i formalnym. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Zadaniem autora skargi kasacyjnej jest dokładne wyjaśnienie prezentowanych racji z powołaniem się na konkretne okoliczności. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji autora skargi ani wnioskować, na czym strona opiera swoje żądanie rozstrzygnięcia.
Mając na względzie przedstawione uwagi, w kontekście rozpatrywanego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zauważyć należy, że kluczowe dla orzeczenia w tym przedmiocie jest nie tylko przytoczenie w skardze kasacyjnej przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania aktu, wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., ale przede wszystkim zaprezentowanie stosownej argumentacji na ich poparcie. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie wniesiony w skardze kasacyjnej wniosek ograniczony został do przytoczenia literatury i orzeczeń sądów odnoszących się do zagadnienia "uszczerbku majątkowego" i "trudnych do odwrócenia skutków" oraz ogólnikowego stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje szkodę w majątku skarżących, "której skutków w zasadzie nie będzie można odwrócić". Nie powołano we wniosku żadnych okoliczności świadczących o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślenia wymaga fakt, że w orzecznictwie i literaturze ukształtowane zostało stanowisko, że w sytuacji braków we wniosku polegających na niepowołaniu jakichkolwiek okoliczności, które wskazywałyby na to, że wykonanie aktu mogłoby wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub wywołać trudne do odwrócenia skutki, należy wezwać skarżącego na mocy art. 49 § 1 p.p.s.a. do uzupełnienia wniosku w zakreślonym terminie ze skutkami wymienionymi w tym przepisie (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 338 oraz powołane tam orzecznictwo). Przyjąć jednak należy, że w sytuacji zawarcia wniosku w skardze kasacyjnej, której sporządzenie obwarowane jest tzw. przymusem adwokacko-radcowskim, wymogi stawiane profesjonalnym pełnomocnikom wykluczają możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 49 § 1 p.p.s.a. celem uzupełnienia wniosku przez stronę.
Podkreślić również należy, że w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 26 maja 2016 r. WSA w Warszawie oddalił wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał na zakres prac objętych nałożonym obowiązkiem oraz podkreślił, że w sytuacji, w której wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji opary jest na twierdzeniu, że wskutek wykonania nałożonego obowiązku skarżący poniosą znaczną szkodę majątkową, konieczne jest wykazanie jaki jest koszt przedmiotowych robót w odniesieniu do aktualnej sytuacji finansowej skarżących. Strona skarżąca mając wiedzę o obowiązku wykazania przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji również w skardze kasacyjnej nie podała konkretnych okoliczności mających świadczyć o wystąpieniu przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji tj.: możliwości wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Ponadto należy dodać, że w sytuacji gdyby po rozpoznaniu skargi kasacyjnej okazałoby się, iż nie było podstaw do nałożenia spornych obowiązków na skarżących, to wówczas będą im przysługiwać stosowne roszczenia odszkodowawcze. Ewentualna szkoda majątkowa, wynikła z wykonania prac konserwatorskich, może bowiem zostać naprawiona poprzez zwrot poniesionych kosztów związanych z wykonaniem decyzji, o ile zostaną one uchylone, czy unieważnione. Dlatego nietrafnie podniesiono w uzasadnieniu wniosku, że: "wykonanie prac na rowie doprowadzi do powstania szkody po stronie Skarżących, której skutków w zasadzie nie będzie można odwrócić"
Z tych względów rozpoznawany w niniejszej sprawie wniosek podlegał oddaleniu jako niezasadny.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a.