Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 5 października 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 389/06, oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], w przedmiocie uchylenia decyzji I instancji w części dotyczącej terminu wykonania czynności i ustalenia nowego terminu wykonania określonych czynności.
W uzasadnieniu stanowiska Sąd ten przedstawił następujące okoliczności faktyczne i prawne.
Na wniosek z dnia [...] marca 2004 r. złożony przez Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. [...] w B., zwanej dalej "Wspólnotą Mieszkaniową", wszczęte zostało postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania lokali mieszkalnych nr [...] i [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w B. na cele gabinetów lekarskich. W efekcie podjętego postępowania ustalono, iż przedmiotowej zmiany użytkowania dokonano w 1999 r. bez pozwolenia organu architektoniczno-budowlanego, wymaganego stosownie do brzmienia art. 71 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. nakazał R. J. U. i A. L. wykonanie w terminie do dnia [...] września 2004 r. oznaczonych czynności celem doprowadzenia do zgodności z przepisami prawa budowlanego dokonanej samowolnie adaptacji pomieszczeń mieszkalnych na gabinety lekarskie.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., po rozpoznaniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej, decyzją z dnia [...] września 2004 r. uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że stosownie do treści art. 71 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane z 1994 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016), organ I instancji powinien zastosować odpowiednio przepisy art. 50, art. 51 i art. 57 ust. 7, co oznaczałoby konieczność wydania postanowienia o wstrzymaniu użytkowania obiektu budowlanego.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B., po ponownym przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. nakazał właścicielowi lokalu mieszkalnego nr [...] oraz użytkownikowi lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w B. wykonanie w terminie do dnia [...] lutego 2005 r. określanych czynności w celu doprowadzenia istniejącego stanu do zgodności z przepisami prawa budowlanego poprzez wykonanie: opisu i rysunku określającego usytuowanie przedmiotowego budynku w stosunku do granic nieruchomości i innych obiektów budowlanych z oznaczeniem części budynku, w której dokonano zmiany sposobu użytkowania; zwięzłego opisu technicznego przedmiotowego budynku z określeniem jego konstrukcji, dotychczasowego i dokonanego sposobu użytkowania; rysunków niezbędnych do określenia charakterystyki techniczno-użytkowej zaadoptowanego lokalu; dokumentacji technicznej opracowanej przez osobę uprawnioną oraz zaopiniowaną przez rzeczoznawcę do spraw BHP, przeciwpożarowych oraz spraw sanitarno-epidemiologicznych wraz z opinią w zakresie wyposażenia gabinetów lekarskich w aparat USG.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, w wyniku rozpoznania odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej, decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organowi I instancji zalecono ponowne dokładne przeanalizowanie stanu faktycznego sprawy oraz uzupełnienie materiału o stosowne uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej i aktualny plan miejscowy, a w przypadku jego braku o ostateczną w dniu wszczęcia postępowania decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Rozpoznając zarzuty skargi złożonej przez R. U. i A. L. na powyższą decyzję Sąd I instancji wyrokiem z dnia 15 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Bk 314/05, uchylił powyższą decyzję. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że organ odwoławczy naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, zaś w myśl art. 138 K.p.a. nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, lecz zobowiązany jest do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. Na marginesie Sąd zauważył, że z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że zmieniając sposób użytkowania lokali mieszkalnych nie wykonano żadnych robót budowlanych naruszających konstrukcję budynku i jednocześnie wymagających odrębnego pozwolenia na budowę, zmiany takie powstały zaś przed zgłoszeniem budynku do użytkowania, co potwierdza także sporządzona przez geodetę G. Z. mapa poinwentaryzacyjna budynku, stanowiąca załącznik do zgłoszenia budynku do użytkowania.
W takim stanie obiekt został przyjęty do użytkowania, bowiem Urząd Miejski w B. pismem z dnia [...] października 1998 r. nr [...] nie zgłosił sprzeciwu do użytkowania tego budynku. W ocenie Sądu kwestionowane zmiany powstały na etapie realizacji inwestycji w czasie, gdy nie powstała jeszcze Wspólnota Mieszkaniowa [...], a zatem sprawa uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej nie ma znaczenia na obecnym etapie postępowania.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego uwzględniając powyższy wyrok po jego uprawomocnieniu, po ponownym rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego Powiatu Grodzkiego w B. z dnia [...] grudnia 2004 r. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wykonania obowiązków i ustalił nowy termin ich wykonania do dnia [...] lipca 2006 r. w pozostałej zaś części (dotyczącej nałożonych obowiązków) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Rozpoznając zarzuty skargi złożonej przez Wspólnotę Mieszkaniową na powyższą decyzję Sąd I instancji w wyroku z dnia 5 października 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 389/06 uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że zgodnie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", jest związany prawomocnym wyrokiem z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Bk 314/05, zaś w uzasadnieniu wyroku Sąd jednoznacznie wskazał, iż kwestionowane przez skarżących zmiany powstały na etapie realizacji inwestycji, gdy nie powstała jeszcze Wspólnota. Stąd podjecie uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej w kwestii wyrażenia zgody na zmianę sposobu użytkowania dokonaną przez R. U. i A. L. nie ma znaczenia na obecnym etapie postępowania.
Sąd uznał także, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż w dniu [...] września 1998 r. do Urzędu Miejskiego w B. wpłynęło zawiadomienie o zakończeniu budowy zespołu budynków mieszkalnych z garażami przy ul. [...] w B., w części obejmującej budynek [...] i [...]. Prezydent Miasta B. nie zgłosił sprzeciwu do użytkowania tych budynków mieszkalnych, o czym poinformował pismem z dnia [...] października 1998 r., znak: [...] i w takim stanie obiekt został przyjęty do użytkowania. Sąd wskazał, że ocena załącznika do zawiadomienia o zakończeniu budowy przeprowadzona przez organ II instancji, w sposób niebudzący wątpliwości dowiodła, iż roboty budowlane polegające na likwidacji wejścia do lokali nr [...] i [...] z klatki schodowej, wykonaniu wejścia zewnętrznego do wymienionych lokali wraz ze schodami i zadaszeniem oraz zmianie układu ścian działowych wewnątrz lokalu - zrealizowano w trakcie budowy obiektu.
Także treść aktów notarialnych z dnia [...] listopada 1998 r. oraz z dnia [...] grudnia 1998 r. mocą, których B. E. U. i R. J. U. oraz P. L. nabyli własność przedmiotowych lokali, jednoznacznie potwierdziła, iż przedmiotowe lokale zostały zgłoszone do użytkowania jako lokale mieszkalne i z taką funkcją zostały sprzedane. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo przyjął, iż samowolna zmiana sposobu użytkowania lokalu [...] i [...] nastąpiła w 1999 r. i polegała na zmianie funkcji mieszkalnej tych lokali na funkcję niemieszkalną - gabinety lekarskie.
Mając na względzie powyższe ustalenia i biorąc za podstawę treść obowiązujących przepisów Sąd stwierdził, iż, organy obu instancji prawidłowo wdrożyły postępowanie naprawcze, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 71 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane. Ponadto Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003. Nr 207, poz. 2016), a zatem obowiązujące przed nowelizacją tego aktu dokonaną ustawą w dniu 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888), która weszła w życie w dniu 31 maja 2004 r. Przedmiotowa zaś samowolna zmiana sposobu użytkowania dokonana w 1999 r. mieści się w regulacji art. 71 ust. 2 pkt 2. W związku z powyższym organ odwoławczy trafnie podał, iż w celu uzyskania pozwolenia na użytkowanie niezbędne jest potwierdzenie, że lokale doprowadzone są do stanu zgodnego z warunkami technicznymi i mogą być użytkowane.
Nałożone zaś obowiązki Sąd uznał za niezbędne do unormowania stanu prawnego tych lokali. W ocenie Sądu I instancji nie budzi również wątpliwości, iż skoro termin wykonania określonych czynności nałożonych w kwestionowanej decyzji upłynął, koniecznym stało się orzeczenie o nowym terminie. Sąd podkreślił, że w momencie wszczęcia postępowania administracyjnego w dniu [...] kwietnia 2004 r. na przedmiotowym terenie nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Właściciele lokali [...] i [...] nie dysponowali również decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ustalającą przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości. Tymczasem zaświadczenie Urzędu Miasta w B. z dnia [...] czerwca 2004 r. zawiera pozytywną opinię w przedmiocie adaptacji lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w B. na cele gabinetów lekarskich i wobec powyższego stanowi spełnienie jednego z warunków niezbędnych do uregulowania stanu prawnego samowolnej zmiany sposobu użytkowania, według stanu prawnego obowiązującego do dnia [...] maja 2004 r. Sąd stwierdził ponadto, że kwestie związane ze sprzeciwem skarżących wobec funkcjonowania gabinetów lekarskich w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w B., powodujące znaczne uciążliwości i dodatkowe związane z tym koszty utrzymania budynku, wykraczają poza zakres niniejszej sprawy. Korzystanie z lokalu wbrew woli pozostałych właścicieli i ochrona własności w takiej sytuacji należą do kategorii spraw cywilnoprawnych, do rozpoznania, których powołane są sądy powszechne.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, opartą na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. złożyła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w B., reprezentowana przez adwokata, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, a to art. 71 ust. 1 i ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414) i art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, oraz przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 153 p.p.s.a. oraz art. 7, 8 art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że zgodnie z treścią art. 71 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 51 ustawy - Prawo budowlane w razie samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego właściwy organ winien nakazać przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części.
Nie istnieje bowiem możliwość zalegalizowania samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, w sytuacji gdy zmiana taka narusza uzasadniony interes pozostałych mieszkańców i gdy Wspólnota Mieszkaniowa podnosi uzasadnione zarzuty przeciwko takiej zmianie sposobu użytkowania. W skardze kasacyjnej podniesiono, że jeżeli nawet w chwili dokonywania samowolnej zmiany przeznaczenia lokalu wspólnota jeszcze nie istniała, to istnieje w chwili toczącego się postępowania administracyjnego i dlatego winna mieć możność zajęcia decydującego stanowiska w toczącym się postępowaniu przy rozważaniu kwestii zalegalizowania samowoli budowlanej.
W ocenie skarżącej Wspólnoty zaświadczenie Urzędu Miejskiego z dnia [...] czerwca 2004 r. nie jest wystarczającym dokumentem do przeprowadzenia postępowania legalizacji samowoli budowlanej. Dokumentem zaś niezbędnym do jej zalegalizowania jest dokument stwierdzający zgodność zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ostateczna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Teren, na którym znajduje się budynek nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a złożony dokument nie jest decyzją o warunkach zabudowy. Podniesiono także, iż przekształcenie lokalu mieszkalnego na gabinet lekarski i otwarcie na dużą skalę działalności przez ten gabinet nastąpiło bez zgody i wiedzy pozostałych współmieszkańców i naraża ich na znaczne niedogodności z tego tytułu. Okoliczności powyższe wbrew przepisom art. 7, 8 i 80 K.p.a. nie zostały zdaniem strony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnione.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przedmiotowa skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Stosownie do przepisu art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach, tj. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Według zaś treść art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom pisma procesowego, powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Autor skargi kasacyjnej powinien wskazać na konkretne naruszone przez Sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy prawa materialnego i procesowego. W odniesieniu do prawa materialnego winien wykazać na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz podać jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie przepisów postępowania może odnosić się zarówno do przepisów regulujących postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, jak i do przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej. Wynika to z zasady, iż Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza ocenę zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego pod względem jego zgodności zarówno z prawem materialnym, jak i przepisami o postępowaniu administracyjnym (art. 184 Konstytucji RP i ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ponadto wynika to również z zasady, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest związany zarzutami skargi ani powołaną podstawą prawną o czym wyraźnie stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a. Oznacza to, że Sąd ten ma obowiązek brać z urzędu pod rozwagę także takie naruszenia prawa, których strony nie podały w skardze (wyrok składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2006 r. sygn. akt 4/05, ONSA i WSA 2006, nr 2, poz. 39).
W świetle przedstawionej regulacji prawnej Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że podstawa kasacyjna w niniejszej sprawie została sformułowana nieprawidłowo. W sposób ogólnikowy określono podstawę kasacyjną w zakresie naruszenia przepisów. Nie przedstawiono zarzutu naruszenia przez Sąd w zaskarżonym wyroku jakichkolwiek przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej. Ogólnikowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych bez wyraźnego wskazania na czym polegało naruszenie przepisów należy ocenić jako nieprawidłowe sporządzenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi, bowiem należy to do obowiązków wnoszącego skargę kasacyjną (vide postanowienie NSA z dnia 9 lutego 2004 r. sygn. akt GSK 20/04 - niepubl.).
Przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie niniejszej była decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] kwietnia 2006 r. w przedmiocie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w części dotyczącej terminu wykonania nałożonych czynności i ustalenia nowego terminu ich wykonania.
Powodem takiego rozstrzygnięcia był fakt, że organy nadzoru budowlanego po wszczęciu na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej postępowania związanego z samowolną zmianą użytkowania lokali mieszkalnych oznaczonych nr [...] i [...] położonych w B. przy ul. [...], wdrożyły postępowanie naprawcze w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 71 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) w celu wydania pozwolenia na użytkowanie.
Wnosząca skargę kasacyjną Wspólnota Mieszkaniowa jako podstawę zaskarżenia powołała art. 173 § 1 p.p.s.a. zamiast art. 174 p.p.s.a.
Zarzucono zaś naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 71 ust. 1 i ust. 2 oraz ust. 3 ustawy - Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. Nr 89, poz. 414) oraz naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy.
Już na wstępie niniejszych rozważań Naczelny Sąd Administracyjny podniósł wymóg szczegółowego wskazania przepisów, które zostały naruszone przez Sąd oraz uzasadnienia na czym to naruszenie polegało. Autor skargi kasacyjnej wskazał przepisy prawa materialnego, które nie miały zastosowania do ustalonego stanu faktycznego w tej sprawie ani przed organami nadzoru budowlanego, ani przed Sądem pierwszej instancji. Zarzut podniesiony w pkt 1 skargi kasacyjnej jest całkowicie bezzasadny, skoro zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego w brzmieniu niezobowiązującym już w dacie rozstrzygania niniejszej sprawy przez organy nadzoru budowlanego.
Podstawa prawna rozstrzygnięcia została przez organ odwoławczy wskazana i po wnikliwej ocenie przez Sąd pierwszej instancji w pełni zaakceptowana.
Autor skargi kasacyjnej wskazując na przepisy prawa materialnego, niemające zastosowania do ustalonego stanu faktycznego, zmierzał do wykluczenia możliwości legalizacji samowolnej zmiany użytkowania przez właścicieli lokali mieszkalnych na funkcję użytkową w postaci gabinetów lekarskich.
Uzasadnieniem wyłączającym możliwość legalizacji takiej zmiany wg skargi kasacyjnej jest brak zgody na zmianę Wspólnoty Mieszkaniowej i naruszenie interesu pozostałych mieszkańców. Autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnia jednak w żaden sposób na czym miałoby polegać naruszenie interesu pozostałych mieszkańców i o jaki interes chodzi.
Podkreślić należy w tym miejscu, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie przyjął za wiążące w sprawie stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 15 grudnia 2005 r. sygn. akt II SA/Bk 314/05, który uznał, że właściciele lokali nr [...] i [...] zmieniając sposób użytkowania lokali mieszkalnych nie wykonali żadnych robót budowlanych naruszających konstrukcję budynku i wymagających odrębnego pozwolenia na budowę. Wejście zewnętrzne do lokali wyżej wskazanych wraz ze schodami i zadaszeniem wykonane zostało na podstawie projektu zamiennego w trakcie robot budowlanych całego obiektu przed zgłoszeniem budynku do użytkowania. W takim stanie obiekt został przyjęty do użytkowania bez żadnych zastrzeżeń przez Urząd Miejski w B. - pismem z dnia [...] października 1998 r.
Wówczas nie istniała jeszcze Wspólnota Mieszkaniowa w przedmiotowym budynku przy ul. [...]. Z tego względu zdaniem tegoż Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej dla zmiany przeznaczenia lokali mieszkalnych na funkcję niemieszkalną nie ma znaczenia.
Wiążące stanowisko Sądu wyżej wskazanego wyroku znajduje podstawę prawną w treści art. 153 p.p.s.a. prawidłowo przywołanego przez Sąd orzekający w zaskarżonym wyroku.
Ograniczając się do polemiki ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji autor skargi kasacyjnej stwierdza bez wskazania podstawy prawnej, że skoro Wspólnota Mieszkaniowa obecnie istnieje, winna mieć możliwość zajmowania decydującego stanowiska w kwestii zalegalizowania samowolnej zmiany użytkowania lokali.
Podkreślić trzeba, że sam autor skargi kasacyjnej podnosi, że Wspólnota Mieszkaniowa jest zarządcą tylko części wspólnych budynku. Zatem zarząd ten nie może dotyczyć lokali mieszkalnych stanowiących przedmiot odrębnej własności, regulowany przepisami ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. Nr 85, poz. 388 ze zm.) oraz przepisami Kodeksu cywilnego (art. 1 ust. 2 cyt. ustawy).
W pkt 2 skargi kasacyjnej jej autor podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania mający wpływ na wynik sprawy, a to art. 153 p.p.s.a. oraz art.. 7, 8, art. 77 § 1 i 80 K.p.a. Treść skargi kasacyjnej nie zawiera jednak uzasadnienia na czym polega naruszenie tychże przepisów, i jaki wpływ na rozstrzygnięcie mogło mieć to naruszenie jeśli zaistniało. Należy szczególnie podkreślić, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania odnosić się muszą do działania Sądu, którego wyrok jest zaskarżany i kwestionowany. Sąd zaś prowadzi postępowanie na podstawie przepisów wcześniej wskazanych ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego.
Całkowicie chybiony jest zatem zarzut naruszenia wskazanych przepisów K.p.a. Fakt ten nie wymaga szerszego uzasadnienia ze strony Naczelnego Sądu Administracyjnego. Brak uzasadnienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. wyklucza możliwość oceny zasadności tego zarzutu przez Sąd.
W podsumowaniu powyższych rozważań stwierdzić należy, iż wadliwość niniejszej skargi kasacyjnej, która nie spełnia odpowiednich wymogów z art. 176 p.p.s.a. stanowi podstawę jej oddalenia.
Już tylko uzupełniająco dodać należy, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. akt P 37/06 wypowiadając się na temat legalizacji samowoli budowlanej stwierdził, iż w procesie legalizacyjnym decydujące znaczenie powinno mieć udowodnienie, że samowolnie wybudowany obiekt swym istnieniem nie narusza przepisów prawa, w tym przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dowód taki stanowi również zaświadczenie odpowiedniego organu. Zasada ta winna mieć zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego także zastosowanie do legalizacji samowolnej zmiany użytkowania lokalu, co oznacza, iż w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego można zaświadczeniem odpowiedniego organu dowodzić, że obiekt po zmianie użytkowania nie narusza przepisów prawa ani przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym.
Dlatego za niezasadne w niniejszym stanie faktycznym Sąd uznał kwestionowanie zaświadczenia Urzędu Miejskiego z dnia [...] czerwca 2004 r. zastępującego w procesie przedmiotowej legalizacji decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przy braku planu zagospodarowania przestrzennego.
Nie znajdując więc podstaw prawnych do uwzględnienia skargi kasacyjnej z mocy art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku.