Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 408/11 po rozpoznaniu skargi A. G. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:
Decyzją z dnia [...] maja 2002 r., znak [...] Burmistrz Miasta Z. po rozpatrzeniu wniosku [...] S.A. z siedzibą w K. ustalił dla inwestycji polegającej na wykonaniu przyłącza elektrycznego n n od stacji Trafo na działce nr [...] do budynków nr [...] i [...] na działce nr [...] warunki zabudowy i zagospodarowania działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w obrębie [...], położonych w Z., w rejonie ul. [...].
Po rozpoznaniu odwołania A. G. od w/w decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z dnia [...] września 2002 r. utrzymało decyzję organu I instancji w mocy.
Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie wniosła A. G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skarga zawiera usprawiedliwione podstawy, albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia.
Sąd wskazał, że [...] S.A. z siedzibą w K. we wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wskazał numery działek, na których zlokalizowana miała być planowana inwestycja (działki o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]). Pismem z dnia 21 maja 2002 r. wnioskodawca zmodyfikował złożony wcześniej wniosek w ten sposób, że z działek, dla których domagał się ustalenia warunków zabudowy wyłączył działkę oznaczoną numerem [...], której właścicielką jest A. G. Burmistrz Miasta Z. decyzją z dnia [...] maja 2002 r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla działek oznaczonych numerami [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Na stanowiącym załącznik do decyzji wyrysie z mapy uwidoczniono zarówno trasę przebiegu planowanego kabla wiodącą przez działkę nr [...] (linia czerwona) odpowiadającą pierwotnej treści żądania wnioskodawcy, jak i zgodny z ostatecznie sformułowanym wnioskiem wariant mający omijać tę nieruchomość poprzez ułożenie planowanego kabla na działce nr [...] (linią niebieską). Linia biegnąca przez działkę nr [...] została przekreślona, a przy skreśleniu widnieje data i odręczny podpis osoby sporządzającej wyrys.
Sąd stwierdził, że zestawienie treści wydanej w rozpoznawanej sprawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] maja 2002 r. z treścią wniosku dowodzi, że żądanie wnioskodawcy nie zostało rozpoznane w sposób prawidłowy. Oświadczenie wnioskodawcy z dnia 21 maja 2002 r. modyfikujące pierwotną treść złożonego przez niego wniosku oznaczało, że inwestor zrezygnował z żądania określenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki oznaczonej nr [...]. Sąd wskazał, że postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy może się toczyć tylko na wniosek, a wobec cofnięcia przez inwestora żądania w odniesieniu do działki nr [...] takiego wniosku co do tej działki nie było, brak było zatem podstaw do kontynuowania postępowania we wskazanym wyżej zakresie.
Sąd zwrócił uwagę, że decyzja Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] maja 2002 r. ustaliła warunki zabudowy także dla stanowiącej własność A. G. działki nr [...]. Dowodzi tego w sposób jednoznaczny brzmienie sentencji tego orzeczenia, w której organ wymienił wskazaną działkę jako jedną z tych, dla których określono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Wprawdzie w załączniku graficznym do decyzji z dnia [...] maja 2002 r. linia przebiegu planowanej inwestycji po terenie omawianej działki została przekreślona, to jednak oznaczenia spornej nieruchomości nie usunięto z treści tekstowej części rozstrzygnięcia.
Sąd uznał zatem, że decyzja ta ustala warunki zabudowy i zagospodarowania terenu także dla działki nr [...], pomimo że w ostatecznie sformułowanym żądaniu inwestor nie wnosił o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej nieruchomości. Wskazany wyżej sposób procedowania organu pierwszej instancji, jako naruszający wnikającą z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1994 r., Nr 89, poz. 145 z późn. zm.) zasadę związania organu orzekającego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania treścią wszczynającego to postępowanie wniosku jest nieprawidłowy. Wskazanego powyżej uchybienia nie dostrzegł organ odwoławczy w toku sprawowanej przez siebie kontroli instancyjnej, a uchybienie to miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, albowiem doprowadziło do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla niewskazanej we wniosku działki.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło [...] S. A. z siedzibą w K., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając:
- 1. Naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 50 § 1 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu przez Sąd I instancji, że A. G. posiadała interes prawny we wniesieniu skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] września 2002 r. i w skutek tego była uprawniona do wniesienia tejże skargi, podczas gdy A. G. nie posiadała interesu prawnego i w konsekwencji nie miała prawa do wniesienia skargi na wyżej wymienioną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N.;
- 2. Naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na tym, że Sąd I instancji nie odrzucił skargi A. G. z dnia 17 października 2002 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] września 2002 r. i nie umorzył postępowania w sprawie, podczas gdy skarga ta podlegała odrzuceniu wobec braku interesu prawnego i tym samym braku uprawnienia A. G. do jej wniesienia.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia, umorzenie postępowania w sprawie oraz przyznanie skarżącemu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości przewidzianej właściwymi przepisami.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają do wykazania, że A. G. nie posiadała interesu prawnego we wniesieniu skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] września 2002 r.
Należy zauważyć, że zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Wynika z tego, że legitymacja do złożenia skargi oparta jest na kryterium interesu prawnego. Do podstawowych cech interesu prawnego, odróżnianego od interesu faktycznego, należy to, że interes ten musi być oparty o obowiązującą normę porządku prawnego. Może być to norma należąca do jakiejkolwiek gałęzi prawa - także do prawa cywilnego, a w szczególności może to być norma wywodzona z art. 140 k.c., ustanawiającego prawo własności.
W postępowaniu w zakresie ustalenia warunków zabudowy stronami są co do zasady właściciele albo użytkownicy wieczyści sąsiednich działek. Stroną w tym postępowaniu są również, w zależności od okoliczności, właściciele lub użytkownicy wieczyści działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji.
W analizowanej sprawie bezspornym jest, że skarżąca A. G. była stroną w postępowaniu administracyjnym. Z akt sprawy nie wynika, aby przestała być ona właścicielką działki nr [...], dla której – zgodnie z treścią decyzji z dnia [...] maja 2002 r. zostały ustalone warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarżąca zatem – jako właścicielka w/w działki, miała interes prawny we wniesieniu skargi do Sądu na decyzję utrzymującą w mocy w/w decyzję o ustaleniu warunków zabudowy.
W konsekwencji, nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia art. 50 § 1 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do odrzucenia skargi nawet w przypadku stwierdzenia braku interesu prawnego skarżącej, albowiem odrzuceniu podlega skarga wniesiona przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej (np. organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji), natomiast stwierdzenie w toku postępowania, że wnoszący skargę nie legitymuje się interesem prawnym powoduje oddalenie skargi, nie zaś jej odrzucenie (uchwała NSA z 11 kwietnia 2005 r., OPS 1/04, ONSAiWSA 2005, Nr 4, poz. 62). Sąd I instancji nie mógł zatem naruszyć art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., co czyni zarzut naruszenia tego przepisu niezasadnym.
Z powyższych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.