Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 lipca 2006 r., sygn. akt II SA/Lu 418/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę H. Ł. i P. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], znak: [...] uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] i udzielającą M. B. pozwolenia na użytkowanie budynku – chłodni artykułów spożywczych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, stwierdzając, że do postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu chłodni mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane według stanu sprzed nowelizacji, która weszła w życie w dniu 11 lipca 2003 r. Sąd podniósł, że bezsporny w niniejszej sprawie jest fakt samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego, co implikowało zastosowanie przez organ regulacji art. 71 ust. 3 w związku z art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego.
Sąd zauważył, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] zobowiązał M. B. do wykonania określonych czynności, niezbędnych do doprowadzenia spornego obiektu do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Inwestor wykonał nałożone na niego obowiązki i w dniu [...] złożył wniosek o wydanie decyzji zezwalającej na zmianę sposobu użytkowania obiektu.
W związku z powyższym, w ocenie Sądu zachodziły przesłanki do wydania korzystnego dla inwestora rozstrzygnięcia, pomimo ujawnionego faktu adaptacji w [...] roku budynku gospodarczego (stodoły) na chłodnię owoców i warzyw oraz wykorzystywania go od tego czasu niezgodnie z pierwotnym jego przeznaczeniem.
W odniesieniu do zarzutów skargi, Sąd pierwszej instancji przypomniał, że kwestie podniesione przez skarżących zostały rozstrzygnięte wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2005 r., sygn. akt OSK 1523/04, którym uchylono zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i oddalono skargę H. Ł. i P. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] uchylającą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] – i umarzającą postępowanie organu I instancji.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 lipca 2006 r. P. S. złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego zmianę poprzez uchylenie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] i umorzenie postępowania prowadzonego przez organ odwoławczy. Skarżący wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przewidzianych.
Skarga kasacyjna została oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 71 ust. 3 i art. 51 § 1 ust. 1a Prawa budowlanego, bowiem w ocenie skarżącego przepisy te nie mają zastosowania do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy. Obiekt chłodni wraz z pozostałymi obiektami i urządzeniami znajdującymi się na działce nr ew. [...] w miejscowości W. jest bowiem niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego przez Radę Narodową w W. w dniu [...]. Plan przewidywał na tej działce i na działkach sąsiednich wyłącznie zabudowy zagrodowej, w tym dopuszczał lokalizację domów jednorodzinnych oraz nieuciążliwą działalność gospodarczą. Chłodnia nie może być zakwalifikowana do tego rodzaju kategorii, bowiem jest wybitnie uciążliwa dla użytkowników działek sąsiednich, w tym dla właścicieli działki nr [...] stanowiącej własność P. S. i nr [...] należącej do H. Ł..
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono również, że wykonanie przez M. B. czynności określonych w decyzji PINB w K. nie jest równoznaczne z doprowadzeniem spornego obiektu do stanu zgodnego z prawem, bowiem nie została przywrócona zgodność stanu faktycznego z regulacją art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Inwestor dotąd nie przedstawił dowodu uzyskania uzgodnień, pozwoleń czy opinii inspekcji środowiska i Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
W skardze kasacyjnej podniesiono nadto zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie przepisów art. 134 § 1 i art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny nie rozważył bowiem ani nie ocenił wszechstronnie wszystkich okoliczności sprawy, co winien był uczynić niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów. W ocenie skarżącego wadliwa jest treść protokołów sporządzonych przez organ nadzoru budowlanego, w tym protokół PINB z dnia [...] o zgodności dokumentacji stanu obiektu ze stanem faktycznym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. To zaś oznacza, że Sąd ten nie może rozpatrywać sprawy w jej całokształcie. Jest związany zarzutami skargi kasacyjnej i poza te zarzuty wyjść nie może. Z urzędu bierze pod uwagę jedynie okoliczności przesądzające o ewentualnej nieważności postępowania, określone w art. 183 § 2 ww. ustawy. Stwierdziwszy, iż w niniejszej sprawie okoliczności takie nie mają miejsca Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, stwierdzając, iż nie mają one usprawiedliwionych podstaw.
W szczególności usprawiedliwionych podstaw nie mają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 134 § 1 i art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skoro Sąd pierwszej instancji rozstrzygał tak jak tego wymaga przepis art. 134 § 1 ww. ustawy, w granicach sprawy (w jej całokształcie), a w wyroku zawarł te wszystkie elementy, które wymagane są przepisem art. 141 § 4 przedmiotowej ustawy (zwięzłe przedstawienie sprawy, zarzutów skargi oraz stanowisk pozostałych stron z przywołaniem podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie). Co prawda z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, iż wnoszący skargę kasacyjną kwestionuje ustalenia stanu faktycznego sprawy, ale nie wskazuje w tej mierze przepisów postępowania, które Sąd pierwszej instancji naruszył, uniemożliwiając tym samym Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kontrolę zaskarżonego wyroku w tym zakresie, jako że Sąd ten, związany zarzutami skargi kasacyjnej, nie może ich domniemywać.
Również zamierzonego skutku nie może odnieść zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego, tj. art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym przed 11 lipca 2003 r. (Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Pomijając już fakt, że skarga kasacyjna nie wskazuje, wbrew wymogowi art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w czym skarżący upatruje naruszenia tego przepisu: błędnej jego wykładni czy niewłaściwym zastosowaniu w sprawie to trzeba zauważyć, że z treści art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego w ówczesnym brzemieniu wynikało tylko tyle, że w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia stosuje się odpowiednio przepisy art. 50 i 51 tego Prawa i w ten właśnie sposób przepis ten został zastosowany w sprawie. Co do zaś zarzutu naruszenia art. 51 § 1 ust. 1a Prawa budowlanego to trzeba zauważyć, że brak jest takiej jednostki redakcyjnej w art. 51 Prawa budowlanego i już z tego powodu zarzut nie może odnieść zamierzonego skutku.
Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.