Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 października 2008r., sygn. akt II SA/Łd 678/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę J. J. na uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w Łodzi z dnia [...] grudnia 2001r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszarów miasta Łodzi. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że na tę samą uchwałę skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi dwie skargi o tożsamej treści. Pierwszą wniósł w dniu 21 maja 2008r., lecz Sąd postanowieniem z dnia 17 września 2008r., sygn. akt II SA/Łd 485/08 skargę tę odrzucił z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia. Drugą skargę, której dotyczy zaskarżone postanowienie, skarżący wniósł w dniu 11 sierpnia 2008r.
Z akt sprawy wynika, iż dwukrotne wniesienie skargi na opisaną uchwałę, poprzedzone zostało również dwukrotnym wezwaniem Rady Miejskiej w Łodzi do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.).
Sąd I instancji stanął na stanowisku, że wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art. 101 ust. 1 ww. ustawy, jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie. Następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu powyższego przepisu (post. NSA z dnia 24 czerwca 2002r., sygn. akt OSA 2/02, publ. ONSA 2003/1/2). W konsekwencji przyjęcia, że kolejne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest bezskuteczne, Sąd przyjął, że wniesiona w ślad za nim skarga podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jako niedopuszczalna.
Od powyższego postanowienia J. J. złożył skargę kasacyjną zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy - art. 52 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz prawa materialnego - przez błędną wykładnię art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), art. 2 Konstytucji RP oraz art. 1 zd. 1 Protokołu Nr 1 i Nr 4 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz.U. z 1999r. Nr 36, poz. 175 ze zm.).
W ocenie skarżącego Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia określone w tym przepisie jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie. Takie stanowisko w ocenie skarżącego narusza prawo, gdyż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie zalicza się do środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skarżący podniósł, iż odrzucenie skargi przez sąd administracyjny nie stoi na przeszkodzie ponownemu zaskarżeniu danej uchwały przez ten sam podmiot w celu merytorycznego rozpoznania sprawy. Skarżący przypomniał, że jego poprzednia skarga na wzmiankowaną uchwałę, została odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia. Stanowisko zajęte przez Sąd odnośnie kolejnej skargi jest sztucznym ograniczeniem, co narusza wskazane przepisy Konstytucji RP i Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach.
W myśl art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn aniżeli wskazane w przepisach art. 58 § 1 pkt 1-5, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, znajdującym odzwierciedlenie w postanowieniu NSA z dnia 24 czerwca 2002 r. (sygn. akt OSA 2/02), iż wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do jednej uchwały jednokrotnie. Przyjęcie odmiennego poglądu doprowadziłoby do stanu niepewności prawa miejscowego.
Nie można podzielić wywodu skargi kasacyjnej, że odrzucenie skargi przez sąd administracyjny nie stoi na przeszkodzie ponownemu zaskarżaniu tej uchwały przez tę samą osobę. W szczególności nie sposób zaakceptować twierdzenia, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa, nie jest środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. uchwałę składu 7 sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2007r., sygn. akt II OPS 2/07, publ. ONSAiWSA z 2007r., Nr 3, poz. 60). Stwierdzić zatem należy, iż Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że ponowna skarga, z dnia 4 sierpnia 2008r., wniesiona w dniu 11 sierpnia 2008r., po ponownym wezwaniu Rady Miejskiej w Łodzi do usunięcia naruszenia prawa, jest niedopuszczalna, co prowadzi do jej odrzucenia.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.