Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 2077/16, oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2016 r. w przedmiocie wezwania do zagospodarowania odpadów.
Spółka w skardze kasacyjnej wniosła o: "wstrzymanie wykonalności wyroku WSA z dnia 10 listopada 2016 r., na podstawie art. 61 § 2 i 3 p.p.s.a. sygn. akt. j. w., gdyż natychmiastowa wykonalność ww. orzeczenia spowoduje znaczną szkodę w majątku Skarżącego".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwane dalej "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten odnosi się wyłącznie do aktów lub czynności wydanych przez organy administracji publicznej i nie dotyczy wyroków sądów administracyjnych. Celem instytucji prawnej uregulowanej w art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, a więc zapewnienie skarżącemu ochrony tymczasowej w toku postępowania sądowego przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Stosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. w toku postępowania kasacyjnego może dotyczyć wyłącznie aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a. Oznacza to, że powołany przepis nie znajduje zastosowania do wyroków sądów administracyjnych, co uzasadnia odrzucenie wniosku jako niedopuszczalnego.
Mając na uwadze, że skarżąca kasacyjnie Spółka, reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika, a wnioskiem o wstrzymanie wykonania objęła zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, to wniosek ten należało odrzucić. W tej sytuacji nie ma bowiem możliwości rozważenia zasadności argumentów skarżącego kasacyjnie w kontekście przesłanek wstrzymania, bowiem żądanie to nie ma oparcia w przepisach prawa. Podkreślić przy tym należy, że skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym o wysokim stopniu sformalizowania. Ustawodawca w art. 175 § 1 p.p.s.a. określił krąg podmiotów uprawnionych do sporządzenia omawianego środka zaskarżenia. Wprowadzenie tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego ma gwarantować sporządzenie skargi kasacyjnej na odpowiednim poziomie merytorycznym i formalnym. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała żadnych wątpliwości interpretacyjnych co do wniosków w niej zawartych. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej oraz modyfikować treści wniosku zawartego w skardze kasacyjnej.
Ponadto należy wskazać, że w sytuacji, gdy od wyroku Sądu I instancji została wniesiona skarga kasacyjna, to wyrok ten jest nieprawomocny i nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, mając na względzie treść art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. i art. 193 p.p.s.a. postanowił jak sentencji postanowienia.