Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem wydanym w dniu 27 maja 2010 r. w sprawie ze skargi E. i W. U. na postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia (...) grudnia 2009 r., nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania I instancji w sprawie wstrzymania wykonania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, oddalił skargę.
Od powyższego orzeczenia E. i W. U. wnieśli skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze tej zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jak to wynika z konstrukcji cytowanego artykułu, spoczywa na wnioskodawcy. Zgodnie z poglądem reprezentowanym w orzecznictwie, zgłaszając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argumentacja powinna być spójna, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie (zob. postanowienie NSA z 9 września 2010 r., sygn. I OZ 671/10).
W niniejszej sprawie strona skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie wskazała żadnych przesłanek uzasadniających jego wstrzymanie jak również w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że przesłanki te faktycznie występują. Nie można przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt II FZ 39/09).
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a.