Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu sprawy ze skarg L.K. i D.S. (dalej jako "skarżąca") na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] (dotyczącej działki L.K.) oraz [...] (dotyczącej działki skarżącej) w przedmiocie wyłączenia gruntów rolnych z produkcji, w punkcie 1 oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...], a w punkcie drugim stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia [...] sierpnia 2010 r. oraz stwierdził nieważność poprzedzającej ją decyzji Starosty Konińskiego z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...] w części, która dotyczy zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolnej gruntu zaliczonego do użytku rolnego klasy IVa wytworzonego z gleb pochodzenia mineralnego, na działce oznaczonej numerem [...] w obrębie ewidencyjnym [...].
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Starosta Koniński, na podstawie art. 4 pkt 7, 10, 11, 12, 13, art. 5, art. 11 ust. 1 i 1a i 4, art. 12 i art. 14 ust. 1 art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. z 2004 r. nr 121, poz. 1266 ze zm. – dalej jako "ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych") zezwolił Kopalni Węgla Brunatnego "Konin" S.A. w Kleczewie na wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów zaliczonych do użytków rolnych klasy III b, wytworzone z gleb pochodzenia mineralnego oraz pod urządzeniami melioracji wodnych położonych na działce oznaczonej numerem [...] i na części działki oznaczonej numerem [...] o łącznej powierzchni 0,92 ha oraz wyłączyć z produkcji rolniczej grunty zaliczone do użytków rolnych klasy IVa wytworzone z gleb pochodzenia mineralnego, położone na części działki oznaczonej numerem [...] i na działce oznaczonej numerem [...] w obrębie ewidencyjnym [...], o łącznej powierzchni 5,1769 ha, przeznaczonych pod eksploatację górniczą węgla brunatnego – Odkrywka Jóźwin IIB, na terenie gminy Kleczew, zgodnie z załącznikiem graficznym, stanowiącym integralną część decyzji.
Tą samą decyzją Starosta Koniński zwolnił Kopalnię Węgla Brunatnego "Konin" w Kleczewie S.A. z uiszczenia należności z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji użytków rolnych oraz ustalił dla Kopalni Węgla Brunatnego "Konin" w Kleczewie S.A. opłatę roczną w wysokości 24015,48 zł z tytułu użytkowania na cele nierolnicze gruntów wyłączonych z produkcji rolnej, a także zwolnił Kopalnię z obowiązku zdjęcia próchniczej warstwy gleby z gruntów rolnych i zobowiązał Kopalnię do dokonania rekultywacji gruntów rolnych zajętych pod eksploatację górniczą w terminie 5 lat od zaprzestania działalności przemysłowej, a także nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
Odwołania od powyższej decyzji wniosły L.K. i skarżąca.
Skarżące podniosły, że wniosły zażalenia na wydane przez Sąd Rejonowy w Koninie postanowienia o zabezpieczeniu powództw wniesionych przez Kopalnię "Konin", a organ nie uwzględnił ich słusznego interesu, nie były też przez organ informowane o okolicznościach faktycznych i prawnych istotnych dla postępowania administracyjnego. Ponadto organ nie odpowiedział na ich wniosek o sprecyzowanie w jakiej formie mogą złożyć wyjaśnienia w sprawie. Organ I instancji nie podjął też wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie przekazał właścicielkom nieruchomości wniosku Kopalni "Konin" z 26 lutego 2010 r. celem umożliwienia ustosunkowania się.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie, po rozpoznaniu odwołania L.K., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koninie, po rozpoznaniu odwołania skarżącej, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniach decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że na etapie wydawania decyzji o zezwoleniu na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej organy zobowiązane są zapobiegać zbyt pochopnemu przeznaczaniu gruntów rolnych na cele inwestycyjne. Kolegium podkreśliło, że zaskarżona decyzja w żadnym wypadku nie zastępuje pozwolenia na eksploatację węgla, nie ma też wpływu na proces cywilny pomiędzy stronami w przedmiocie zajęcia nieruchomości pod eksploatację węgla brunatnego. Wyrażenie przez organ zgody na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej było możliwe, albowiem zostało wydane - przez sąd cywilny – podlegające wykonaniu orzeczenie zabezpieczające zezwalające Kopalni "Konin" na zajęcie przedmiotowych nieruchomości. Kolegium zwróciło również uwagę, że grunty rolne stanowiące działkę nr 47/4 nie wymagały zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolnej.
Skargi na powyższe decyzje wniosły L.K. oraz skarżąca.
Postanowieniem z dnia 10 marca 2011 r. (sygn. akt II SA/Po 145/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny połączył obie skargi do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.
Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że skarga skarżącej nie zasługiwała na uwzględnienie. Natomiast wniesienie skargi przez L.K. umożliwiło Sądowi dostrzeżenie z urzędu, że organy orzekające w zakresie nieruchomości będącej jej własnością, wydały decyzję bez podstawy prawnej, co skutkować musiało stwierdzeniem nieważności zaskarżonej przez L.K. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie oraz części decyzji organu I instancji.
Sąd I instancji uznał za niezasadne zarzuty naruszenia art. 8 k.p.a. - w zakresie w jakim organ I instancji nie udzielił skarżącej dalszych, bardziej precyzyjnych pouczeń odnośnie formy złożenia wyjaśnień w sprawie. W ocenie Sądu I instancji, nie wpłynęło to negatywnie na sytuację skarżącej w toku postępowania administracyjnego. Skarżąca bardzo precyzyjnie przedstawiła swoje stanowisko w sprawie, zarówno w toku postępowania przed organem I instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.
Jako chybiony Sąd I instancji ocenił zarzut braku wnikliwości organów orzekających w przedmiotowej sprawie. Zdaniem Sądu I instancji, organy na potrzeby prowadzonego postępowania dokonały precyzyjnego ustalenia stanu faktycznego.
Sąd I instancji wyjaśnił, że dla istoty postępowania o zezwolenie na wyłączenie gruntu z produkcji rolniczej na działce należącej do skarżącej bez znaczenia była okoliczność, w jakim stanie będą znajdowały się te grunty po zakończeniu wydobycia węgla, jaka będzie w szczególności struktura wód gruntowych. Okoliczności te nie stanowią przesłanek wydania decyzji o zezwoleniu na wyłączenie z produkcji rolnej, zwłaszcza, że organ I instancji nałożył na Kopalnię "Konin" obowiązek przeprowadzenia rekultywacji gruntów rolniczych. Okoliczności te mają natomiast znaczenie dla toczących się pod sygnaturami I CGG 1/08 i I CGG 2/08, przed Sądem Rejonowym w Koninie postępowań cywilnych, a w szczególności kwestii czy grunty te zostaną przez Kopalnię "Konin" wykupione czy też ustanowione zostanie na rzecz Kopalni ograniczone prawo rzeczowe przewidziane w art. 88 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r., Nr 228, poz. 1947 ze zm. – dalej jako "ustawa Prawo geologiczne i górnicze").
Sąd I instancji wskazał ponadto, że jak wskazywała skarżąca, decyzja wydana przez organ I instancji o zezwoleniu na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej uniemożliwi przeprowadzenie wnioskowanych w toku postępowania cywilnego dowodów w postaci opinii biegłych. Wynika z tego, że zdaniem skarżącej niewydanie przez organ administracji takiej decyzji pomogłoby jej w postępowaniu cywilnym i dałoby czas na przeprowadzenie opisanych wyżej dowodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, że skarżąca nie może wykorzystywać postępowania administracyjnego jako narzędzia w toku postępowania cywilnego toczącego się przed sądem powszechnym. Cele obu tych postępowań - jakkolwiek powiązane ze sobą - są jednak inne. W postępowaniu administracyjnym do obowiązków organów należało ustalenie czy w sprawie istnieją przesłanki do wydania decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej, a nie pomoc skarżącej w toczącym się równolegle postępowaniu cywilnym.
Zdaniem Sądu I instancji, niezrozumiały jest zarzut skarżącej, braku wyliczenia wartości złoża węgla brunatnego na należących do nich nieruchomościach. Skarżąca zasygnalizowała, że takiego wyliczenia domagała się w opisanym powyżej postępowaniu cywilnym, ponadto w postępowaniu administracyjnym wniosku takiego nie składała. Złoże węgla brunatnego zgodnie z art. 7 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, jest własnością Skarbu Państwa. Sąd I instancji stwierdził, że przepisy przewidują kategorię kopalin stanowiących część składową nieruchomości, a co za tym idzie, dopuszczają posiadanie prawa własności tych kopalin przez osoby inne niż Skarb Państwa. Może to jednak nastąpić wyłącznie w przypadku, gdy korzystanie i dysponowanie kopalinami byłoby zwykłym elementem wykorzystania nieruchomości, zgodnym z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem (art. 140 i 143 k.c.). Sam fakt, że istnieje możliwość wydobywania danego rodzaju kopalin metodą odkrywkową, nie stanowi jeszcze dostatecznej przesłanki do uznania ich za część składową dowolnej nieruchomości, skoro w konkretnym przypadku niewielka powierzchnia nieruchomości uniemożliwia takie wydobywanie kopalin.
Ponadto za nieuzasadniony Sąd I instancji uznał zarzut, zgodnie z którym organ nie podjął należytych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie uwzględnił interesu społecznego oraz słusznego interesu skarżących. Sąd I instancji podkreślił, że przedmiotowa sprawa jest przykładem konfliktu między interesem społecznym – wyrażającym się w konieczności rozwoju branży przemysłu związanego z szeroko rozumianą eksploatacją i wykorzystaniem kopalin, w szczególności węgla brunatnego, a interesem poszczególnych właścicieli nieruchomości, których uprawnienia właścicielskie ulegają ograniczeniu z uwagi na konieczność dania prymatu interesowi społecznemu. W przedmiotowej sprawie pogodzenie obu tych interesów było niemożliwe, a obowiązkiem orzekających w sprawie organów było zapewnienie, aby decyzja dotycząca ewentualnego zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów należących do skarżącej, została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami.
W ocenie Sądu I instancji, organ I instancji nie był zobowiązany do zawieszenia postępowania w oparciu o przepis art. 94 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu rozpoznania przez sąd cywilny zażaleń wniesionych przez skarżące na postanowienia Sądu Rejonowego w Koninie z dnia 12 lutego 2010 r. (sygn. akt I CGG 1/08 i I CGG 2/08). Postanowienia Sądu Rejonowego w Koninie przyznały Kopalni Węgla Brunatnego "Konin" S.A. w Kleczewie prawo zajęcia nieruchomości skarżących pod eksploatację węgla brunatnego. W chwili orzekania przez organ I instancji uprawnienie Kopalni do użytkowania tych nieruchomości zostało jednoznacznie przesądzone. Orzeczenie to zostało wydane na podstawie przepisów kodeksu postępowania cywilnego, o zabezpieczeniu, a ponadto – jak wynika z treści uzasadnienia postanowienia – jego wydanie było niezbędne dla zapewnienia ciągłości pracy Kopalni "Konin" i uniknięcia "olbrzymich szkód finansowych" związanych z ewentualnym przestojem. Tak więc w przedmiotowej sprawie nie było zagadnienia wstępnego, które miałoby być rozstrzygnięte przez inny organ lub sąd, a zatem nie istniała przesłanka zawieszenia postępowania administracyjnego.
Sąd I instancji wyjaśnił, że organ I instancji w toku postępowania administracyjnego zainicjowanego wnioskiem o zezwolenie na wyłączenie należącego do skarżącej gruntu z produkcji rolnej, zobowiązany był ustalić czy wnioskodawca – Kopalnia "Konin" – była upoważniona do złożenia tego wniosku. W świetle art. 11, w związku z art. 4 pkt 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, uprawnionym do złożenia takiego wniosku jest właściciel nieruchomości, posiadacz samoistny, zarządca lub użytkownik, użytkownik wieczysty i dzierżawca. O tym czy Kopalnia "Konin" – która wniosek o wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej złożyła, była upoważniona do dokonania tej czynności, decyduje interpretacja postanowienia Sądu Rejonowego w Koninie z dnia 12 lutego 2010 r. (sygn. akt I CGG 2/08). Wobec uchylenia przez Sąd Okręgowy w Koninie orzeczeniem z dnia 15 kwietnia 2011 r., sygn. akt I1 Ca 110/11 wyroku Sądu Rejonowego w Koninie z dnia 30 grudnia 2010 r., sygn. akt I CGG 2/08, w obrocie prawnym pozostało opisane powyżej postanowienie o zabezpieczeniu powództwa, wydane w dniu 12 lutego 2010 r. przez Sąd Rejonowy w Koninie.
Na podstawie tego właśnie orzeczenia Kopalnia uzyskała prawo do zajęcia należących do skarżącej działek nr [...] i [...] w celu eksploatacji na tych nieruchomościach węgla brunatnego. Uprawnienie to stanowi użytkowanie górnicze w rozumieniu art. 9 ustawy Prawo geologiczne i górnicze. Użytkowanie górnicze jest innym wypadkiem użytkowania, przewidzianym przez art. 284 ustawy kodeks cywilny. Stąd też Kopalnia "Konin" - jako użytkownik nieruchomości - była upoważniona do złożenia wniosku o zezwolenie na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca.
Zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 11 i art. 4 pkt 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w związku z art. 284 k.c. i art. 9 ustawy Prawo geologiczne i górnicze (tekst jednolity Dz.U. z 2005 r., Nr 228, poz. 1947 ze zm.), ponieważ wniosek o wydanie zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej może złożyć jedynie użytkownik gruntu w rozumieniu cywilistycznym w związku z czym wydane postanowienie Sądu Rejonowego w Koninie o zabezpieczeniu z dnia 12 lutego 2010 r. nie upoważnia do wydania decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej, tym bardziej, że nie jest to użytkowanie górnicze, wobec braku stosownej w tym zakresie umowy.
Ponadto zarzuciła naruszenie przepisów postępowania:
Po pierwsze, art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" i art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej "p.p.s.a.") w związku z art. 97 § 1 pkt 4 i art. 7 k.p.a., ponieważ Sąd I instancji przy ocenie, czy w toku postępowania administracyjnego istniały podstawy do zawieszenia postępowania oparł się na wyroku Sądu Okręgowego w Koninie z dnia 15 kwietnia 2011 r., a więc oparł się na stanie faktycznym i prawnym nieistniejącym w chwili wydania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie.
Po drugie, art. 134 p.p.s.a. poprzez pominięcie istotnych okoliczności dla rozpoznania niniejszej sprawy, jak również art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a.
Skarżąca wniosła o uchylenie punktu 1 zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy w tym zakresie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Kopalnia Węgla Brunatnego "Konin" wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie chociaż nie wszystkie zarzuty są zasadnie.
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Po pierwsze, należy podkreślić, że jeżeli jednocześnie podniesiono zarzuty naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego, to w pierwszej kolejności należy rozpatrzyć te ostatnie w celu ustalenia czy prawidłowo Sąd I instancji poddał kontroli stan faktyczny. Jest to bowiem konieczne dla prawidłowej oceny subsumcji normy prawa materialnego zastosowanej w tej sprawie, a następnie poddanej wykładni.
Po drugie, w realiach przedmiotowej sprawy zasadny jest zarzut kasacyjny naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a. biorąc pod uwagę brak prawidłowej kontroli ustalonego przez właściwe organy stanu faktycznego w tej sprawie. Wynika to z tego, że kluczową kwestią wymagającą ustalenia w przedmiotowej sprawie jest to, czy postanowienie Sądu Rejonowego w Koninie z dnia 12 lutego 2010 r. o zabezpieczeniu powództwa wywołuje taki skutek prawny, że na tej podstawie Kopalnia Węgla Brunatnego "Konin" S.A. w Kleczewie uzyskała prawo do zajęcia należących do D.S. działek nr [...] i [...] w celu eksploatacji na tych nieruchomościach węgla brunatnego, co w istocie, zdaniem Sądu I instancji jednocześnie oznacza, że uprawnienie to ma charakter użytkowania górniczego w rozumieniu art. 9 ustawy Prawo geologiczne i górnicze (użytkowanie górnicze jest innym wypadkiem użytkowania, przewidzianym przez art. 284 k.c.).
Natomiast art. 9 cytowanej ustawy Prawo geologiczne i górnicze jednoznacznie stanowi, że w granicach określonych przez ustawy oraz – co należy podkreślić – umowę o ustanowieniu użytkowania górniczego, użytkownik górniczy może, z wyłączeniem innych osób, poszukiwać, rozpoznawać lub wydobywać określone kopaliny. Ponadto w tych samych granicach użytkownik może rozporządzać swoim prawem, zaś zgodnie z dyspozycją art. 13 tejże ustawy, w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie do użytkowania górniczego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego o użytkowaniu. Jednak w aktach sprawy brak jest tego rodzaju umowy, o której stanowi dyspozycja art. 9, a koniecznej do ustanowienia użytkowania górniczego. W stanie prawnym pod rządami ustawy Prawo geologiczne i górnicze z 1994 r. ustawodawca przewidział bowiem wyłącznie umowny tryb powstawania tego prawa, a powstanie użytkowania górniczego w inny sposób było niedopuszczalne (zob. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 1998 r., sygn. akt II SA 384/98, nie publ.).
Sąd I instancji nie uwzględnił również, że w uprzednim stanie prawnym, obowiązującym po wejściu w życie ustawy z dnia 9 marca 1991 r. o zmianie Prawa górniczego (Dz.U. Nr 31, poz. 128 ze zm.), która nowelizowała dekret z dnia 6 maja 1953 r. Prawo górnicze (tekst jedn. Dz.U. z 1978 r. Nr 4, poz. 12 ze zm.), użytkowanie górnicze powstawało w drodze decyzji administracyjnej (koncesji). Akta sprawy nie pozwalają odpowiedzieć na pytanie, czy do ustanowienia użytkowania górniczego w niniejszej sprawie nie doszło na podstawie tego rodzaju decyzji administracyjnej, a więc jeszcze przed wejściem w życie ustawy Prawo geologiczne i górnicze z 1994 r.
Z kolei przedmiotowe postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 12 lutego 2010 r. o zabezpieczeniu powództwa nie może – co błędnie stwierdził Sąd I instancji – stanowić o tym, że jest to w istocie użytkowanie górnicze w rozumieniu art. 9 ustawy Prawo geologiczne i górnicze. W świetle bowiem także dyspozycji art. 10 ust. 1 cytowanej ustawy Prawo geologiczne i górnicze, ustanowienie użytkowania górniczego następuje w drodze umowy za wynagrodzeniem, lecz pod warunkiem uzyskania koncesji. Z kolei w ust. 2 tego przepisu ustawodawca przewidział, że umowa o ustanowienie, zmianę treści lub przeniesienie użytkowania górniczego powinna być pod rygorem nieważności zawarta na piśmie.
Natomiast w ust. 3 ustawodawca stanowi, że w przypadku wygaśnięcia albo cofnięcia koncesji, użytkowanie górnicze wygasa. Ponadto Sąd I instancji stwierdził, że użytkowanie górnicze jest innym użytkowaniem niż to w rozumieniu cywilistycznym (s. 8 uzasadnienia wyroku), Sąd I instancji stwierdził także, że użytkowanie, o którym mowa w art. 4 pkt 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych obejmuje także użytkowanie górnicze, lecz nie uzasadnił prawidłowo tego stanowiska. Dlatego też prawidłowa ocena zastosowanych w tej sprawie przepisów prawa materialnego, następnie poddanych wykładni, będzie możliwa dopiero po właściwym ustaleniu stanu faktycznego, w ramach którego podstawową kwestią jest to, czy było ustanowione użytkowanie górnicze jako przesłanka ustawowa warunkująca w tym zakresie wydanie przez właściwy organ na wniosek Kopalni Węgla Brunatnego "Konin" S.A. w Kleczewie decyzji zezwalającej na wyłączenie z produkcji rolnej przedmiotowych użytków rolnych na podstawie art. 4 pkt 4 w związku z art. 11 cytowanej ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
Po trzecie na uwzględnienie nie zasługuje natomiast zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" i art. 133 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 97 § 1 pkt 4 i art. 7 k.p.a. Co do zasady wojewódzki sąd administracyjny orzeka na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Jednak w realiach przedmiotowej Sąd I instancji trafnie uwzględnił późniejsze wydanie wyroku przez Sąd Okręgowy w Koninie w dniu 15 kwietnia 2011 r. uznając na tej podstawie, że brak zawieszenia postępowania administracyjnego nie miał wpływu na wynik sprawy.
Nie można więc skutecznie zarzucić Sądowi I instancji, że nie uchylił zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., bowiem przepis ten znajduje zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy uchybienie innym przepisom postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odrębną kwestią pozostaje wskazana wcześniej nietrafna ocena Sądu I instancji w zakresie skutków postanowienia o zabezpieczeniu powództwa z dnia 12 lutego 2010 r., które pozostawało w obrocie prawnym na skutek powyższego wyroku Sądu Okręgowego w Koninie.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.