Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Łd 1002/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...], nr [...] nakazującą skarżącej Spółce rozbiórkę stacji bazowej telefonii komórkowej [...], wieży telekomunikacyjnej, kontenera technologicznego oraz przyłącza energetycznego kablowego, zrealizowanej na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w S..
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji podał, że sprawa była już rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który w wyroku z dnia 5 kwietnia 2005 r., sygn. akt II SA/Łd 700/04 jednoznacznie wskazał, że prawidłową podstawą prawną rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie jest przepis art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, a zarzuty skarżącego zmierzające do zakwestionowania ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...], nr [...], zobowiązującej inwestora do wykonania określonych w niej obowiązków – są bezzasadne.
Sąd pierwszej instancji zauważył, że obowiązki określone w powyższej decyzji nie zostały wykonane przez inwestora, ani też nie została wykonana rozbiórka obiektu. Decyzja z dnia [...] nadal istnieje w obrocie prawnym. W tej sytuacji rozstrzygnięcie zawarte w obecnie zaskarżonej decyzji jest prawidłowe, co prowadzi do oddalenia skargi [...].
Od powyższego wyroku [...] złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie następujących przepisów:
- – art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane w związku z art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że w sprawie została wydana decyzja, która spełnia wymogi określone w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, czyli nakładająca obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Dla terenu na którym wzniesiono sporny obiekt nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a plan z dnia [...] już wygasł;
- – art. 51 ust. 3 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że w sprawie zostały spełnione przesłanki do orzeczenia nakazu rozbiórki oraz nieuwzględnienie, że ewentualne wydanie nakazu rozbiórki może dotyczyć tylko części robót budowlanych. W skardze nie zakwestionowano możliwości zastosowania przepisu art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy, jednakże podniesiono, że rozstrzygnięcie na jego podstawie jest przedwczesne;
- – art. 31 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady zakazu nadmiernej ingerencji w prawo własności, przysługujące skarżącej. W świetle art. 2 i art. 7 Konstytucji RP nie można nakazać rozbiórki z powodu niewykonania obowiązków przewidzianych w nieobowiązującym już stanie prawnym, co oznacza, że w sprawie nie są spełnione wymogi zawarte w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.
W skardze kasacyjnej zarzucono także naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- – art. 153 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez przyjęcie, że skarżąca kwestionowała w skardze złożonej w dniu 19 września 2005 r. możliwość zastosowania w sprawie przepisu art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Skarżąca Spółka zakwestionowała pogląd Sądu pierwszej instancji, że w wyroku z dnia 5 kwietnia 2005 r., sygn. akt II SA/Łd 700/04 została wyrażona ocena prawna co do tego, iż w sprawie została wydana decyzja spełniająca wymogi określone w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Sąd błędnie też przyjął, że powyższy wyrok zawiera stwierdzenie, że zastosowanie przez organ przepisu art. 51 ust. 3 pkt 2 ww. ustawy jest prawidłowe, podczas gdy wyrok ten stwierdza jedynie, że "nie jest trafny (...) argument, że przepis art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane nie może stanowić podstawy prawnej rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie";
- – art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oddalenie skargi, mimo braku rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji zarzutu, że w sprawie nie została wydana decyzja, która spełnia wymogi określone w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego;
- – art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak odniesienia się do powołanego w skardze zarzutu, iż w sprawie nie została wydana decyzja spełniająca wymogi określone w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. W szczególności usprawiedliwionych podstaw nie mają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do uwzględnienia skargi [...] Spółka z o.o. w W. w sytuacji, gdy jej zarzuty kwestionują zgodność z prawem rozstrzygnięcia administracyjnego niebędącego przedmiotem zaskarżenia. Co więcej trzeba podzielić pogląd wyrażony w zaskarżonym wyroku, że sprawa rozbiórki przedmiotowej stacji bazowej była już oceniana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 5 kwietnia 2005 r. (sygn. akt II SA/Łd 700/04), w którym, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, Sąd ten stanął na stanowisku, że prawidłowe było zastosowanie w sprawie przepisu art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane jako podstawy kwestionowanego nakazu rozbiórki. I aczkolwiek Sąd nie wyraził tego stanowiska expressis verbis, to z treści całego uzasadnienia wynika to dość jednoznacznie.
Co prawda Sąd uchylił wówczas zaskarżoną decyzję, ale wyraźnie podkreślił, iż czyni to nie ze względu na zarzucane w skardze uchybienia, w tym nieprawidłowe zastosowanie w sprawie art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, ale ze względu na inne uchybienia. Niezależnie od tego trzeba zauważyć, że zastosowanie normy art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego jest konsekwencją niewykonania przez inwestora nałożonych na niego obowiązków na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2, co w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, a jeżeli tak to traci na znaczeniu zarzut "przedwczesności" zastosowania w sprawie normy art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego.
W tej sytuacji faktycznej i prawnej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokując w dniu 3 sierpnia 2006 r., nie mógł uwzględnić skargi [...] sp. z o.o. w W., nieusprawiedliwionym czyniąc zarzut naruszenia zarówno art. 151 jak i art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w konsekwencji i art. 141 § 4 tej ustawy.
Co do innych zarzutów skargi kasacyjnej to i one nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Sąd pierwszej instancji orzekając aktualnie w sprawie nie mógł naruszyć przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, jako że przepis ten, stanowiący podstawę nałożenia na stronę skarżącą określonych obowiązków, był stosowany we wcześniejszych etapach rozstrzygania o bycie przedmiotowej inwestycji, a nie w postępowaniu teraz kontrolowanym przez Sąd pierwszej instancji.
Z kolei zarzut nieuwzględnienia przez Sąd możliwości nakazania rozbiórki części ww. stacji nie może odnieść zamierzonego skutku, dlatego że niewykonanie przez inwestora nałożonych obowiązków dotyczyło całej inwestycji, a nie jej poszczególnych części. Wreszcie trzeba podnieść, że zarzut naruszenia przepisów Konstytucji, w związku z nadmierną ingerencją w prawo własności, jest o tyle niezasadny, że prawo własności, aczkolwiek konstytucyjnie chronione może być ograniczone tyle, że tylko w drodze ustawy i tylko wtedy gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie dla ochrony wartości, o których mowa w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, a z takim przypadkiem – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego znajdującej podstawę w przywołanym w zaskarżonym wyroku orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego – mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 wyżej przywołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.