Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 960/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi Wspólnoty Mieszkaniowej N. w W. oraz Wspólnoty Mieszkaniowej N. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej "SKO") z dnia [...] lutego 2020 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Wspólnota Mieszkaniowa N. w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę, dlatego też, aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi chociażby jedna z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które wywołują skutki materialnoprawne i nadają się do wykonania (wymagają wykonania), przy czym przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. postanowienia NSA: z 14 grudnia 2009 r., II OSK 1898/09; z 4 listopada 2008 r., II OZ 1143/08; z 29 lutego 2012 r., II OZ 116/12 – CBOSA).
Należy wskazać, że zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem, decyzja o warunkach zabudowy daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego ze stosownymi wnioskami, sama jednak nie daje podstawy do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji zamierzonej inwestycji bądź do przystąpienia do użytkowania. Tym samym nie może ona wiązać się ze znaczną szkodą lub powodować nieodwracalne skutki. Do takich skutków nie można zaliczyć możliwości wydania na jej podstawie w przyszłości stosownych zgód przez właściwe organy administracyjne. Taki bowiem skutek materializuje się na etapie stosownych zgód (pozwolenie na budowę, przyjęcie zgłoszenia), które nie powinny naruszać decyzji o warunkach zabudowy. To na kolejnym etapie procesu inwestycyjno-budowlanego oceniane będzie czy projekt budowlany jest zgodny z przepisami prawa, w tym normami technicznymi. Konkretne rozwiązania projektowe uwzględniające treść decyzji o warunkach zabudowy pojawiają się zatem w projekcie budowlanym, który przedkładany jest na etapie postępowania o udzielenie stosownej zgody.
Jednak wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza, że inwestor w ogóle uzyska pozwolenie na budowę lub zgłoszenie będzie skuteczne. A zatem aktualnie prowadzenie procesu inwestycyjno-budowlanego (etap uzyskania warunków zabudowy) nie powoduje żadnych realnych dla skarżącej Wspólnoty zagrożeń.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.