Uzasadnienie
Wyrokiem z 27 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Stowarzyszenia A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z 25 października 2011 r. A. sp. z o.o. (dalej jako "inwestor") wniosło o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Centrum Handlowego [...] na wskazanych we wniosku działkach, w rejonie ulic [...] w Dzielnicy [...] m.st. Warszawy.
Decyzją z [...] września 2013 r. Prezydent m.st. Warszawy ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji opisanego wyżej przedsięwzięcia.
Odwołania od tej decyzji wniosło Stowarzyszenia A., Stowarzyszenie B. oraz inne podmioty.
Decyzją z [...] kwietnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
Organ wskazał, że inwestor dołączył do akt raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który następnie uzupełniał zgodnie z wytycznymi organów orzekających w sprawie. W ocenie organu odwoławczego, raport zawiera wymagane prawem elementy, jest spójny i rzetelny. Informacje zawarte w raporcie oraz w pozostałych opracowaniach w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia na klimat akustyczny, na powietrze oraz odnośnie gospodarowania wodami roztopowymi i opadowymi, jak i prognozy zmian temperatury na terenie Muzeum (Pałac w [...]), stanowią kompletny, wystarczający do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy materiał dowodowy. Ponadto organ odniósł się szczegółowo do zarzutów sformułowanych w odwołaniach.
Skargę na powyższą decyzję wniosło Stowarzyszenie A. Oddalając skargę Sąd I instancji podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Zdaniem Sądu I instancji, w postępowaniu dochowano wszelkich wymogów procedury, uzyskano wymagane opinię, raport i uzgodnienie, zaś sama decyzja zawiera wszystkie konieczne elementy. Organy administracji, rozstrzygając niniejszą sprawę, dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z 3 października 2008 r. (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm. – dalej jako "ustawa środowiskowa").
W ocenie Sądu I instancji, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 7a ustawy środowiskowej, polegający na pominięciu w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na grzyby i siedliska przyrodnicze. Nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 8 ustawy środowiskowej, przez pominięcie oceny wpływu inwestycji na klimat akustyczny. Wbrew twierdzeniom autora skargi w pkt 5.5 raportu przedstawiono oddziaływanie przedsięwzięcia na klimat akustyczny, wskazując w nim, że źródłem hałasu z planowanej inwestycji będą źródła przemysłowe zlokalizowane na dachu oraz pojazdy samochodowe poruszające się po drogach wjazdowych i wyjazdowych, jak również przedstawiono jakie zostały przewidziane środki minimalizujące oddziaływanie akustyczne.
Sąd I instancji przedstawił szczegółowo ustalenia raportu w tym zakresie podkreślając, że skarżące Stowarzyszenie nie przedstawiło żadnego dowodu przeczącego twierdzeniom autorów raportu. Sąd I instancji nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy środowiskowej, przez to, że raport nie zawierał precyzyjnego określenia ilości powstających odpadów na etapie eksploatacji. Sąd I instancji podkreślił, że Rozdział 5.4 raportu przedstawia oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko w zakresie gospodarki odpadami. W tabeli 16 na str. 63 raportu przedstawiono rodzaje szacunkowe ilości odpadów przewidzianych do wytworzenia w trakcie eksploatacji przedsięwzięcia, w której ujęto m.in. odpady o kodzie 13 05 08* – mieszania odpadów z piaskowników i odwadniania olejów w separatorach olejów z separatorach w ilości Mg/rok 3,0. W posumowaniu tego rozdziału na str. 66 raportu wskazano, że podczas eksploatacji wytwarzane będą odpady należące do grup: 02, 08, 13, 15, 16, 19 i 20, związane z funkcjonowaniem obiektu.
Zdaniem Sądu I instancji, opisany w raporcie sposób postępowania z odpadami gwarantuje brak negatywnego wpływu na środowisko. Organizacja selektywnej zbiórki odpadów pozwoli na ich powtórne wykorzystanie. W ocenie Sądu I instancji, organ odwoławczy trafnie wskazał, że nawet w przypadku pominięcia w raporcie jakiegoś odpadu, brak negatywnego wpływu na środowisko gwarantuje również obowiązujący na terenie miasta stołecznego Warszawy Regulamin czystości i porządku, stanowiący załącznik do Uchwały z 17 stycznia 2013 r. nr XLIX Rady m.st. Warszawy. W odniesieniu do wskazanego w uzasadnieniu skargi odpadu o kodzie 13 02 08* – inne oleje silnikowe, przekładnie i smarownie, Sąd I instancji stwierdził, że skarżące stowarzyszenie nie wyjaśniło w jakich warunkach tego rodzaju odpad w trakcie eksploatacji centrum handlowego miałby zostać wytworzony. Natomiast autorzy raportu prawidłowo ujęli w wykazie odpad o kodzie 13 02 05*, którego powstanie związane jest z ruchem pojazdów samochodowych na terenie planowanej inwestycji.
W ocenie Sądu I instancji, chybiony jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej wskazujący na niezgodność planowanej inwestycji z uchwałą Rady Gminy Warszawa [...] nr 404 z 11 stycznia 2001 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów Przedpola Pałacu [...]. (Dz.Urz. Woj. Maz. Nr 47, poz. 449 – dalej jako "m.p.z.p."). Zgodnie z ustaleniami m.p.z.p. teren inwestycji znajduje się na obszarze oznaczonym symbolami U-9 i UM-14. Treść § 48 i § 56 m.p.z.p. zawiera odpowiednie ustalenia dla terenów U-9 I UM-14 i realizacja planowanej inwestycji jest z nimi zgodna. Podstawę prawną wskazanej uchwały stanowiła ustawa z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), która nie zawierała regulacji dotyczących wielkopowierzchniowych obiektów handlowych.
Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, że liczba miejsc parkingowych została obliczona prawidłowo zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p. Przepis ten przewidywał min. 35 miejsc postojowych na 1000 m2 powierzchni użytkowej biur, handlu i usług, a skoro inwestycja ma mieć 75.000 m2 to z wyliczenia wynika 2625 miejsc parkingowych. Inwestor zaplanował 2700 miejsc parkingowych, to tym samym spełnił wymagania określone uchwałą.
W ocenie Sądu I instancji, organ I instancji prawidłowo i wyczerpująco przeprowadził postępowanie wyjaśniające, jak również postępowanie z udziałem społeczeństwa. Prawidłowo również przeprowadzono ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z treścią przedłożonego raportu oraz opinii i uzgodnienia właściwych organów. Oprócz określenia rodzaju i miejsca realizacji inwestycji dokonano określenia warunków wykorzystania terenu w fazie realizacji, jak i eksploatacji, uwzględniając konieczność ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich.
Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wniosło Stowarzyszenie B. i Stowarzyszenie A. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Stowarzyszenie B. zarzuciło w pierwszej kolejności naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, obecnie Dz.U. z 2016 r., poz. 718 – dalej jako "p.p.s.a.") oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) w związku z art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz w związku z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. W ocenie skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji błędnie uznał za prawidłową ocenę dowodów dokonaną przez organ odwoławczy. Ocena ta była dowolna, niespójna, sprzeczna logicznie, a w szczególności przyjmowała niemające podstawy prawnej domniemanie prawdziwości i prawidłowości raportu oddziaływania na środowisko.
Ponadto Stowarzyszenie B. zarzuciło naruszenie prawa materialnego.
Po pierwsze, art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej w związku z § 19 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p. w związku z Polską Normą PN-70/B-02365 oraz Polską Normą PN-ISO 9836:1997 przez zastosowanie wynikającego z Polskich Norm podziału powierzchni użytkowej na powierzchnię podstawową i powierzchnię pomocniczą, podczas gdy m.p.z.p. podziału takiego nie przewidywał. W konsekwencji błędnie uznano, że realizacja przedsięwzięcia niezgodnego z postanowieniami m.p.z.p. jest dopuszczalna.
Po drugie, art. 80 ust. 1 pkt 2 i 3 w związku z art. 66 ust. 1 pkt 7 lit a), d) i e) ustawy środowiskowej. Stowarzyszenie zarzuciło, że Sąd I instancji uznał za zgodne z prawem rozstrzygnięcie organu odwoławczego, które opierało się na niedostatecznym uwzględnieniu wyników postępowania z udziałem społeczeństwa i które opierało się na raporcie w sposób niedostateczny opisującym wpływ planowanego przedsięwzięcia na wodę i zabytki.
Stowarzyszenie B. wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego, według norm przepisanych.
W swojej skardze kasacyjnej Stowarzyszenie A. zarzuciło naruszenie przepisów postępowania.
Po pierwsze, art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. W ocenie Stowarzyszenia, naruszenie tych przepisów polegało na nieustosunkowaniu się przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do podnoszonego na rozprawie oraz zgłoszonego w załączniku do protokołu zarzutu. Zarzut ten dotyczył wydania decyzji środowiskowej w sytuacji, w której raport nie zawierał obligatoryjnego opisu oddziaływania przedsięwzięcia na etapie likwidacji zgodnie z wymogami wynikającymi z art. 66 ust. 6 ustawy środowiskowej.
Po drugie, art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a., jak również w związku z art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 138 § 1 pkt 1 oraz w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 art. 80 k.p.a., jak również w związku z art. 66 ust. 6 ustawy środowiskowej. W ocenie Stowarzyszenia, naruszenie tego przepisu polegało na pominięciu przez Sąd I instancji naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie powołanych przepisów k.p.a. W ocenie Stowarzyszenia, obowiązkiem Sądu I instancji było uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na brak zawarcia w raporcie obligatoryjnego opisu oddziaływania przedsięwzięcia na etapie likwidacji.
Po trzecie, art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a., a także w związku z art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, a ponadto w związku z art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy środowiskowej. W ocenie Stowarzyszenia, obowiązkiem Sądu I instancji było uchylenie zaskarżonej decyzji ponieważ raport nie zawierał precyzyjnego określenia ilości powstających odpadów na etapie eksploatacji inwestycji i pomijał określenie ilości oraz sposobu postępowania ze ściekami technologicznymi.
Po czwarte, art. 151 i 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz w związku z art. 1 § 1 i § 2, a także w związku z art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz w związku z art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej i § 19 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p. W ocenie Stowarzyszenia, obowiązkiem Sądu I instancji było uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z m.p.z.p. w zakresie minimalnej liczby miejsc parkingowych zaplanowanych dla przedsięwzięcia. Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Po pierwsze, rozpatrując w pierwszej kolejności zarzuty kasacyjne Stowarzyszenia A. należy stwierdzić, że nie wszystkie są one zasadne. Natomiast zasadny jest zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. z powodu jego niezastosowania w związku z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. jak i również w związku z art. 66 ust. 6 ustawy środowiskowej. Nie ulega bowiem żadnej wątpliwości, że przedmiotowy raport o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko nie zawiera analizy oddziaływania danego przedsięwzięcia na etapie jego likwidacji, który to obowiązek jednoznacznie nakłada przepis art. 66 ust. 6 ustawy środowiskowej. Oznacza to, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji tego przedsięwzięcia została wydana bez analizy i oceny tej ustawowej przesłanki. Świadczą o tym także analizy dokonane w tym zakresie w raporcie, które nie zostały poddane prawidłowej ocenie przez właściwe organy, a następnie kontroli przez Sąd I instancji, co do prawidłowości tych ustaleń faktycznych i prawnych.
W szczególności pkt 1.3 raportu zawiera jednoznacznie błędne stwierdzenie. Wynika z niego, że nie planuje się likwidacji przedsięwzięcia w możliwym do określenia terminie, a więc w raporcie nie przeprowadzono szczegółowej analizy oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na etapie ewentualnej likwidacji. Oznacza to, że kontrola Sądu I instancji w tym zakresie postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia stanu faktycznego nie była prawidłowa.
Także zasadny jest zarzut, który podnosi naruszenie z tej przyczyny przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie zawiera bowiem stanowiska Sądu w zakresie naruszenia przez właściwe organy przepisu art. 66 ust. 6 ustawy środowiskowej z powodu nieuwzględnienia tego ustawowego obowiązku w raporcie o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko, a następnie braku oceny prawnej w tym zakresie w decyzji środowiskowej wydanej przez właściwe organy, biorąc pod uwagę zarówno osnowę jak i ich uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji środowiskowej.
Po drugie, nie jest zasadny zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie przez Sąd I instancji art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych jak również w związku z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 7, 8, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a także w związku z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy środowiskowej. Wynika to z tego, co Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że rozdział 5.4 przedmiotowego raportu przedstawia oddziaływanie tego przedsięwzięcia na środowisko w zakresie gospodarki odpadami. W szczególności w tabeli 16 na s. 63 raportu są podane rodzaje szacunkowych ilości odpadów przewidzianych do wytworzenia w trakcie eksploatacji przedsięwzięcia, w tym m.in. odpady o kodzie 13 05 08* – mieszania odpadów z piaskowników i odwadniania olejów w separatorach olejów w ilości Mg/rok 3,0.
Natomiast już w podsumowaniu tego rozdziału na s. 66 raportu podano, że podczas etapu eksploatacji przedsięwzięcia wytwarzane będą odpady, które należą do grup 02, 08, 13, 15, 16, 19 i 20 jak i o kodzie 13 02 05. Ponadto biorąc pod uwagę zakres przedmiotowy przyszłej działalności przedsięwzięcia to przedstawiony w raporcie sposób postępowania z odpadami zapewni brak negatywnego oddziaływania na środowisko. Z kolei organizacja selektywnej zbiórki odpadów ma na celu ich powtórne wykorzystanie. Natomiast uzupełnienie raportu będzie musiało także w tym zakresie uwzględnić etap likwidacji przedsięwzięcia.
Po trzecie, nie jest również zasadny zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. jak i w związku z art. 1 § 1 i § 2, a także w związku z art. 138 § 1 pkt 1 i z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz w związku z art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej i § 19 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia stanowiska o niezgodności lokalizacji tego przedsięwzięcia z ustaleniami m.p.z.p. w świetle dyspozycji art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej z powodu braku wyznaczenia minimalnej liczby miejsc parkingowych, które mają być projektowane dla danego przedsięwzięcia. W tym przypadku należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że liczba miejsc parkingowych została prawidłowo obliczona zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p., biorąc także pod uwagę powierzchnię użytkową podstawową i pomocniczą, na której prowadzone będą usługi i handel (s. 12 raportu).
Należy również podkreślić, że decyzja środowiskowa ma na celu ustalenie tylko środowiskowych uwarunkowań realizacji danego przedsięwzięcia i nie należy jej utożsamiać z etapem realizacji przedsięwzięcia związanym z zatwierdzeniem projektu budowlanego i uzyskaniem pozwolenia na budowę, który musi już precyzyjnie ustalać konkretną ilość miejsc parkingowych. Oznacza to, że decyzja środowiskowa nie może rozstrzygać kwestii zastrzeżonych przez ustawodawcę do regulacji w pozwoleniu na budowę zgodnie z wnioskiem inwestorów o jego wydanie i załącznikiem w postaci projektu budowlanego, przy czym pozwolenie na budowę musi być także oczywiście zgodne z odpowiednimi ustaleniami jeżeli obowiązuje m.p.z.p.
Po czwarte, w odniesieniu do skargi kasacyjnej Stowarzyszenia B. zasadny jest tylko w tej części zarzut kasacyjny, który podnosi brak zastosowania przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zakresie niepełnej oceny materiału dowodowego, biorąc pod uwagę, że ustalenia raportu nie zawierały oceny etapu likwidacji przedsięwzięcia, przy czym nie powiązano jednak tego zarzutu z naruszeniem art. 66 ust. 6 ustawy środowiskowej w zakresie wadliwości raportu. Natomiast uzupełnienie raportu będzie musiało oczywiście uwzględnić także etap likwidacji przedsięwzięcia w zakresie jego oddziaływania na środowisko.
Po piąte, nie jest zasadny zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie przepisu art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej w związku z § 19 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p. oraz w związku z Polską Normą PN-70/B-02365 jak i Polską Normą PN-ISO 9836:1997 przez zastosowanie wynikającego z Polskich Norm podziału nawierzchni użytkowej na powierzchnie podstawową i powierzchnię pomocniczą, podczas gdy m.p.z.p. takiego podziału nie przewiduje. Nie powoduje to jednak braku zgodności realizacji przedsięwzięcia z postanowieniami m.p.z.p. biorąc pod uwagę, że teren inwestycji jest zlokalizowany na obszarze oznaczonym symbolami U-9 i UM-14.
Ponadto § 48 i § 56 m.p.z.p. zawierają odpowiednie ustalenia dla terenów U-9 i UM-14, a realizacja planowanej inwestycji jest z nimi zgodna. Należy także, co podniesiono już w odniesieniu do zbieżnego zarzutu kasacyjnego Stowarzyszenia A. zaznaczyć, że wykładnia pojęcia "powierzchnia użytkowa" musi być powiązana z funkcją projektowanego przedsięwzięcia, a w szczególności terenu usług, który powiązany jest ze stałym przebywaniem osób w ściśle określonym czasie, co generuje także obowiązek zabezpieczenia odpowiedniej liczby miejsc parkingowych. Ponadto brak jest w m.p.z.p. definicji legalnej pojęcia "powierzchni użytkowej". Dlatego też na etapie zatwierdzania projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę będzie musiała być także badana zgodność projektu budowlanego z § 19 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p. dlatego też decyzja środowiskowa nie może regulować kwestii zastrzeżonych przez ustawodawcę dla etapu procesu inwestycyjno-budowlanego.
Po szóste, nie jest również zasadny zarzut, który podnosi naruszenie art. 80 ust. 1 pkt 2 i 3 w związku z art. 66 ust. 1 pkt 7 lit. a), d) i e) ustawy środowiskowej. Zarzut, który podnosi bowiem w tym przypadku naruszenie powyższych przepisów z powodu niedostatecznego uwzględnienia wyników postępowania z udziałem społeczeństwa i oparcia się na raporcie w sposób niedostateczny "opisującym" wpływ planowanego przedsięwzięcia na wodę i zabytki, jest zarzutem zbyt ogólnikowym. Ponadto zarzut ten nie został oparty na kontrdowodzie zawierającym wiadomości specjalne (wyrok NSA z 28 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 1076/15 i wyrok NSA z 28 stycznia 2014 r. sygn. akt II 2029/12, Lex nr 1450852), który kwestionowałby skutecznie ustalenia raportu i innych dowodów dostarczonych przez inwestora co do braku niezgodnego z prawem oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko jak również na zabytki (pkt 7d) czy też braku oceny dotyczącej wzajemnego oddziaływania między tymi elementami (pkt 7e).
W aktach sprawy oprócz bowiem analizy pkt 5.1 raportu, która zawiera ocenę oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko gruntowo-wodne (s. 47–53 raportu) jest także prognoza oddziaływania na wody podziemne projektowanego przedsięwzięcia. Inwestor zmniejszył także liczbę kondygnacji podziemnych do jednej w celu ograniczenia oddziaływania tego przedsięwzięcia na warunki środowiskowe, a w tym hydrologiczne drzewostanu Parku [...] jak i przedłożył prognozę zmian temperatury na terenie muzealnym w związku z projektowanym przedsięwzięciem, niezależnie od tego, że w pkt 5.3 raportu zawarto analizę oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko w zakresie gospodarki wodościekowej (s. 53–59).
Natomiast powyższych dowodów skarżące stowarzyszenie nie podważyło (por. wyrok NSA z 25 października 2016 r. II OSK 45/15). Ponadto inwestor przeprowadził jeszcze dodatkowe analizy, które uzupełniły specjalistyczne ustalenia raportu w zakresie odnowy drzewostanu Parku [...]. Są to dwa opracowania takie jak "Wpływ projektowanego centrum handlowego [...] zlokalizowanego przy ul. [...] w Warszawie na drzewostan Parku w [...]", a także "Opis działań związanych z ochroną cennych drzewostanów Parku [...] w związku z prowadzoną inwestycją budowy Centrum Handlowego [...] w Warszawie" (załączniki 8.3 i 8.4 do raportu).
Z tych względów i na podstawie art. 188 p.p.s.a. i w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania sądowego na rzecz Stowarzyszenia A. Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a.
O odstąpieniu od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Stowarzyszenia B. Sąd orzekł na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. uznając, że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym stanowi ten przepis i uwzględniając stopień, w jakim zarzuty skargi kasacyjnej przyczyniły się do rozstrzygnięcia istoty sprawy.