Uzasadnienie
Wyrokiem z 22 lutego 2012 r., II SA/Kr 1863/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: "WSA") w Krakowie oddalił skargę S.G. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "MWINB") w Krakowie z [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Wyrok ten wydano w następującym stanie sprawy:
10 lutego 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "PINB") w Zakopanem wystawił i skierował do J.G. i S.G.(dalej zwani również jako: "skarżący" lub "zobowiązani") upomnienie do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji tego organu z [...] listopada 2005 r. nr [...] obejmującego nakaz rozbiórki części budynku wykonanego przez nich po doręczeniu postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych na obiekcie posadowionym na działkach nr [...], obr. [...] w Zakopanem. W sprawie tej orzekał prawomocnie WSA w Krakowie wyrokiem z 21 września 2007 r., II SA/Kr 615/06 oddalając skargę na decyzję MWINB w Krakowie utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w części orzekającej o rozbiórce budynku.
Następnie [...] listopada 2009 r. organ wystawił tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący nakaz wykonania ww. obowiązku. Z kolei postanowieniem z [...] listopada 2009 r. PINB w Zakopanem odmówił uwzględnienia zarzutów wniesionych w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego objętego tytułem wykonawczym, a rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem MWINB w Krakowie z [...] grudnia 2009 r. nr [...]. Skarga na ostatnio wymienione postanowienie została oddalona wyrokiem WSA w Krakowie z 23 kwietnia 2010 r., II SA/Kr 330/10, który stał się prawomocny.
Postanowieniem z [...] listopada 2009 r. nr [...], PINB w Zakopanem nałożył na zobowiązanych grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 10.000 zł, które to rozstrzygnięcie zostało uchylone postanowieniem MWINB w Krakowie z [...] stycznia 2010 r., nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Skarga wniesiona do WSA w Krakowie na ostatnio wymienione postanowienie została oddalona wyrokiem z 23 kwietnia 2010 r., II SA/Kr 329/10, wyrok ten stał się prawomocny. Następnie postanowieniem z [...] marca 2010 r., nr [...], PINB w Zakopanem ponownie nałożył na zobowiązanych grzywnę w celu przymuszenia wykonania rozbiórki, jednak również i to rozstrzygnięcie zostało uchylone postanowieniem MWINB w Krakowie z [...] lipca 2010 r., nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia.
Po ponownym przeprowadzeniu postępowania postanowieniem z [...] sierpnia 2011 r. nr [...], PINB w Zakopanem nałożył na zobowiązanych – J.G. oraz S.G. grzywnę w wysokości 117.479,18 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z [...] listopada 2009 r. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, że nakaz rozbiórki został orzeczony decyzją z [...] listopada 2005 r., która stała się ostateczna [...] lutego 2006 r., tj. w dniu wydania decyzji MWINB w Krakowie z [...] lutego 2006 r., którą zreformowano ww. decyzję w części dotyczącej podstawy prawnej, a w pozostałym zakresie utrzymano ją w mocy. Wobec braku dobrowolnego wykonania obowiązku PINB w Zakopanem wystawił tytuł wykonawczy w celu przymusowego wyegzekwowania orzeczonych obowiązków. Podstawę prawną wymierzonej grzywny stanowiły art. 124 § 4 i 5 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz.1954 z późn. zm., dalej: "Upea"), z których wynika, że stanowi ona iloraz powierzchni zabudowy budynku lub jego części objętej nakazem rozbiórki i ceny 1/5 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych. Powierzchnia zabudowy obiektu wyniosła 154,70 m2, a cena 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego 3.797,00 zł.
W zażaleniu na powyższe postanowienie zobowiązani zarzucili błędną wykładnię art. 121 § 5 Upea i w konsekwencji jego zastosowanie polegające na wadliwym ustaleniu powierzchni zabudowy obiektu, która powinna zostać ograniczona do obszaru objętego nakazem rozbiórki, a nie obejmować całej powierzchni zabudowy danego obiektu. Zarzucono ponadto wydanie postanowienia w oparciu o normy nie mające waloru powszechnie obowiązującego, w zakresie powołania się na ustalenia powierzchni zabudowy przy zastosowaniu uchwały Polskiego Komitetu Normalizacyjnego. Podniesiono także, iż uzasadnienie skarżonego postanowienia narusza przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, a także zawieszenie postępowania wobec zwrócenia się o uchylenie w trybie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzji MWINB w Krakowie wydanej w kwestii nakazu rozbiórki części budynku.
Po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z [...] października 2011 r., nr [...], MWINB w Krakowie utrzymał zaskarżone postanowienie organu I instancji w mocy. Organ zażaleniowy wyjaśnił, że wynikający z decyzji PINB w Zakopanem z [...] listopada 2005 r. nakaz rozbiórki części inwestycji zrealizowanej po doręczeniu inwestorom postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych obejmuje konstrukcję dachową wraz z pokryciem. W uzasadnieniu wywiedziono, że skoro objęta nakazem rozbiórki powierzchnia dachowa pokrywa cały budynek, to powierzchnia zabudowy, o której mowa w art. 121 § 5 Upea, jest tożsama z powierzchnią zabudowy całego budynku. Wynosi ona 154,68 m2, a różnica względem powierzchni przyjętej przez organ I instancji wynika z błędnego pomiaru dokonanego przez PINB w Zakopanem, wskazano ponadto, w jaki sposób uzyskano ową powierzchnię dla celu obliczenia grzywny. Z kolei w dacie wydawania tego postanowienia cena 1 m2 powierzchni użytkowej ogłoszona przez w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego 25 sierpnia 2011 r. wynosiła 3.819 zł. Jednak z uwagi na to, że grzywna obliczona przy zastosowaniu ww. danych wyniosłaby 118.144,58 zł, czyli więcej niż to orzeczono w postanowieniu organu I instancji, jej wymierzenie w większej kwocie na etapie postępowania zażaleniowego naruszyłoby dyspozycję art. 139 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się S.G., wnosząc do WSA w Krakowie skargę. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił wydanie z naruszeniem art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, upatrując tego naruszenia w braku możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Z kolei naruszenia art. 121 § 5 Upea upatrywał w jego niewłaściwej wykładni mającej polegać na przyjęciu, że znajdował on zastosowanie do nakazu rozbiórki orzeczonego na podstawie "art. 50a ust. 2" Prawa budowlanego, podczas gdy w jego ocenie mógł znaleźć zastosowanie tylko w przypadku orzeczenia rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 cyt. ustawy. Ponadto, przy wymiarze grzywny nie uwzględniono zasad proporcjonalności i sprawiedliwości społecznej i w konsekwencji przyjęto, że powierzchnia zabudowy określona według treści polskiej normy PN-ISO 9836:1997 stanowi w rozumieniu art. 121 § 5 Upea podstawę wyliczenia grzywny zarówno wtedy, gdy nakaz rozbiórki obejmuje cały budynek, jak i jego część. W ocenie skarżącego organy z naruszeniem art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także przepisów art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji RP przy wymiarze grzywny posłużyły się aktem niebędącym prawem powszechnie obowiązującym, tj. polską normą.
Oddalając skargę powołanym na wstępie wyrokiem z 22 lutego 2012 r. WSA w Krakowie uznał, że zaskarżone postanowienie nie naruszało prawa. Przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego PINB w Zakopanem wystosował do zobowiązanych (w uzasadnieniu wyroku na s. 7 wadliwie powołano nazwiska zobowiązanych – jest "G.", a powinno być "G." – uwaga Sądu) upomnienie w trybie art. 15 Upea, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji o nakazie rozbiórki części budynku, pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Następnie, wobec niewykonania obowiązków PINB w Zakopanem wdrożył procedurę przewidzianą w art. 122 Upea doręczając zobowiązanym tytuł wykonawczy i wydając postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Zasadnie przy tym zastosowano dyspozycję art. 121 § 5 Upea, który odnosi się nie tylko do sytuacji, gdy o nakazie rozbiórki orzeczono na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, ponieważ przepisy art. 121 § 4 i 5 Upea nie zawierają takiego ograniczenia. Wysokość grzywny została obliczona w myśl wskazań zawartych w art. 121 § 5 Upea. W kwestii wykorzystanej w postępowaniu do ustalenia obszaru "powierzchni zabudowy" przy wykorzystaniu treści polskiej normy WSA w Krakowie uznał, że akt tego rodzaju ma moc obowiązującą z upoważnienia ustawy z 12 września 2002 r. o normalizacji (Dz. U. Nr 169, póz. 1386 ze zm.), która pozwala na jego stosowanie. W ocenie sądu I instancji powierzchnia zabudowy objętej decyzją o nakazie rozbiórki została ustalona prawidłowo w toku postępowania przed organem II instancji i wynosiła 154,68 m2. Natomiast zaniechanie zreformowania postanowienia organu I instancji, wobec przyjęcia przez PINB w Zakopanem powierzchni zabudowy na poziomie 154,70 m2, uzasadniono prawidłowo wynikającym z art. 139 Kodeksu postępowania administracyjnego zakazem reformationis in peius, tj. zakazem orzekania na niekorzyść odwołującego się, skoro wartość 1 m2 powierzchni użytkowej ogłoszona przez w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego i obowiązująca w czasie postępowania zażaleniowego była wyższa niż w toku postępowania pierwszoinstancyjnego.
Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie z 22 lutego 2012 r. wniósł S.G., zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Powołując się na art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyrokowi temu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
- art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób nieodpowiadający wymogom prawa, co w szczególności odnosi się do zamieszczenia w nim wywodów niezrozumiałych, nielogicznych i wewnętrznie sprzecznych, a jednocześnie zdawkowych i lakonicznych, co istotnie utrudnia prześledzenie toku rozumowania sądu I instancji, a tym samym uniemożliwia skarżącemu merytoryczną polemikę z treścią rozstrzygnięcia oraz kontrolę instancyjną wyroku,
- art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na braku merytorycznego odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do zarzutu skargi, w którym skarżący wskazywał, że art. 121 § 5 Upea nie ma zastosowania w przypadku przymusowej realizacji nakazu rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części orzeczonego na podstawie art. 50a ust. 2 Prawa budowlanego, co było bezwzględnym obowiązkiem Sądu wynikającym z konieczności wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia,
- art. 121 § 5 Upea przez niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że ma ona zastosowanie w przypadku przymusowej realizacji nakazu rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części orzeczonego na podstawie "art. 50a ust. 2" Prawa budowlanego, podczas gdy prawidłowe rozumienie art. 121 § 5 Upea ma dopuszczać nałożenie grzywny na tej podstawie tylko w sytuacji, gdy nakaz rozbiórki został orzeczony na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.
W ocenie Kasatora analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie daje odpowiedzi na to, czy zamieszczone w nim wywody stanowią wskazanie stanu faktycznego sprawy, który sąd a quo przyjął jako własny po stwierdzeniu, że został ustalony prawidłowo przez organy, czy też jest to bezrefleksyjne przytoczenie wcześniejszych ustaleń organu, ale bez jakiejkolwiek własnej oceny. Za tym drugim wnioskiem przemawiać ma sprawozdawczy charakter wypowiedzi sądu wojewódzkiego. Wniosek taki nie mógł być jednak przyjęty, ponieważ ustalenia zamieszczone na stronie 8 uzasadnienia wyroku mają być sprzeczne z ustaleniami organów. Grzywna w kwocie 117.479,18 zł została wyliczona przez MWINB w Krakowie w oparciu o powierzchnię 154,70 m2, która jest powierzchnią zabudowy budynku, a nie powierzchnią połaci dachowych, jak miał to przyjąć WSA w Krakowie. Organy przyjęły zaś, że powierzchnia zabudowy objęta nakazem rozbiórki jest tożsama z powierzchnią zabudowy budynku. Zaproponowana "pośrednio" przez WSA w Krakowie wykładnia art. 121 § 5 Upea nakazywać ma przy obliczaniu wartości grzywny uwzględnienie powierzchni połaci dachowych, a nie powierzchnię zabudowy budynku, co pozostaje w sprzeczności z wykładnią zaprezentowaną przez organy. Wskazane sprzeczności mają uniemożliwiać poznanie rzeczywistych powodów rozstrzygnięcia i podjęcie polemiki z wyrokiem, mają ponadto uniemożliwiać kontrolę instancyjną tego wyroku. Wadliwość zaskarżonego orzeczenia ma przejawiać się także w tym, że uznając za niezasadny zarzut naruszenia art. 121 § 5 Upea sąd I instancji stwierdził jedynie, że przepis ten nie wprowadza ograniczenia, jakoby znajdował zastosowanie tylko do nakazu rozbiórki orzeczonego na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. Tymczasem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ma być prezentowana zawężająca wykładnia naruszenia art. 121 § 5 Upea. Dlatego też odniesienie się do tego problemu powinno być obszerniejsze. Ponadto, skoro art. 121 § 5 Upea nie znajdował zastosowania do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, to grzywnę wymierzono zobowiązanym bezpodstawnie, ponieważ nakaz rozbiórki nie został orzeczony na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.
Postanowieniem z 22 maja 2013 r., I OSK 1981/12 Naczelny Sąd Administracyjny odmówił skarżącym wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
W piśmie procesowym z 18 lipca 2013 r. wniesionym bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik MWINB w Krakowie wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. W ocenie pełnomocnika organu zarzuty i argumentacja skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Skoro w obecnie obowiązujących przepisach brak jest ustawowego wyjaśnienia zawartego w art. 121 § 5 Upea pojęcia przymusowej rozbiórki, to należy przez nie rozumieć każdy taki nakaz, bez względu na podstawę prawną jego nałożenia. Każdy nakaz rozbiórki obiektu budowlanego nosi bowiem znamiona działania przymusowego wobec strony. WSA w Krakowie nie miał również dopuścić się przy sporządzaniu uzasadnienia wyroku naruszenia art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ uzasadnienie to pozwala na jednoznaczne ustalenie przesłanek, jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy sądowoadministracyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadnej z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania Sąd się nie dopatrzył, wobec czego kontrola ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Istota sprawy rozstrzyganej przez sąd wojewódzki sprowadzała się do oceny trafności zastosowanego przez organ administracji publicznej I instancji – PINB w Zakopanem, środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia, obliczonej przy zastosowaniu konstrukcji przewidzianej w art. 121 § 5 Upea, gdy egzekwowany jest nakaz rozbiórki, orzeczony na podstawie art. 50a pkt 2 Prawa budowlanego (ustawa z 7 lipca 1994 r. – Dz. U. Nr 207 z 2003 r., poz. 2016 ze zm. – dalej Upb). W skardze kasacyjnej oczywiście wadliwie wskazano na "art. 50a ust. 2" Upb, albowiem cyt. przepis art. 50a Upb dzieli się na punkty, nie na ustępy. Wbrew zarzutowi zawartemu w skardze kasacyjnej wyrok WSA w Krakowie nie narusza przepisu art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 Ppsa, w stopniu opisanym w art. 174 pkt 2 Ppsa. W myśl art. 141 § 4 zd. 1 Ppsa uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, z kolei art. 3 § 1 cyt. ustawy określa, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Aby zarzut naruszenia przepisów postępowania podniesiony w skardze kasacyjnej mógł odnieść zamierzony przez Kasatora skutek, uchybienie którego miałby się dopuścić sąd I instancji, należałoby kwantyfikować jako mogące mieć "istotny wpływ na wynik sprawy". W ocenie Sądu takimi uchybieniami nie jest dotknięty zakwestionowany skargą kasacyjną S.G. wyrok sądu I instancji.
Zasadne jest stwierdzenie podniesione przez Kasatora, że sąd I instancji wadliwie przyjął, że organ egzekucyjny dla obliczenia wysokości grzywny w celu przymuszenia za składnik iloczynu określającego tę wysokość grzywny przyjął powierzchnię dachu budynku, w stosunku do którego zapadła decyzja o nakazie rozbiórki jego części. W rzeczywistości organy egzekucyjne dla ustalenia wysokości kwoty grzywny w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki przyjęły powierzchnię zabudowy budynku wzniesionego m. in. przez S.G. Sposób ustalenia tej powierzchni przytoczono podając stan faktyczny sprawy (por. s. 4 uzasadnienia wyroku II SA/Kr 1863/11), przeto istotnie błędnie sąd wojewódzki w uzasadnieniu na s. 8 skarżonego kasacyjnie wyroku posłużył się odniesieniem do powierzchni dachu budynku. Ten błąd uzasadnienia, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie powoduje jednak, że kontrola instancyjna powyższego wyroku jest niemożliwa, a ponadto dostrzeżona wadliwość uzasadnienia nie miała wpływu na wynik sprawy. Zgodnie z art. 184 Ppsa skarga kasacyjna podlega oddaleniu nie tylko wówczas, gdy nie ma usprawiedliwionych podstaw, ale także gdy zaskarżone orzeczenie pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Taka sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie. Skoro WSA w Krakowie oddalił skargę S.G. na postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie nakładające m. in. na niego grzywnę w celu przymuszenia, gdzie za podstawę jego ustalenia przyjęto powierzchnię zabudowy budynku, to znaczy że zaakceptował stanowisko organów, skoro wyraźnie w uzasadnieniu swego wyroku sąd I instancji uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 Ppsa oraz art. 121 § 5 Upea zostały sformułowane w sposób wzajemnie się wykluczający, nadto Sąd w składzie orzekającym ich nie podziela. Naruszenia wskazanych przepisów postępowania Kasator upatruje w braku merytorycznego odniesienia się do zarzutu skargi, sprowadzającego się do tego, że art. 121 § 5 Upea nie ma zastosowania w przypadku egzekucji nakazu rozbiórki wydanego na podstawie art. 50a Upb, a jedynie w odniesieniu do nakazu rozbiórki wydawanego na podstawie art. 48 Upb. Z kolei zarzut naruszenia art. 121 § 5 Upea upatrywany jest w błędnej wykładni cyt. przepisu. Tak określone zarzuty zdają się wzajemnie wykluczać, bo skoro sąd wojewódzki miałby się jednak dopuścić błędnej wykładni art. 121 § 5 Upea, to bezprzedmiotowy byłby zarzut wadliwego uzasadnienia, przez to że sąd miałby się do kwestii stosowania cyt. przepisu nie ustosunkować. WSA w Krakowie odnosząc się do zarzutu skargi zasadnie stwierdził, że nie jest trafne, jakoby przepis art. 121 § 5 Upea miał zastosowanie jedynie do sytuacji, gdy nakaz rozbiórki został orzeczony na podstawie art. 48 ust. 1 Upb. Zgodnie z art. 121 Upea, jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa (§ 4), zaś wysokość grzywny, o której mowa w § 4, stanowi, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych (§ 5). Istotnie, sąd wojewódzki swego poglądu nie rozwinął, nie znaczy to jednak, że był to pogląd nietrafny i prowadzący do błędnej wykładni art. 121 § 5 Upea. Cyt. przepis posługuje się określeniem "przymusowa rozbiórka", nie jest ono definiowane w Upea, nie jest także definiowane w przepisach Upb. Przepisy prawa budowlanego nie posługują się określeniem "przymusowej rozbiórki", trafnie MWINB w Krakowie w odpowiedzi na skargę kasacyjną wywodzi, że pod tym pojęciem rozumieć należy każdy nakaz rozbiórki, bez względu na podstawę prawną jego nałożenia. W samej Upb rozróżnić należy sytuacje, w których rozbiórka obiektu budowlanego lub jego części następuje w sposób dobrowolny, niekiedy po uprzednim zgłoszeniu zamiaru wykonania robót rozbiórkowych lub uzyskania pozwolenia na rozbiórkę (np. w trybie art. 31 lub 32 Upb), od tych sytuacji, w których to organ nadzoru budowlanego nakazuje rozbiórkę (w trybie art. 48 ust. 1, art. 49b ust. 1, art. 50a, art. 51 ust. 1 pkt 1, art. 51 ust. 3 pkt 2, art. 51 ust. 5, art. 67 ust. 1 Upb). Niewątpliwie przepis art. 50a pkt 2 Upb stanowiący, że właściwy organ w przypadku wykonywania robót budowlanych − pomimo wstrzymania ich wykonywania postanowieniem o którym mowa w art. 50 ust. 1 − nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę części obiektu budowlanego wykonanego po doręczeniu postanowienia albo doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego, należy do sytuacji, w której rozbiórka nie nosi cechy dobrowolności. Bezspornie cyt. przepis stanowił podstawę do nałożenia na J.G. i S.G. nakazu rozbiórki części budynku – konstrukcji dachowej wraz z jej pokryciem. Decyzja nakazująca rozbiórkę tej części budynku stała się prawomocna wobec oddalenia skargi w tej sprawie przez WSA w Krakowie wyrokiem II SA/Kr 615/06. Nakaz rozbiórki odnosi się do tej części budynku, która niewątpliwie pokrywa całą powierzchnię zabudowy budynku. Skarżący kasacyjnie brał udział w czynnościach MWINB w Krakowie polegających na sprawdzeniu powierzchni zabudowy budynku i nie wnosił wówczas zastrzeżeń do ustalenia tej powierzchni. Te ustalenia pozwalają na konkluzję ogólniejszego charakteru – nakaz rozbiórki orzeczony na podstawie art. 50a pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Upb) mieści się w pojęciu "przymusowej rozbiórki budynku lub jego części" w rozumieniu art. 121 § 5 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Upea). Nie jest uprawniona wykładnia art. 121 § 5 Upea zawężająca jego stosowanie wyłącznie do przypadku egzekwowania nakazu rozbiórki orzeczonego na podstawie art. 48 ust. 1 Upb. Jeżeli nakazem rozbiórki objęto konstrukcję dachu pokrywającą całą powierzchnię zabudowy budynku, do obliczenia wysokości grzywny w celu przymuszenia, o której mowa w art. 121 § 5 Upea należy przyjąć powierzchnię zabudowy całego budynku.
Eksponowanie przez Kasatora wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 września 1999 r., IV SA 1663/98, w którym opowiedziano się za tym, że przez pojęcie "przymusowej rozbiórki" nie należy rozumieć nakazu rozbiórki wydanego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, zdaniem Sądu nie prowadzi do uznania zasadności zarzutów skargi kasacyjnej. Niezależnie od tego, że w cyt. wyroku Naczelny Sąd Administracyjny nie odnosił się do nakazu rozbiórki orzeczonego na podstawie art. 50a Upb, albowiem przepis został dopiero dodany na mocy art. 1 pkt 41 ustawy z 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), wyrokiem IV SA 1663/98 nie był związany orzekający w sprawie sąd wojewódzki. Nie ma żadnych, racjonalnych argumentów przemawiających za tym, aby grzywnę w celu przymuszenia obliczaną według reguł określonych w art. 121 § 5 Upea ograniczać tylko do przypadków nakazania rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 Upb, pomijając inne przypadki, gdy źródłem rozbiórki jest decyzja administracyjna zawierająca taki nakaz, wydana wbrew woli właściciela obiektu budowlanego. Skarżący kasacyjnie został zobowiązany do wstrzymania wykonania robót budowlanych, nakaz ten zignorowano wznosząc konstrukcję dachową wraz z pokryciem. Organ nadzoru budowlanego nakazał rozbiórkę części obiektu budowlanego, nakazowi temu skarżący kasacyjnie także się nie podporządkował, czym naraził się na zastosowanie wobec niego środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. Uniknięcie skutków nałożenia takiego środka egzekucyjnego jest możliwe w przypadku wykonania obowiązku przez zobowiązanych. Dodatkowo wypada zauważyć, że w literaturze fachowej wskazuje się, że przepis art. 50a uPb, obligujący organ do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę robót budowlanych wykonanych po ich wstrzymaniu albo doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, został wprowadzony w związku z licznymi przypadkami ignorowania przez inwestorów nakazów wstrzymania budowy (zob. R. Dziwiński, P. Ziemski, Komentarz do art. 50a ustawy – Prawo budowlane, wersja elektr. Lex). Grzywna nałożona na podstawie art. 121 § 5 Upea zapewnić ma skuteczność nałożonego nakazu rozbiórki, zasadnie wskazano w uzasadnieniu skarżonego wyroku, że w razie wykonania obowiązku nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny podlegają umorzeniu, zaś w razie ich uprzedniego uiszczenia lub ściągnięcia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w części lub w całości.
Powyższe okoliczności prowadzą do wniosku, że zaskarżony wyrok, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, to zaś na podstawie art. 184 Ppsa nakazywało oddalić skargę kasacyjną.