Postanowienie NSA z 1 września 2015 r., II OSK 1981/15

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 1 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku M. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia

Sprawa

w sprawie ze skargi kasacyjnej M. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 384/15 w sprawie ze skargi M. R. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] października 2012 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Stahl

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 6 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 384/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. R. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] października 2012 r., uchylające postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. w części dotyczącej wysokości nałożonej grzywny w celu przymuszenia i orzekł w tym zakresie o grzywnie w celu przymuszenia w wysokości 255.887,18 zł, a w pozostałym zakresie utrzymał postanowienie w mocy (tj. w zakresie obowiązku wniesienia opłaty egzekucyjnej za wydanie postanowienia w wysokości 68 zł).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. R., reprezentowany przez radcę prawnego S. K. W skardze kasacyjnej zawarł również wniosek o wstrzymanie, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), wykonania zaskarżonego postanowienia z dnia [...] października 2012 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Brzmienie tego przepisu oznacza, iż to strona jest obowiązana do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd musi opierać się na materiale pozwalającym zająć stanowisko. Zaznaczyć jednakże należy, iż możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie wskazanego przepisu nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej.

Na etapie rozpoznawania wniosku Sąd winien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zatem niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, przy czym ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że o znacznej szkodzie można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków także musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie.

Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Nie jest wystarczające powtórzenie we wniosku treści przepisu. Rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają /lub nie/ za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Natomiast brak uzasadnienia wniosku, uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. niepublik. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 kwietnia 2004 r., sygn. akt OZ 22/04; z dnia 30 kwietnia 2004 r., sygn. akt OZ 30/04; z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 871/04; z dnia 1 czerwca 2004 r., sygn. akt OZ 105/04; z dnia 20 lipca 2004 r., sygn. akt OZ 214/04, B. Dauter [w] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Zakamycze 2005, s.168).

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest postanowienie z dnia [...] października 2012 r. uchylające postanowienie z dnia [...] czerwca 2012 r. w części dotyczącej wysokości nałożonej grzywny w celu przymuszenia i orzekające w tym zakresie o grzywnie w celu przymuszenia w wysokości 255.887,18 zł, a w pozostałym zakresie utrzymujące postanowienie w mocy (tj. w zakresie obowiązku wniesienia opłaty egzekucyjnej za wydanie postanowienia w wysokości 68 zł)..

Skarżący M. R. nie uzasadnił wniosku zawartego w skardze kasacyjnej, w kierunku wykazania przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. warunkujących wydanie przez Sąd postanowienia o wstrzymaniu w całości lub części decyzji administracyjnej. W zasadzie poza zamieszczeniem w skardze kasacyjnej stwierdzenia, że wnosi o "wstrzymanie wykonania postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z [...] października 2012 roku, znak: [...], na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" treść skargi nie jest związana z tym wnioskiem, a przede wszystkim nie zawiera jego merytorycznego uzasadnienia.

W przedmiotowej sprawie M. R. nie wykazał w czym miałoby się wyrażać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia, w czym miałoby się wyrażać niebezpieczeństwo wykonania przedmiotowego ostanowienia. Powołanie we wniosku podstawy prawnej nie jest jego uzasadnieniem.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.