Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 11 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1982/11

Uzasadnienie

II OSK 1982 / 11

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę [...] S.A. w P. (zwanej dalej również skarżącą Spółką) na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r. w przedmiocie nakazania wykonania określonych czynności.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.- zwanej dalej Prawem budowlanym) nakazał [...] S.A. w P. jako inwestorowi przebudowę budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] w P.:

1. 1. w mieszkaniach nr 3, nr 4, nr 7 i nr 10 wymienić istniejące gazowe przepływowe podgrzewacze wody lub kotły dwufunkcyjne (w tym także zdemontowane urządzenie z mieszkania nr 7), pobierające powietrze z pomieszczenia na urządzenia gazowe z zamkniętą komorą spalania, zamontowane w łazienkach; dopuszczając przy tym zamontowanie kotłów gazowych dwufunkcyjnych, w miejsce podgrzewaczy przepływowych, za porozumieniem z użytkownikami lokali i dostawcą gazu;
2. 2. zastosować, do doprowadzenia powietrza do spalania i odprowadzenia spalin, dwa zbiorcze przewody systemów powietrzno- spalinowych, przystosowanych do pracy z urządzeniami z zamkniętą komorą spalania, w dwóch istniejących kanałach; dla mieszkań nr 7 i 10 system powietrzno- spalinowy wprowadzić do przewodu aktualnie służącego jako przewód spalinowy mieszkania nr 10;
3. 3. instalacje kotłów i systemów powietrzno- spalinowych przeprowadzić zgodnie z instrukcją producenta, jeśli instrukcja nie stanowi inaczej wykonać otwory rewizyjne zgodnie z punktem 3.3.2.2. normy PN–89/B–10425;
4. 4. pozostałe 4 przewody kominowe wykorzystać do wentylacji grawitacyjnej, oddzielnie dla każdej z łazienek w mieszkaniach nr 3, nr 4, nr 7 i nr 10;
5. 5. przed wykonaniem ww. prac wszystkie przewody przeczyścić kulą kominiarską o średnicy 13 cm;
6. 6. zlikwidować bruzdy instalacyjne wykute w ściankach komina, poprzez wymianę uszkodzonych cegieł, a następnie poprowadzić wszelkie instalacje bez uszkadzania komina;
7. 7. rury spalinowe, opisane powyżej w punkcie 3 instalować poprzez otwory technologiczne, w szczególności wykonane przed i za uskokami komina, a następnie te otwory szczelnie zamurować;
8. 8. przestrzenie pomiędzy kominem a krokwiami dachu trwale wypełnić materiałem niepalnym;
9. 9. wymienić przewody wentylacyjne od okapów kuchennych, wykonane z rur PCV, na niepalne.

Powyższej decyzji organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu swej decyzji organ wskazał, iż Prezydent Miasta Poznania decyzją z dnia [...] kwietnia 1994 r. udzielił [...] Spółce z o. o. pozwolenia na przebudowę mieszkań w budynku położonym przy ul. [...] poprzez urządzenie łazienek, budowę nowych trzonów kominowych i wymianę stropów w rejonie nowych kominów. Projekt obejmował budowę nowych lub przebudowę istniejących trzonów kominowych w pięciu pionach, częściową rozbiórkę istniejących stropów drewnianych w tych pionach i wykonanie nowych stropów staloceramicznych typu Kleina w miejsce rozebranych, wybudowanie lekkich ścianek działowych na tych stropach i urządzenie łazienek w utworzonych w ten sposób pomieszczeniach.

Pismem z dnia 18 lutego 2008 r. H. G. zawiadomiła organ o użyciu do budowy komina w pionie mieszkań numer 4, 7, 10 ww. budynku cegły "dziurawki", załączając dokumentację na poparcie swoich twierdzeń.

W wyniku przeprowadzonych w dniu 25 marca 2008 r. oględzin komina, organ stwierdził, że w bezpośredniej bliskości komina, widoczna jest wmurowana cegła "dziurawka", a w bruzdach wykonanych na zewnętrznej powierzchni komina dla przeprowadzenia instalacji wodnej widoczna jest cegła z otworami, o której rodzaju nie można przesądzić. Także jakość materiałów użytych do robót w tym budynku nie była dokumentowana ani prawidłowo badana przed wbudowaniem.

Wobec powyżej ujawnionych wątpliwości Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. nakazał inwestorowi przedłożenie ekspertyzy określającej prawidłowość wykonania przedmiotowych kominów, a w szczególności spełnienie wymogów określonych w przepisach techniczno- budowlanych oraz Polskich Normach dotyczących budowy, wykonania i badania kominów oraz materiałów do ich wznoszenia i w razie potwierdzenia nieprawidłowości w powyższym zakresie określenia szczegółowo czynności, jakie należy wykonać, by kominy te doprowadzić do stanu spełniającego wymagania podstawowe, określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

W wykonaniu tego obowiązku inwestor przedłożył "Ekspertyzę techniczną w sprawie określenia prawidłowości wykonania nowego trzonu kominowego pionu mieszkań 4, 7 i 10 (trzon C) w budynku przy ul. [...]" autorstwa dr inż. M. K. W ocenie organu opracowanie to było przekonywujące, co do dopuszczalności użycia cegły, z której wymurowany został komin, jednakże nie wyjaśniało m.in. prawidłowości przekrojów, podłączeń i szczelności tego komina oraz nie wskazywało sposobu usunięcia nieprawidłowości. Z tych też względów przeprowadzono dowód z ekspertyzy rzeczoznawcy budowlanego dr hab. inż. T. Z. B. Zdaniem organu sposób wykonania przedmiotowego komina wypełnia, co najmniej jedną z przesłanek wymienionych w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, mianowicie prace budowlane zostały wykonane w sposób niezgodny z przepisami, tak obowiązującymi w chwili projektowania, jak i w chwili orzekania w niniejszej sprawie.

Zaistnienie choćby tej przesłanki implikuje zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 7 tej ustawy. Podstawą sformułowanych w sentencji decyzji obowiązków były ekspertyzy dr inż. M. K. i dr hab. inż. T. Z. B., opinia Zakładu [...] oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.- zwanego dalej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.) oraz Polskie Normy.

Organ wskazał też, iż z decyzji z dnia [...] kwietnia 1994 r. Prezydenta Miasta Poznania o pozwoleniu na budowę wynika, że poprzednik prawny zobowiązanej był inwestorem nie tylko budowy nowych trzonów kominowych, ale przebudowy mieszkań, poprzez urządzenie łazienek. Z zatwierdzonego projektu wynika, że łazienki te miały być kompletnie wyposażone w przybory, natomiast zaniedbano rozwiązania kwestii przebudowy instalacji gazowej. W związku z tym najprawdopodobniej nastąpiło sfałszowanie tego pozwolenia poprzez dopisanie słów "wraz z wewnętrzną instalacją gazową", stwierdzone postanowieniem Prokuratury Rejonowej Poznań- Stare Miasto z dnia 14 listopada 2000 r. sygn. I Ds. [...]. Jak uznał organ, wszelkie konsekwencje tych faktów ponosi [...] S.A. jako następca pierwotnego inwestora. Budowa kominów, łazienek, przebudowa instalacji gazowej i zainstalowanie podgrzewaczy wody były faktyczną podstawą dalszych czynności osób trzecich, takich jak zainstalowanie kotłów dwufunkcyjnych i instalacji centralnego ogrzewania.

Jednakże to Spółka ponosi odpowiedzialność w takim wymiarze, jaki wynika ze stanu obecnego, zaś nałożone obowiązki nie wynikają z ulepszeń dokonanych przez osoby trzecie, ale z zaniedbań inwestora. Jedynie dalsze ulepszenia (zamiany podgrzewaczy na kotły), jakie mogą zajść przy wykonaniu tej decyzji, mogą się wiązać z partycypacją zainteresowanych. Natomiast instalowanie urządzeń z zamkniętą komorą spalania nie jest ulepszeniem, ale sposobem skorygowania nieprawidłowości.

Odnosząc się do twierdzeń Przedsiębiorstwa, iż nie powinno być ono adresatem przedmiotowej decyzji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że stanowisko to jest sprzeczne z uchwałą Rady Miejskiej Poznania z dnia [...] grudnia 1992 r. Nr [...] (zwanej dalej uchwałą Rady Miejskiej z dnia z [...] grudnia 1992 r.) i pismem z dnia 11 sierpnia 2009 r., podpisanym z upoważnienia Prezydenta Miasta Poznania przez Dyrektora Zarządu Komunalnych Zasobów Lokalowych. Organ rozważył, który z uczestników procesu budowlanego- współwłaściciele obiektu, czy inwestor robót wykonanych w tym obiekcie powinien być adresatem nałożonych obowiązków i uznał, że określone w decyzji obowiązki powinny być nałożone na niewłaściwie działającego inwestora, za czym przemawiają także względy pragmatyczne.

Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 108 k.p.a.) uzasadniał fakt, iż właścicielki lokalu nr 7 od wielu lat nie mogą normalnie korzystać z zainstalowanego przez siebie, w zgodzie z prawem, gazowego ogrzewania mieszkania i ma na celu natychmiastowe usunięcie tego stanu. Uzasadnia go również sytuacja innych użytkowników mieszkań w tym budynku.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyło [...] S.A., wnosząc o jej uchylenie i umorzenie prowadzonego postępowania, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzji zarzucono wydanie bez rozważenia zgodności wykonania z prawem robót budowlanych dotyczących komina na dzień dokonania ich odbioru, naruszenie art. 107 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie, dlaczego obowiązki zostały nałożone na inwestora oraz naruszenie art. 50 ust. 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, które nie mogły mieć zastosowania. Zdaniem strony odwołującej się proces budowlany zakończył się w dniu 7 października 1998 r. z chwilą dokonania ostatecznego odbioru robót remontowo- modernizacyjnych objętych pozwoleniem na budowę z dnia [...] kwietnia 1994 r. Potwierdzeniem tego jest pismo z dnia 6 grudnia 1999 r., w którym organ nadzoru budowlanego stwierdził, że roboty były prowadzone zgodnie z tym pozwoleniem i brak było podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie poprawności przeprowadzenia remontu.

Zdaniem skarżącej Spółki ewentualne nieprawidłowości w stanie technicznym lokalu nr 7, 3 i 4 winny zostać usunięte na podstawie art. 61 w zw. z art. 66 Prawa budowlanego, a ich adresatem winni być właściciele lokalów lub Wspólnota Mieszkaniowa.

Jak wskazała odwołująca się nie powinna być ona również adresatem zaskarżonej decyzji. Przeprowadzona uchwałą Rady Miejskiej z dnia [...] grudnia 1992 r. tzw. prywatyzacja likwidacyjna (art. 37 ustawy z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych, Dz. U. Nr 51, poz. 298 ze zm.- zwanej dalej ustawą o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych) Przedsiębiorstwa Państwowego- [...] w P. miała na celu powołanie nowego podmiotu, który nie będzie kontynuatorem zlikwidowanego. Wykreślenie z Krajowego Rejestru Sądowego ww. Przedsiębiorstwa Państwowego w dniu 3 października 2002 r. spowodowało zatem to, że wszelkie prawa jakie mu przysługiwały z mocy prawa przeszły na organ założycielski. Zapis w powyższej uchwale, iż [...] Sp. z o.o. będzie następcą prawnym likwidowanego Przedsiębiorstwa Państwowego jest prawnie bezskuteczny z uwagi na sprzeczność z ustawą. Spółki wskazała, iż nigdy nie była zarządcą przedmiotowej nieruchomości ani nie przysługiwało jej do niej jakiekolwiek prawo rzeczowe, czy obligacyjne.

Inwestorem było bądź Miasto Poznań, którego środki zostały zaangażowane w remont, bądź Przedsiębiorstwo Państwowe [...], bądź też sam właściciel lokalu nr 7 (H. G.). Pozwolenie z dnia [...] kwietnia 1994 r. nie obejmowało przebudowy instalacji i urządzeń gazowych, a inwestorami tych robót byli poszczególni najemcy oraz właściciele lokali, którzy przed przystąpieniem do ich realizacji na własny koszt zobowiązani byli do uzyskania odrębnych pozwoleń na budowę.

Pismem z dnia 20 września 2010 r. uczestniczka H. G., działając w imieniu własnym oraz jako Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] w Poznaniu wniosła o utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, wskazując na niezasadność odwołania.

Decyzją z dnia [...] października 2010 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 104 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w części określonej w pkt 2, 3, 4 i 5 i w to miejsce nakazał:

1. 2. zastosować do doprowadzenia powietrza do spalania i odprowadzania spalin, dwa zbiorcze przewody systemów powietrzno- spalinowych, przystosowanych do pracy z urządzeniami z zamkniętą komorą spalania wyposażonymi w zabezpieczenia przed zanikiem ciągu kominowego w dwóch istniejących kanałach:
2. - do przewodu nr 4 aktualnie służącego jako spalinowy dla mieszkania nr 7 podłączyć to mieszkanie oraz mieszkanie nr 3 na parterze,
3. - do przewodu nr 3 obsługującego mieszkanie nr 4 na 1–szym piętrze podłączyć to mieszkanie oraz mieszkanie nr 10 na trzecim piętrze,
4. 3. instalacje kotłów i systemów powietrzno- spalinowych przeprowadzić zgodnie z instrukcją producenta- jeśli instrukcja nie stanowi inaczej wykonać otwory rewizyjne zgodnie z pkt 3.3.2.2. normy PN–89/B–10425 oraz układ odprowadzenia skroplin w przypadku występowania spalin mokrych,
5. 4. pozostałe 4 przewody kominowe wykorzystać do wentylacji grawitacyjnej i tak:
6. - przewód nr 1 do wentylacji mieszkania nr 10,
7. - przewód nr 2 do wentylacji mieszkania nr 3,
8. - przewód nr 5 do wentylacji mieszkania nr 4,
9. - przewód nr 6 do wentylacji mieszkania nr 7,
10. 5. przed wykonaniem wszystkich prac przewody przeczyścić kulami kominiarskimi o różnych średnicach w tym możliwie największą.

W pozostałej części organ odwoławczy utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy wskazał na uchybienia w budowie przewodów wynikające z pkt 3.3.4 Normy PN–89/B–10425 "Przewody dymowe, spalinowe i wentylacyjne murowane z cegły" w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), ekspertyz dr inż. M. K. oraz dr hab. inż. T. Z. B. i § 101 pkt 6 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm.). Organ stwierdził, iż w sprawie zastosowanie ma przepis art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, a zakres sentencji decyzji został skorygowany z uwagi m. in. na stwierdzenie rozbieżności w zakresie ilości i długości przewodów w kominie w stanowiącej załącznik do ekspertyzy dr inż. T. B. opinii kominiarskiej mistrza G. M. Organ podzielił stanowisko dr inż.

K. M. zawarte w orzeczeniu technicznym z dnia 23 maca 2005 r., potwierdzone ekspertyzą dr inż. M. K. Organ wojewódzki wskazał, iż doprowadzenie do zgodności z prawem stwierdzonego naruszenia wymaga zastosowania art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, słusznie przy tym organ I instancji orzekł o zastosowaniu pkt 2 tego przepisu w związku z art. 51 ust.

7. Organ wyjaśnił jednocześnie, iż w przedmiotowym obiekcie podłączono 3 przewody, tj. z mieszkań nr 3, 4 i 7 do jednego przewodu wentylacyjnego, a w świetle obowiązującego stanu prawnego nie jest możliwe stosowanie zbiorczych przewodów wentylacji grawitacyjnej - § 141 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Zobowiązanie do wymiany istniejących urządzeń grzewczych pobierających powietrze z pomieszczenia na urządzenia gazowe z zamkniętą komorą spalania jest zaś zgodne z § 174 ust. 3 ww. rozporządzenia. W ocenie organu odwoławczego część obowiązków określona w decyzji organu I instancji została jednak sformułowana w sposób niewykonalny. Nie można, bowiem do przewodu nr 1 obsługującego spalinowo mieszkanie nr 10 podłączyć także mieszkania nr 7 na drugim piętrze, gdyż przewód ten rozpoczyna swój bieg dopiero w poziomie mieszkania nr 10 na III piętrze. Organ wskazał, iż z tego względu dokonano korekty osnowy decyzji.

Organ odniósł się również do kwestii wielkości przekroju przewodów wentylacyjnych, przebudowy instalacji i urządzeń gazowych w ramach udzielonego pozwolenia na budowę oraz prawidłowości zaadresowania decyzji organu I instancji.

Skargę na powyższą decyzję wniosło [...] S.A., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie, jak i o uchylenie decyzji organu I instancji. Skarżąca Spółka powtórzyła argumenty zawarte w odwołaniu podkreślając w szczególności, że nigdy nie była inwestorem prac i robót związanych z przebudową budynku mieszkalnego przy ul. [...], nie jest właścicielem tej nieruchomości, ani nie posiada do niej żadnego prawa. Zakwestionowała także powołanie się przez organ odwoławczy na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Po 233/10, gdzie błędnie utożsamiono "kontynuowanie działalności gospodarczej" z "następstwem prawnym". Skarżąca wskazała, iż nie wzięto pod uwagę tego, że została ona utworzona w dniu 28 czerwca 1994 r., zaś Przedsiębiorstwo Państwowe [...] istniało aż do dnia 17 października 2002 r.

Zdaniem skarżącej Spółki błędnie organ wywiódł, że z rysunku 11 projektu budowlanego wynika, że pozwoleniem na budowę z 1994 r. było też objęte wykonanie i podłączenie instalacji i urządzeń gazowych. W zaskarżonej decyzji wadliwie ustalono też stan faktyczny odnośnie trzonu kominowego w pionie "C", gdyż został on wymurowany zgodnie z pozwoleniem na budowę z dnia [...] kwietnia 1994 r., o czym świadczą protokół kominiarski z dnia 6 sierpnia 2010 r., opinia Spółdzielni Pracy [...] w P. z dnia 19 grudnia 1996 r. oraz opinia Spółdzielni Pracy [...] w P. z dnia 27 czerwca 1996 r. i pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 grudnia 1999 r. Organ odwoławczy błędnie zinterpretował opinię z dnia 5 maja 2009 r. mistrza kominiarskiego G. M. Organy nie wzięły również pod uwagę, że w pobliżu komina "C" znajdują się w kuchniach lokali nr 7 i 10 dodatkowe dwa przewody wentylacyjne, co można alternatywnie wykorzystać do wentylowania łazienek.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, wskazując na bezzasadność sformułowanych w niej zarzutów.

Pismem z dnia 18 lutego 2011 r. H. G. w imieniu własnym oraz jako Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] w P. ustosunkowała się do skargi, wnosząc o jej oddalenie.

Pismem z dnia 25 marca 2011 r. skarżąca Spółka podtrzymała dotychczasowe stanowisko wyrażone w skardze.

Rozpoznając wniesioną skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu dokonał analizy zagadnienia następstwa prawnego po [...] Sp. z o.o. i po Przedsiębiorstwie Państwowym [...], podzielając pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 sierpnia 2010 r. sygn. akt II SA/Po 223/10. Cytując obszernie jego ustalenia, Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że likwidacja w celu prywatyzacji przedsiębiorstwa, przewidziana w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych różni się od likwidacji przedsiębiorstwa w trybie ustawy z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych, której celem było zakończenie bytu przedsiębiorstwa zarówno w sensie podmiotowym, jak i przedmiotowym. Celem prywatyzacji likwidacyjnej, z jaką mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, jest zlikwidowanie przedsiębiorstwa tylko w sensie podmiotowości prawnej, przy równoczesnym zachowaniu go w sensie przedmiotowym w rozumieniu art. 551 k.c., tj. jako zespołu składników materialnych i niematerialnych przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych.

Chodzi w niej o zadysponowanie w jednym procesie przedsiębiorstwem w sensie przedmiotowym jako całością lub zorganizowanymi częściami mienia tego przedsiębiorstwa. Jednocześnie przez zorganizowane części mienia należy rozumieć taki zespół składników materialnych i niematerialnych, który może stanowić odrębne przedsiębiorstwo, a w szczególności zakład, sklep, punkt usługowy (art. 4 ust. 3 ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych). Odmiennie niż w przypadku prywatyzacji kapitałowej, przy prywatyzacji likwidacyjnej mienie przedsiębiorstwa jest nabywane przez nowy podmiot w drodze umowy. W powyższym przypadku przekazanie mienia miało miejsce w momencie zawiązania spółki prawa handlowego. Jak wyjaśnił w uchwale z dnia 14 października 1993 r. sygn. akt III CZP 136/93 (OSNCP 1994, z. 4, poz.

81) Sąd Najwyższy, uchwała rady gminy, podjęta w trybie ustawy samorządowej, o likwidacji przedsiębiorstwa w celu jego prywatyzacji przez sprzedaż na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych stanowi wybór formy organizacyjno- prawnej dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, wykonywanej dotychczas przez to przedsiębiorstwo. Prywatyzacja likwidacyjna jest ściśle powiązana z celem, jakim jest dalsze prowadzenie przedsiębiorstwa w dotychczasowym składzie majątkowym. Jak stwierdził przy tym Sąd, chociaż orzeczenie to odnosiło się do likwidacji przedsiębiorstwa państwowego w drodze jego sprzedaży, to uwagi powyższe zachowują swoją aktualność w odniesieniu do przewidzianej w art. 37 ust. 1 pkt 2 prywatyzacji w drodze wniesienia przedsiębiorstwa lub zorganizowanych części jego mienia do spółki. W tym zakresie Sąd zacytował treść art. 55¹ k.c. Z powyższego zdaniem Sądu pierwszej instancji wynika, że uchwałą Rady Miasta Poznania z dnia [...] grudnia 1992 r., podjętą na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych, zadecydowano o likwidacji przedsiębiorstwa w celu jego przekształcenia poprzez utworzenie nowej spółki, do której została wniesiona część jego mienia. W wykonaniu powyższej uchwały, w dniu 10 czerwca 1994 r. zawarta została przed notariuszem umowa o zawiązaniu Spółki z o. o. [...]. Mocą tej umowy Miasto Poznań wniosło do nowo tworzonej Spółki zorganizowaną cześć przedsiębiorstwa komunalnego a więc, zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych zespół składników materialnych i niematerialnych, który może stanowić odrębne przedsiębiorstwo.

Jak wskazała skarżąca Spółka w treści odwołania, to co zostało wniesione do utworzonej spółki prawa handlowego, obejmowało tę zorganizowaną część przedsiębiorstwa, przy pomocy której prowadzona była działalność eksploatacyjna zasobu komunalnego oraz przy pomocy której administrowano budynkami stanowiącymi własność innych osób. Samo Przedsiębiorstwo Państwowe [...] zostało wykreślone z Rejestru Sądowego w dniu 3 października 2002 r. Następnie [...] Sp. z o.o. zostało przekształcone uchwałą zgromadzenia wspólników z dnia 15 stycznia 2004 r. w [...] S.A., które występowało w toczącym się postępowaniu w charakterze inwestora wykonanych robót budowlanych.

Mając na względzie powyższe ustalenia faktyczne, Sąd podkreślił, że zarówno redakcja art. 37 ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw, jak i umowy notarialnej z dnia 10 czerwca 1994 r. wskazuje na to, że celem przeprowadzonej prywatyzacji likwidacyjnej było dalsze prowadzenie działalności w zakresie obsługi nieruchomości przez podmiot będący spółką prawa handlowego. W celu realizacji powyższych zadań organ założycielski – Miasto Poznań – przeniósł na nowo powstałą Spółkę z o. o. zespół składników materialnych, jak i niematerialnych. Uchwała Rady Miasta nakazująca likwidację przedsiębiorstwa stanowiła zatem wybór formy organizacyjno- prawnej dalszego prowadzenia działalności gospodarczej.

Tym samym za nieuzasadnione Sąd pierwszej instancji uznał twierdzenia skarżącej Spółki, iż nie może ona zostać uznana za inwestora robót wykonywanych na przedmiotowej nieruchomości. Jak podkreślił, bezsporną okolicznością był fakt, że wykonywane prace remontowe były finansowane ze środków [...] Sp. z o.o., co Spółka przyznała w swoim odwołaniu. Nie można, więc w tym wypadku mówić o zaangażowaniu Miasta Poznań w remont, przeprowadzony przez podmiot prawa handlowego, którego jedynym udziałowcem było Miasto Poznań. Sama Spółka została utworzona ze składników materialnych likwidowanego Przedsiębiorstwa Państwowego, co przesądza o fakcie kontynuowania jej dotychczasowej działalności przez nowo powstałą spółkę prawa handlowego. Niewątpliwie wszystkie składniki majątkowe przedsiębiorstwa stanowią jedynie elementy pomocnicze do prowadzenia działalności gospodarczej, do której było ono przystosowane.

Skoro zaś działalność inwestycyjno- remontowa nowo powstałego podmiotu- [...] Sp. z o. o., polegająca na wykonywaniu przedmiotowych prac budowlanych, mogła być wykonywana jedynie po uzyskaniu stosownej decyzji, to uznać należało, że decyzja o pozwoleniu na budowę stanowiła jeden z elementów zlikwidowanego przedsiębiorstwa państwowego, które zostały przeniesione na rzecz nowo powstałej spółki. Przeniesienie dotychczasowego majątku przedsiębiorstwa państwowego nastąpiło w trybie art. 55¹ kc.

Jak zauważył Sąd pierwszej instancji, w niniejszej sprawie organ nie polemizował ze stanowiskiem wyrażonym w sprawie sygn. II SA/Po 223/10 i się do niego przychylił. Również Sąd, rozpoznający niniejszą skargę, pogląd ten podzielił i stwierdził, że [...] S.A. jest następcą prawnym [...] Sp. z o.o. oraz Przedsiębiorstwa Państwowego [...]. Zdaniem Sądu skarżąca Spółka była i jest również inwestorem robót będących przedmiotem niniejszego postępowania, o których mowa w decyzjach organów obu instancji w rozumieniu art. 17 i 18 Prawa budowlanego. Słusznie zresztą wskazała uczestniczka postępowania, iż Spółka w skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Po 643/08 sama wskazała, iż "okolicznością nie kwestionowaną przez żadną ze stron postępowania jest to, że skarżący jako inwestor dokonał budowy w zakresie nowych trzonów kominowych.

Dalej, że działał w ramach pozwolenia na budowę i przysługiwały mu z tego tytułu wszelkie uprawnienia dotyczące rzeczonej budowy". Tym samym Sąd stwierdził, iż decyzje organów wydane w niniejszej sprawie prawidłowo zostały skierowane do [...] S.A.

Przechodząc do oceny formalnoprawnej poprawności wydanych rozstrzygnięć organów obu instancji Sąd nie dopatrzył się naruszeń, które mogłyby dawać podstawę do ich uchylenia, czy też stwierdzenia nieważności.

Cytując treść art. 107 k.p.a., Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia takiego zarzutu. W szczególności za nieuzasadniony uznał zarzut, jakoby z uzasadnienia decyzji nie wynikało, dlaczego obowiązki zostały nałożone na [...] S.A., ponieważ kwestia ta została wyjaśniona- "organ nadzoru budowlanego rozważył, który z uczestników procesu budowlanego (...) powinien być adresatem nałożonych obowiązków (...)" oraz następnie uzasadniona. W sprawie bezspornym jest, że Prezydent Miasta Poznania decyzją z dnia [...] kwietnia 1994 r. udzielił Przedsiębiorstwu Państwowemu [...] pozwolenia na budowę, a następnie decyzją tą legitymowała się skarżąca, jako następca prawny jej adresata. Wątpliwości skarżącej budziło to, czy proces ten został zakończony. Jednocześnie strona skarżąca z okoliczności tej wywodzi skutek w postaci tego, iż niemożliwym było zastosowanie w sprawie przepisów rozdziału V Prawa budowlanego.

Ustosunkowując się do powyższego, Sąd pierwszej instancji, powołując się na pogląd wyrażony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podkreślił, że o zakończeniu budowy w rozumieniu art. 103 ust. 1 Prawa budowlanego świadczy spełnienie przez inwestora warunków przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego, a w szczególności złożenia zawiadomienia, o jakim mowa w art. 54 ust. 1 tej ustawy. W sensie techniczno- budowlanym można mówić o zakończeniu budowy obiektu budowlanego, gdy odpowiada on warunkom, jakie przewiduje prawo budowlane wobec budowy legalnej przy zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy (art. 57 Prawa budowlanego). Obiekt powinien być w takim stanie, by mógł zostać przeprowadzony jego odbiór i by można było przekazać go do normalnej eksploatacji i użytkowania. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie proces budowlany nie został zakończony na co wskazuje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA/Po 356/06, pismo Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Poznania z dnia 1 marca 2001 r. stwierdzające, że Przedsiębiorstwo nie zgłosiło do Wydziału Urbanistyki i Architektury zakończenia robót związanych z przeprowadzanym remontem budynku oraz pismo Wiceprezesa [...] Sp. z o.o. z dnia 6 czerwca 2002 r., gdzie autor wskazuje na "jednoznaczną opinię prawną zawierającą informację, że remont budynku w rozumieniu Prawa Budowlanego nie został zakończony".

Wskazując na powyższe okoliczności, Sąd stwierdził, że powyższy spór między stronami nie ma obecnie znaczenia prawnego, chociaż kwestia ta wymaga wyjaśnienia, ale na etapie postępowania administracyjnego przed organami nadzoru budowlanego. Odnośnie twierdzeń skarżącej o braku podstaw do zastosowania w sprawie art. 51 w związku z art. 50 Prawa budowlanego, Sąd wskazał, iż pogląd ten nie uwzględnia aktualnego brzmienia tego przepisu nadanego ustawą o zmianie ustawy - Prawo budowlane z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 93, poz. 888), obowiązującą od dnia 31 maja 2004 r., szczególnie z uwagi na treść art. 51 ust. 7 tej ustawy.

W kwestii uznania za inwestora wykonanych prac uczestniczki H. G. oraz P. G., Sąd wskazał na decyzję Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] października 1997 r., którą na ich wniosek zatwierdzono projekt budowlany rozbudowy wewnętrznej instalacji gazowej dla celów grzewczych zgodnie z warunkami z dnia 7 maja 1996 r. i opinią kominiarską i udzielono pozwolenia na budowę opisanej inwestycji w całości. Prawidłowość wykonanych prac w tym zakresie została poddana kontroli nadzoru budowlanego, który decyzją z dnia [...] czerwca 1999 r. umorzył postępowanie, wskazując na spełnienie przez inwestorki ciążących obowiązków i prawidłowość wykonanych robót. Wywodzenie z powyższego twierdzenia jakoby uczestniczki miały być inwestorem robót, będących przedmiotem niniejszego postępowania, jest zdaniem Sądu absurdalne. Przedmiotowa sprawa dotyczy, bowiem nieruchomości wspólnej, zaś inwestycja uczestniczek dotyczy instalacji wewnętrznej lokalu stanowiącego ich odrębną własność, nie zaś nieruchomości wspólnej.

W zakresie materialno- prawnej poprawności decyzji Sąd stwierdził, iż decyzja organu II instancji jest prawidłowa. Organ w części uchylił decyzję organu I instancji i w to miejsce orzekł samodzielnie i z takim rozstrzygnięciem Sąd się zgodził. Wskazując na podjęte w sprawie działania, wydane postanowienie z dnia [...] kwietnia 2008 r., zebrane w sprawie ekspertyzy i okoliczności, jakie na ich podstawie ustalił organ, obowiązujące w trakcie wydania decyzji przepisy Prawa budowlanego i Polskie Normy, Sąd ocenił, że organ prawidłowo uznał, iż sposób wykonania przedmiotowego komina "w każdym razie wypełnia co najmniej jedną z przesłanek wymienionych w hipotezie art. 50 ust. 1 prawa budowlanego". Mianowicie prace budowlane zostały wykonane w sposób niezgodny z przepisami, tak obowiązującymi w chwili projektowania, jak i w chwili orzekania w sprawie. Zaistnienie zaś choćby tej przesłanki implikuje zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z ust. 7 tego przepisu.

Wskazując następnie na rozstrzygnięcie organu II instancji, Sąd uznał, że organ ten z poszanowaniem art. 107 § 3 k.p.a. wskazał na podstawy prawne swojego rozstrzygnięcia oraz dowody, na których się oparł po dokonaniu ich oceny, wskazując dlaczego dał im wiarę, podając także zakres korekty sentencji decyzji, jej podstaw wynikających z rozbieżności ekspertyz oraz sposób ich usunięcia. Decyzja ta jest prawidłowo uzasadniona pod względem prawnym i formalnym.

Z przedstawionych wyżej przyczyn Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego bądź prawa procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) skargę oddalono.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło [...] S.A. w P., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie prawa materialnego w postaci:

1. 1. art. 551 k.c. w zw. z art. 37 ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych poprzez błędne uznania, że nabywca zorganizowanej części przedsiębiorstwa państwowego poddanego prywatyzacji likwidacji jest jego następcą prawnym pod tytułem ogólnym,
2. 2. art. 32 w zw. z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego "w zw. z art. poprzez uznanie", że [...] SA (poprzednio [...] Sp. z o.o.) posiada tytuł prawny do dysponowana częściami wspólnymi budynku przy ul. [...],[...] w P. oraz wyodrębnionymi w nim lokalami stanowiącymi odrębny przedmiot własności na cele budowlane określone w zaskarżonej decyzji,
3. 3. "art. 51 ust. 7 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 1- 4" poprzez nie wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenie, które z określonych w tym przepisie przesłanek spełniają roboty budowlane dotyczące wykonanego w latach 1994 - 1998 trzonu komina w budynku przy ul. [...], [...],
4. 4. art. 51 ust. 1 i 7 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że do robót budowlanych wykonanych w latach 1994 - 1998 ma zastosowanie ten przepis w brzmieniu aktualnie obowiązującym,
5. 5. art. 51, art. 50, art. 32 Prawa budowlanego poprzez nakazanie [...] S.A. dokonanie wymiany kotłów oraz przepływowych podgrzewaczy wody na własny koszt i ryzyko w sytuacji kiedy urządzenia te zostały kupione i zamontowane przez użytkowników lokali usytuowanych w budynku przy ul. [...],[...].

Wskazując na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej, skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji organów I i II instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz o stwierdzenie, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podkreśliła, że [...] Sp. z o.o. nie było następcą prawnym zlikwidowanego Przedsiębiorstwa Państwowego. Sąd pierwszej instancji błędnie utożsamia "prowadzenie działalności" z "następstwem prawnym". Ww. Sp. z o.o. została co prawda zawiązana po to, aby kontynuować działalność likwidowanego Przedsiębiorstwa i w tym celu została zawarta umowa Spółki z o.o., w której wszystkie udziały objęło Miasta Poznań, zaś jedyny wspólnik zobowiązał się pokryć te udziały wkładem niepieniężnym w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa (w sensie przedmiotowym), jednakże nabycie w drodze umowy przez tę Spółkę zorganizowanej części przedsiębiorstwa nie może prowadzić jeszcze do wniosku, że jest ona następcą prawnym Sp. z o.o. Zbywcą było Miasto Poznań, a nie Przedsiębiorstwo Państwowe.

Także skarżąca Spółka nie ma i nigdy nie miała prawa do dysponowania przedmiotową nieruchomością, tak w zakresie wyodrębnionych i niewyodrębnionych lokali, jak i w częściach wspólnych, na jakiekolwiek cele budowlane. Nieprawdziwe jest twierdzenie Sądu pierwszej instancji, że środki na wykonanie w latach 1994 - 1997 przebudowy przedmiotowego budynku były środkami [...] Sp. z o.o., gdyż nie znajduje to potwierdzenia w żadnym materiale dowodowym, zwłaszcza w postaci rachunków, faktur czy umów. Skarżąca zaś od samego początku podnosiła, że nie jest inwestorem przedmiotowych robót także dlatego, że nie ma do nieruchomości jakiegokolwiek prawa. Jak stwierdziła strona skarżąca, pełniła ona w przedmiotowym procesie rolę inwestora zastępczego, działając na rachunek i niebezpieczeństwo inwestora głównego, zaś rzeczą organów i Sądu było ustalenie, kto nim był. W ocenie Spółki winna nim być wspólnota mieszkaniowa.

Niezależnie od powyższego skarżąca uznała, że Sąd pierwszej instancji nie rozpoznał istoty przedmiotowej sprawy także dlatego, iż wadliwe zastosował przepisy prawa materialnego w postaci art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. Ani bowiem biegli, ani organy nadzoru budowlanego, ani też Sąd pierwszej instancji nie podnosili, że przebudowa trzonu kominowego w przedmiotowej nieruchomości została przeprowadzona w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 tej ustawy. Problem, jaki zaistniał w przedmiotowej sprawie sprowadzał się do tego, że przebudowany trzon kominowy nie jest aktualnie w stanie obsłużyć wszystkich lokali, jakie wokół niego się znajdują w zakresie wentylacji oraz odprowadzenia spalin. Wykonany trzon kominowy z ilością przewodów, jaka w nim się aktualnie znajduje, jest jednak zgodny z projektem zatwierdzonym decyzją o pozwolenia na budowę. Także podłączenie się użytkowników trzech lokali do jednego przewodu kominowego nie jest następstwem okoliczności, za które skarżąca ponosi jakąkolwiek winę.

Zdaniem strony nie można zgodzić się także ze stanowiskiem, że prace określone w pozwoleniu na budowę z 1994 r. do chwili obecnej nie zostały zakończone, gdyż przeczy temu cały szereg okoliczności, jak odbiór robót związanych z przebudową trzonu. Także H. G. przyznała, że od 1997 r. do 2004 r. użytkowała lokal, a w tym czasie sama zakupiła piec gazowy oraz sama dokonała podłączenia do komina. Inwestorami podłączenia poszczególnych lokali do wybudowanego trzonu kominowego byli, zatem właściciele lub najemcy, a nie skarżąca Spółka. Skoro skarżąca nie kupowała tych kotłów czy podgrzewaczy i ich nie montowała ani nie podłączała do komina, to też nie powinna ich wymieniać i podłączać na własny koszt.

Odpowiedź na skargę kasacyjną w imieniu własnym oraz jako Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] w P. złożyła H. G., wnosząc o "oddalenie skargi" i wskazując na bezzasadność podniesionych w kasacji zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna jest bezzasadna.

Stosownie do przepisu art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, o której mowa w § 2 tego przepisu. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny powołanych w skardze podstaw kasacji.

Zauważyć także należało, w związku z redakcją części zarzutów kasacji (powyżej oznaczonych jako 2, 3 i 5), iż jej autor wskazując na takie ich elementy jak brak tytułu prawnego skarżącej do nieruchomości, czy nałożone na nią kontrolowaną decyzją obowiązki, odnosił je do budynku "przy ul. [...],[...]". Tymczasem kontrolowana skarżonym wyrokiem decyzja dotyczyła jedynie budynku znajdującego przy ul. [...] i była konsekwencją przebudowy jedynie tego budynku. Z tego też względu dalsza analiza kasacyjna musiała zostać ograniczona tylko i wyłącznie do tego obiektu.

Przechodząc do oceny pierwszego zarzutu, tj. naruszenia art. 551 k.c. w związku z art. 37 ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych, stwierdzić trzeba, iż wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki zawartym w tym zarzucie, w żadnym miejscu swojego uzasadnienia Sąd pierwszej instancji nie przesądził tego, iż nabywca zorganizowanej części przedsiębiorstwa państwowego poddanego prywatyzacji był "następcą prawnym pod tytułem ogólnym". Z tego też powodu nie można było poddać weryfikacji tych twierdzeń Sądu pierwszej instancji, a więc poddać ich ocenie kasacyjnej w zakresie określenia rodzaju sukcesji praw i obowiązków.

Niezależnie od powyższego zauważyć trzeba, iż podstawowy problem ujawniony na tle analizowanego zarzutu dotyczył kwestii następstwa prawnego po zlikwidowanym Przedsiębiorstwie Państwowym i [...] Sp. z o.o. w P. Oceniając stanowisko Sądu pierwszej instancji, jak i argumentację zaprezentowaną we wniesionej kasacji, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną podzielił stanowisko przedstawione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku. Zasadnie wywiódł Sąd pierwszej instancji, dokonując szerokiej analizy charakteru instytucji prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego w drodze likwidacji (art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych), jej celów oraz opierając się w tym zakresie na poglądach wyrażanych w orzecznictwie, szczególnie Sądu Najwyższego, że taki rodzaj prywatyzacja jest ściśle powiązany z dalszym prowadzeniem przedsiębiorstwa w dotychczasowym składzie majątkowym, obejmującym tak składniki materialne, jak i niematerialne (art. 551 k.c.), a stanowiące element przedmiotowy przedsiębiorstwa.

Uwzględniając działania podejmowane przez organ założycielski, tj. Miasto Poznań w tym uchwałę Rady Miasta Poznania z dnia [...] grudnia 1992 r. nr [...] oraz zawarcie umowy Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w dniu 10 czerwca 1994 r., którą wniesiono do niej zorganizowaną część ww. Przedsiębiorstwa, trafnie przyjęto w sprawie, że pomiędzy Przedsiębiorstwem Państwowym, a utworzoną w ten sposób Spółką z o.o. istniało następstwo prawne. Przeniesienie zorganizowanej części mienia przedsiębiorstwa (zespół składników materialnych i niematerialnych, które może stanowić odrębne przedsiębiorstwo) w świetle art. 551 k.c. spowodowało kontynuację dotychczasowej działalności przez utworzoną Spółkę z o. o. w przeniesionym zakresie, w tym prowadzenie działalności inwestycyjno- remontowej, realizowanej w oparciu o ww. decyzję z dnia [...] kwietnia 1994 r. o pozwoleniu na przebudowę mieszkań w budynku przy ul. [...] w P. Słusznie zaznaczył przy tym Sąd pierwszej instancji, iż decyzja ta stanowiło element zlikwidowanego majątku przedsiębiorstwa państwowego, przeniesionego na nowo utworzoną Spółkę.

Oceniając zaś kolejne przekształcenia [...] ze Spółki z o. o. w Spółkę Akcyjną z mocy art. 553 k.s.h. należało uznać, iż skarżąca Spółka jako następca prawny ww. podmiotów była inwestorem zamierzenia inwestycyjnego, określonego w pozwoleniu na przebudowę z dnia [...] kwietnia 1994 r.

Z powyżej przedstawionych przyczyn, za bezzasadny uznać trzeba zarzut naruszenia art. 551 k.c. w związku z art. 37 ustawy o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych. Nawiązując do argumentacji kasacji, stwierdzić również należy, iż rozróżniane przez jej autora pojęcia "prowadzenia działalności" i "następstwa prawnego" nie wykluczają się wzajemnie, a ich zakresy, jak powyżej wskazano mogą się pokrywać. Odnośnie natomiast uchwały Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 1995 r. sygn. akt III CZP 165/94, którą przywoływała skarżąca Spółka jako przesądzającą charakter tzw. prywatyzacji likwidacyjnej, stwierdzić trzeba, iż rozpoznawane w niej zagadnienie prawne dotyczyło innej kwestii niż wynikłej na gruncie niniejszej sprawy, a mianowicie wygaśnięcia prawa wieczystego użytkowania w razie przekształcenia przedsiębiorstwa w spółkę.

Zauważyć również należy, iż poczynione w powyższej uchwale uwagi ogólne na temat likwidacji w celu prywatyzacji przedsiębiorstwa, cytował również Wojewódzki Sąd Administracyjny, traktując je jako asumpt do dalszych rozważań w sprawie.

Przechodząc do analizy kolejnych zarzutów kasacji, stwierdzić trzeba, iż ocena organów nadzoru budowlanego o nieprawidłowym wykonaniu robót budowlanych przez inwestora w toku przebudowy budynku przy ul. [...] na podstawie pozwolenia z dnia [...] kwietnia 1994 r., spowodowała konieczność wszczęcia postępowania naprawczego w tym zakresie, w wyniku, czego wydano decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. Nie można jednak uznać, iż w decyzji tej nie wyjaśniono, co było przesłanką nałożonych obowiązków. Co prawda, słusznie dopatruje się skarżąca Spółka, że użycie stwierdzenia, również powtórzonego przez Sąd pierwszej instancji, iż "sposób wykonania przedmiotowego komina w każdym razie wypełnia co najmniej jedną z przesłanek wymienionych w hipotezie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego", nie wyjaśnia w pełni podstaw nałożonego obowiązku, jednak nie można nie dostrzec tego, iż w dalszej części swojej wypowiedzi organ I instancji, a za nim organ odwoławczy i Sąd wskazywały na to, że "robota budowlana została wykonana w sposób niezgodny z przepisami, tak obowiązującymi w chwili projektowania, jak i w chwili orzekania w niniejszej sprawie".

Do przesłanki niezgodności z prawem wprost nawiązuje art. 50 ust. 1 pkt 4 in fine Prawa budowlanego ("bądź w przepisach"). Stwierdzona nieprawidłowość w wykonaniu robót budowlanych stanowiła zaś wystarczającą podstawę do nałożenia obowiązków z mocy art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. Bez znaczenia pozostawała przy tym ta okoliczność sprawy, iż samo pozwolenie na przebudowę udzielone decyzją Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] kwietnia 1994 r. zostało wydane pod rządami innej ustawy (ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, Dz. U. Nr 38, poz. 229), bowiem na zastosowanie tej ustawy nie pozwalał ani przepis przejściowy (art. 103 ust. 1 i 2 obecnie obowiązującego Prawa budowlanego), jak również ta okoliczność, iż postępowanie w sprawie wszczęto już pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Dodatnie ust. 7 do art. 51 Prawa budowlanego z uwagi na jego nowelizację ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy- Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888) ze względu na art. 2 ust. 1 tej ustawy, czyniło koniecznym jego zastosowanie w zmienionej formie.

Z tych też przyczyn za chybione należało uznać zarzuty naruszenia art. 51 ust. 7 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 1- 4, które sprecyzowane w uzasadnieniu kasacji pozwalają bezsprzecznie odnieść je do Prawa budowlanego oraz naruszenia art. 51 ust. 1 i 7 Prawa budowlanego.

Nie można również podzielić zarzutu naruszenia art. 32 w związku z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego z następujących przyczyn. Po pierwsze, przepis art. 32 tej ustaw jak wynika z jego treści odnosi się jedynie do pozwoleń na budowę lub rozbiórkę i nie dotyczy postępowania naprawczego z art. 50- art. 51 Prawa budowlanego. Po drugie, wybór adresata zaskarżonych decyzji nastąpił na podstawie art. 52 Prawa budowlanego, przy czym organ wskazując jako zobowiązanego do wykonania tych obowiązków inwestora przebudowy, wyraźnie stwierdzał w oparciu, o jakie przesłanki dokonał jego wyboru.

Za bezzasadny uznać należało także zarzut dotyczący naruszenia art. 51, art. 50 i art. 32 Prawa budowlanego. Zauważyć przede wszystkim trzeba, iż naruszenie ww. przepisów autor kasacji odniósł do obowiązku dokonania "wymiany kotłów oraz przepływowych pogrzewaczy wody na własny koszt i ryzyko" przez skarżącą Spółkę. Wymieniona okoliczność przystaje w większości do obowiązków nałożonych decyzją organu I instancji, które zostały jednak zmienione decyzją organu odwoławczego. Treść decyzji ostatecznej, a więc wydanej przez organ odwoławczy wskazuje na to, iż w decyzji tej nie nakazano wymiany jakichkolwiek podgrzewaczy wody, zaś w odniesieniu do kotłów nakazano nie wymianę, ale ich instalację zgodnie z instrukcją producenta (pkt 3 zaskarżonej decyzji). Co istotne zauważyć przy tym trzeba, iż w odniesieniu do tych ostatnich organ I instancji stwierdził wprost, że "jedynie dalsze ulepszenia- zmiana podgrzewaczy na kotły, jakie mogą zajść przy wykonywaniu decyzji, mogą się wiązać z partycypacją zainteresowanych".

Z przedstawionych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił wniesioną skargę kasacyjną.