Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2010 r. sygn. akt VIII SA/Wa 93/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zwany dalej WSA, po rozpoznaniu sprawy ze skargi R. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] grudnia 2009 r., nr [...], wydaną w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej – skargę oddalił.
W uzasadnieniu przedstawiono następujące okoliczności faktyczne i prawne: Komendant Stołeczny Policji decyzją z dnia [...] września 2009 r., cofnął R. C. pozwolenie na broń palną myśliwską wskazując, że skazanie R. C. wyrokiem Sądu Rejonowego w Przysusze z [...] maja 2009 r., sygn. akt [...] za popełnienie czynu z art. 178 a § 1 k.k. jest przesłanką do zakwalifikowania skarżącego do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r., o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.; zwana dalej u.b.a.).
W odwołaniu od tej decyzji R. C. stwierdził, że organ I instancji nie uwzględnił wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, a ukarany został za jednostkowy incydent, którego bardzo żałuje. Posiada pozytywną opinię w miejscowym środowisku i nie zachodzi obawa, że w przyszłości może użyć broni palnej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Łowiectwo jest jego życiową pasją.
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i wskazał, że okoliczności przestępstwa popełnionego przez skarżącego, w tym jego ciężar gatunkowy, w sposób wystarczający argumentują zaliczenie odwołującego się do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Ustawodawca nie skonstruował zamkniętego katalogu przesłanek wskazujących, jaka osoba jest wzbudzającą uzasadnioną obawę, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Takimi okolicznościami jest według skarżącego dopuszczenie się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza w stanie nietrzeźwości, albowiem skutkiem takiego czynu może być śmierć albo kalectwo bądź zniszczenie mienia. Popełnienie takiego czynu świadczy o braku odpowiedzialności u sprawcy oraz braku wyobraźni co do możliwych następstw swych zachowań pod działaniem alkoholu, czyli w warunkach ograniczonej samokontroli.
W trakcie popełnienia czynu zabronionego u R. C. stwierdzono stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu prawie trzykrotnie przekraczające próg nietrzeźwości wyznaczony przez art. 115 § 16 k.k. Organ II instancji zauważył, że dla cofnięcia broni wystarczające jest ustalenie domniemania użycia przez osobę broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, co potwierdził zebrany w sprawie materiał dowodowy. Nie jest wymagane wielokrotne skazanie za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Zatem argument, że przestępstwo miało charakter incydentalny, jest chybiony.
W skardze R. C. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Komendanta Stołecznego Policji. Zaskarżonym rozstrzygnięciom zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 u.b.a. wskutek nieodniesienia ich do ustalonego stanu faktycznego oraz obrazę przepisów postępowania, to jest art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niezbadanie w wyczerpujący sposób okoliczności sprawy i niewyjaśnienie powodów uznania, ze skarżący spełnił przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. Według skarżącego organy nie wykazały związku przyczynowego pomiędzy skazaniem z art. 178a § 1 k.k. a brakiem jego wiarygodności. W oparciu o tezy orzecznictwa WSA w Warszawie podkreślono, iż nie każdy fakt skazania stanowi podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń.
Należy wykazać w sposób nie budzący wątpliwości związek pomiędzy skazaniem i cechami charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które mogłoby stworzyć obawę, że posiadacz pozwolenia na broń użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organy nie zwróciły uwagi, że zaistniały występek był w życiu skarżącego incydentalny, a przed popełnieniem przestępstwa posiadał wszelkie cechy osoby przestrzegającej porządku prawnego oraz spełniał warunki do uzyskania pozwolenia na broń myśliwską.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA nie podzielił zarzutu naruszenia prawa materialnego, albowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organowi administracji podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego, jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Za fakt bezspornym uznano to, że występek za jaki został skazany skarżący, nie należy do rodzajów przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 u.b.a. Niemniej przytoczony przepis jedynie przykładowo wymienia - jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego - prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Dlatego też katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty.
Nie budzi także wątpliwości, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. Dyspozycja tego przepisu obejmuje zachowanie polegające na prowadzeniu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Lekceważenie przez stronę podstawowych zasad obowiązujących wszystkich uczestników ruchu drogowego świadczy o nieodpowiedzialności skarżącego i uzasadnia obawę, że R. C. nie daje gwarancji, że będzie przestrzegać innych przepisów prawa, w tym dotyczących posiadania i używania broni i amunicji. Świadome godzenie się skarżącego na wystąpienie ewentualnych - często tragicznych - następstw kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwym, daje podstawę do uznania, iż R. C. należy do kręgu osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
WSA stwierdził, że ocena ustalonych przez organ okoliczności jest prawidłowa i nie nosi cech dowolności. Skala katastrofalnych skutków negatywnego zjawiska, jakim jest prowadzenie różnego rodzaju pojazdów po użyciu alkoholu powoduje, że podejmowane są przez Policję działania (informacyjne, wzmożone kontrole drogowe) przeciwko prowadzeniu pojazdów po spożyciu alkoholu. Pomimo tak szeroko prowadzonych działań prewencyjnych, skarżący dopuścił się w dniu 8 kwietnia 2009 r. w godzinach rannych, bo o godz. 7:05 przestępstwa umyślnego z art. 178 a § 1 k.k. W chwili popełnienia czynu zabronionego skarżący miał prawie trzykrotnie przekroczoną, wskazaną w art. 115 § 16 k.k., normę nietrzeźwości (0,25 mg/dm3, a skarżący miał 0,71 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu). W stanie takim znajdował się już w godzinach rannych, bo o godz. 7:05, co świadczy o lekceważącym stosunku do obowiązujących norm prawnych.
WSA podkreślił także, że organy cofając pozwolenie na broń nie mogą się powoływać jedynie na fakt skazania strony prawomocnym wyrokiem, albowiem warunkiem cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni jest wykazanie w toku postępowania administracyjnego przez organy administracji, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy popełnieniem przez skarżącego danego przestępstwa (w tym przypadku przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji), a uzasadnioną obawą użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dla oceny spełnienia tej przesłanki, warunkującej cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, niezbędne jest wzięcie pod uwagę nie tylko faktu popełnienia przestępstwa przez skarżącego, ale również innych okoliczności faktycznych występujących w sprawie (por. wyrok NSA z 4 września 2008 r., II OSK 994/07). W niniejszej sprawie za taką okoliczność uznano fakt, że popełnione przez skarżącego przestępstwo należy do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a więc pośrednio godzi w życie i zdrowie człowieka.
Skarżący decydując się na jazdę samochodem w stanie nietrzeźwym zachował się lekkomyślnie, bezpodstawnie zakładając, że nie spowoduje wypadku, którego ofiara mogłaby doznać uszkodzenia ciała, a nawet - czego nie można wykluczyć - utracić życie. Oznacza to, że po spożyciu alkoholu traci umiejętność racjonalnego kierowania swym działaniem. Skarżący wiedział doskonale o obowiązującym w polskim porządku prawnym zakazie prowadzenia wszelkich pojazdów po spożyciu alkoholu, jak i o niebezpieczeństwach, jakie za sobą pociąga kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości. Decyzję o wypiciu alkoholu podjął zdając sobie sprawę, że będzie prowadził samochód, co dowodzi, że świadomie zlekceważył obowiązujące normy. Ten fakt uzasadnia stwierdzenie, że istnieje obawa co do tego, że skarżący może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, ponieważ w określonych sytuacjach, w które sam się może wprowadzić, nie potrafi zapanować nad swoim zachowaniem.
Powyższe okoliczności zostały zbadane i uwzględnione przez organ, co pozwala na uznanie, że poczyniono właściwe ustalenia, z których wyciągnięto poprawne wnioski. Zbadano związek przyczynowy pomiędzy popełnieniem przez skarżącego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a obawą o jakiej stanowią powołane przepisy, jak również rozważono cechy osobowe skarżącego, które ujawniły się w związku z popełnieniem tego przestępstwa. W tej sytuacji WSA za zasadne uznał stanowisko, iż opinie o skarżącym nie mogły mieć wpływu na zmianę przekonania organu o tym, że skarżący nie daje rękojmi przestrzegania ładu prawnego, w tym przepisów ustawy o broni i amunicji.
Wobec tego wbrew zarzutom skargi organy nie dopuściły się obrazy zasady swobodnej oceny dowodów albowiem oparły swe rozstrzygnięcie na prawidłowo zebranym materiale dowodowym. Stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach zostało uzasadniono prawidłowo, w sposób wymagany przez art. 107 § 3 k.p.a.
W skardze kasacyjnej R. C., reprezentowany przez adwokata, zaskarżył opisany wyrok w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego:
- - art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. Nr 53, poz. 549 z późn. zm.) przez zastosowanie tego przepisu, pomimo iż w stosunku do R. C. nie ma podstaw do przyjęcia istnienia uzasadnionej obawy, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku prawnego,
- - art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji przez wadliwe zastosowanie normy wynikającej z tego przepisu, bowiem obowiązek organów nakazujący cofnięcie broni skarżącemu nie zaktualizowałby się, gdyby nie zastosowano w sprawie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy,
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm. w związku z art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 i art. 80 kpa poprzez nieuchylenie decyzji, mimo niewyjaśnienia sprawy w stopniu pozwalającym na jej rozstrzygnięcie.
Na tych podstawach sformułowano wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zdaniem skarżącego kasacyjnie dla prawidłowej oceny obawy opisanej w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. niedopuszczalne było uznanie za nieprzydatne złożonych do akt sprawy opinii o osobie skarżącego. Opinie te wskazują jednoznacznie na nieposzlakowaną opinię oraz posługiwanie się bronią od wielu lat w celach społecznie pożądanych. Z ustaleń postępowania karnego wynika niezbicie, że skarżący okazał skruchę za popełnione przestępstwo i poddał się karze, a przed popełnieniem występku zachowywał się zgodnie z obowiązującymi regulacjami. Zdaniem skarżącego obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku musi być realna i wynikać z rzeczywistych przesłanek. Istotne jest także, w jaki sposób skarżący posługiwał się bronią, czy zagrażał życiu i zdrowiu innych osób, a więc czy dotychczasowe jego postępowanie stwarzało taką obawę. Organy obu instancji a także Sąd nie poczyniły żadnych ustaleń w tym zakresie.
Dopiero analiza i ocena całokształtu materiału dowodowego wskazującego na cechy osobowości skarżącego pozwoliłyby na podjęcie decyzji na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Orzeczenie WSA dotknięte jest wadą polegającą na niewłaściwym zastosowaniu art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. a konsekwencją wadliwego zastosowania tego artykułu jest nieprawidlowe zastosowanie przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. Sąd pierwszej instancji nie wykonał należycie obowiązku skontrolowania decyzji organów skoro nie zauważył, że zaskarżona decyzja została wydana bez pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i bez rozważenia zebranego materiału dowodowego.
Komendant Główny Policji odpowiadając na skargę kasacyjną R. C. wniósł o jej oddalenie. Organ zwrócił uwagę, że przestępstwo określone w art. 178a § 1 k.k. usytuowane jest w rozdziale XXI Kodeksu karnego a jego ochroną objęte jest życie i zdrowie człowieka. WSA w wyroku z dnia 10 stycznia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1972/07 wyraził pogląd, że stan nietrzeźwości, stopień społecznej szkodliwości oraz ewentualne następstwa kierowania pojazdem bez możliwości jego pełnej kontroli, musi być uznane za niewskazaną przez ustawodawcę przesłankę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Opinie na temat skarżącego nie eliminują faktu, że osoba ta dopuściła się czynu przestępczego i to o znacznym stopniu szkodliwości, bowiem jego skutki mogły być tragiczne. Pojazd mechaniczny prowadzony przez osobę z zaburzeniami na skutek nietrzeźwości może okazać się groźniejszym narzędziem przestępczym niż sama broń palna.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do przepisu art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a./, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny powołanych w skardze kasacyjnej podstaw.
Skarga kasacyjna oparta została zarzucie naruszenia prawa materialnego, przy czym w ramach tej podstawy kasacyjnej wskazano na przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, jak i na art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., w powiązaniu z art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 i art. 80 k.p.a. ze stwierdzeniem, że do naruszenia tych przepisów doszło mimo niewyjaśnienia sprawy w stopniu pozwalającym na jej rozstrzygnięcie.
Obowiązującymi w dacie orzekania przez organy przepisami prawa materialnego, których naruszenie zarzuca skarga kasacyjna, jest art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a., właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Natomiast według art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
Na gruncie tych przepisów należy odróżnić sytuację, w której posiadacz broni jest skazany lub toczy się w stosunku do niego postępowanie karne w związku z zarzutem popełnienia jednego ze wskazanych rodzajów przestępstw od sytuacji, w której prowadzone postępowanie lub skazanie za taki czyn nie ma miejsca, ale z jakichś innych powodów, istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego /zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. II OPS 4/09, ONSAiWSA 2010/1/5/.
Ponadto zgodnie z uchwałą sygn. II OPS 4/09, skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, poprzez sam fakt skazania, osobę taką zalicza do kręgu osób, o jakich mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a więc do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą broni użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której R. C. prawomocnie został skazany, przy czym poza sporem pozostaje, że popełniony czyn nie stanowił przestępstwa przeciwko życiu lub zdrowiu, w ujęciu rozdziału XIX Kodeksu karnego /Przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu/, ani przeciwko mieniu, według rozdziału XXXV. Tym samym uchwała sygn. II OPS 4/09 nie ma w sprawie zastosowania i automatyczne cofnięcie pozwolenia na broń nie wchodziło w rachubę. Skarżący kasacyjnie został natomiast skazany prawomocnie za przestępstwo z art. 178a k.k., tj. przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, zamieszczone w rozdziale XXI k.k. Nie zmienia to jednak faktu, że skazanie względnie toczące się postępowania o taki czyn może również być objęte dyspozycją wymienionych przepisów u.b.a., skoro art. 15 ust. 1 pkt 6 zawiera jedynie przykładowe wyliczenie dóbr chronionych.
W świetle powyższego ma rację WSA o ile przyjmuje, że popełnione przez skarżącego przestępstwo z art. 178a k.k. potwierdzone prawomocnym wyrokiem, mogło stanowić podstawę cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską, przy jednoczesnym wykazaniu istnienia uzasadnionej obawy użycia przez skarżącego kasacyjnie broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Wyjaśnienia wyrażenia normatywnego - "uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" - dokonał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. II OSK 1092/10 stwierdzając, że jest to rodzaj zwrotu ocennego, zawierającego dwa rodzaje odesłań aksjologicznych. Po pierwsze, zwrotem szacunkowym jest zwrot "uzasadniona obawa". Ustalenie jego treści wymaga od interpretatora dokonania dwóch operacji interpretacyjnych - po pierwsze ustalenia faktów, stanowiących element pojęcia "obawa użycia broni", a po drugie, zakwalifikowania wpływu tych faktów w ten sposób, iż ustalona w ten sposób obawa, jest obawą uzasadnioną. Ta druga operacja, na gruncie przyjętego wcześniej ustalenia, że obawa występuje, wymaga dodatkowo oszacowania natężenia tego potencjalnego wystąpienia, aby w konkluzji można było określić, że obawa jest uzasadniona oraz antycypowania możliwości jej wystąpienia w przyszłości.
Aprobując stanowisko organów WSA trafnie przyjął, że w realiach sprawy występuje "uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", skoro przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., jest przestępstwem umyślnym, skierowanym przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji a zatem potencjalnie zagrażającym życiu i zdrowiu. Nie bez znaczenia dla przyjęcie "uzasadnionej obawy" pozostaje fakt, że R. C. dopuścił się prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości, prawie trzykrotnie przekraczającym dopuszczalny próg. W tych okolicznościach pozytywne opinie nie są w stanie przywrócić wobec skarżącego domniemania, że jest osobą szanującą obiektywny porządek prawny. Nie ma też racji skarżący kasacyjnie podnosząc, jakoby WSA pominął fakt wydania takich opinii.
Sąd pierwszej instancji wyraźnie dostrzegł ich istnienie stwierdzając, że opinie te nie odnoszą się do czynu, jakiego dopuścił się R. C. kierując w stanie nietrzeźwym pojazdem mechanicznym. Zatem ich treść nie może mieć wpływu na zmianę przekonania, że skarżący nie daje rękojmi przestrzegania prawa, w tym przepisów ustawy o broni i amunicji.
W konsekwencji na pełną aprobatę zasługuje stwierdzenie, że skoro skarżący w stanie nietrzeźwości wsiadł za kierownicę i prowadził pojazd po drodze publicznej to nie można wykluczyć sytuacji, że w takim stanie mógłby użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nieodpowiednie zachowanie, będące naruszeniem porządku prawnego podważa domniemanie, że osoba taka będzie użytkowała broń w sposób zgodny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zatem fakt skazania, a w szczególności okoliczności popełnienia przestępstwa z art. 178a k.k., dawały podstawę do przyjęcia, że skarżący kasacyjnie nie spełnia "najwyższych standardów zachowania" wymaganych od posiadacza broni /tak NSA w wyroku z dnia 30 sierpnia 2007 r. sygn. II OSK 1172/06, nie publ./.
Reasumując, ponieważ w ustalonym przez organy stanie faktycznym były podstawy do zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, to WSA nie miał podstaw do zastosowania przytoczonego w trzecim zarzucie skargi kasacyjnej art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Na marginesie należy dodać, że przepis ten, jak również wymienione przez skarżącego przepisy k.p.a., nie są przepisami prawa materialnego, lecz przepisami postępowania administracyjnego a ich naruszenie może stanowić podstawę kasacyjną, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2 p.p.s.a./.
Końcowo należy też zauważyć, że w dniu 10 marca 2011 r. weszła w życie nowelizacja ustawy o broni i amunicji polegająca na dodaniu w art. 15 ust. 1 pkt 6b. W aktualnym brzemieniu ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom skazanym prawomocnie za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił, w oparciu o przepis art. 184 p.p.s.a.