Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 1 marca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2397/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie /dalej: WSA/, po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego /dalej: GINB/ z dnia [...] września 2011 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia - skargę oddalił.
Przedstawiając tok postępowania przed organami nadzoru budowlanego WSA podkreślił, że zaskarżone postanowienie GINB wydane zostało w nadzwyczajnym trybie, jakim jest stwierdzenie nieważności. Postępowanie w tym trybie dotyczy jedynie przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1- 7 k.p.a., przy czym organ nadzorczy tyko w tym zakresie, w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania rozstrzygnięcia, dokonuje jego oceny. W sprawie organy prawidłowo ustaliły, że żadna z przesłanek nieważnościowych wymieniona w art. 156 § 1 k.p.a. nie wystąpiła. Powołując przepisy ustawy – Prawo budowlane, dotyczące obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę względnie zgłoszenia i nawiązując do oględzin przeprowadzonych w dniu 16 września 2009 r., które potwierdziły wykonywanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu działki poprzez układanie kostki brukowej WSA stwierdził, że stan ten obligował organ I instancji do wstrzymania tychże robót, na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 ustawy – Prawo budowlane.
Natomiast kwestia braku udziału strony w postępowaniu administracyjnym bez swej winy stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego /art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a./, co wyklucza z tej przyczyn stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu.
W skardze kasacyjnej B. P., reprezentowana przez męża – sędziego P. P., zaskarżyła powyższy wyrok w całości. Formując zarzuty mające oparcie w obu podstawach kasacyjnych przewidzianych przepisem art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a./, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA, przy zasądzeniu kosztów postępowaniu wg norm przepisanych.
Pismem procesowym z daty K., 12 stycznia 2014 r. /data wpływu do Naczelnego Sądu Administracyjnego – 17 stycznia 2014 r.), pełnomocnik P. P. cofnął skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
postępowanie ze skargi kasacyjnej podlega umorzeniu.
Stosownie do przepisu art. 193 p.p.s.a., jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym (...). W myśl natomiast art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Ponieważ w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi kasacyjnej nie zmierza do obejścia prawa i nie spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, dlatego cofnięcie skargi kasacyjnej jest wiążące.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 p.p.s.a.
Orzeczenie o zwrocie wpisu od skargi kasacyjnej uzasadnia art. 232 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a.