Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 61/13 oddalił skargę J. J. na decyzję Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie przyznania doraźnej pomocy pieniężnej.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych ww. decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. powołując się na art. 127 § 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 19 ust. 6 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 400) dalej: ustawa, po rozpatrzeniu wniosku J. J. o ponowne rozpatrzenie sprawy, rozstrzygniętej decyzją własną z dnia [...] października 2012 r. nr [...] przyznającą pomoc pieniężną w wysokości 400 zł - uchylił ww. decyzję wydaną w pierwszej instancji i przyznał skarżącemu doraźną pomoc pieniężną w wysokości 800 zł, zaliczając na poczet przyznanej pomocy kwotę 400 zł wypłaconą na podstawie uchylonej decyzji.
W uzasadnieniu decyzji podał, że pismem z dnia 4 października 2012 r., skarżący zwrócił się o przyznanie pomocy pieniężnej ze środków budżetowych będących w dyspozycji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na zakup żywności, opału i utrzymanie mieszkania.
Organ podał, że dysponuje ograniczonym budżetem w związku z czym nie przekazuje - w myśl art. 19 ust. 3-4 ustawy - gminom środków na pomoc pieniężną przeznaczoną dla kombatantów i innych osób uprawnionych, skutkiem czego osoby ubiegające się o taką pomoc są faktycznie pozbawione możliwości ubiegania się o pomoc pieniężną na podstawie art. 19 ust. 1 i 4 ustawy. W tej sytuacji wpływające do Urzędu wnioski o przyznanie doraźnej pomocy pieniężnej traktuje jako szczególnie uzasadnione i rozpatruje je w trybie art. 19 ust. 6 ustawy.
Organ ustalił na podstawie oświadczenia skarżącego, że prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z żoną i 28-letnią bezrobotną córką. Dochód rodziny w październiku 2012 roku stanowił zasiłek okresowy z OPS w wysokości 684 zł. Skarżący i jego żona są zarejestrowani jako osoby bezrobotne bez prawa do zasiłku.
Po rozpatrzeniu powyższego wniosku organ wydał w dniu [...] października 2012 r. decyzję nr [...] o przyznaniu skarżącemu pomocy pieniężnej w kwocie 400 zł z przeznaczeniem na dofinansowanie kosztów zakupu żywności, opału i utrzymania mieszkania. Wysokość przyznanej kwoty została określona po dokonaniu przez organ oceny sytuacji życiowej, potrzeb strony, dotychczas otrzymanej pomocy oraz przy uwzględnieniu wielkości puli środków jaka znajduje się w dyspozycji Kierownika Urzędu oraz konieczności zapewnienia sprawiedliwego traktowania osób uprawnionych do pomocy.
Pismem z dnia 5 listopada 2012 r. skarżący zwrócił się o ponowne rozpatrzenie sprawy. Domagał się przyznania okresowej pomocy pieniężnej, powołując się na trudną sytuację materialną rodziny. Dołączył zaświadczenia z Urzędu Pracy z dnia 30 października 2012 r. o pozostawaniu członków rodziny osobami bezrobotnymi.
Pismem z dnia 26 listopada 2012 r. organ zwrócił się do skarżącego o nadesłanie zaświadczenia z właściwego Ośrodka Pomocy Społecznej o formach pomocy udzielonych skarżącemu w listopadzie 2012 r. Skarżący przedstawił wymagane dokumenty. Jednocześnie wyraził niezadowolenie z toczącego się w jego sprawie postępowania w Ośrodku Pomocy Społecznej.
Rozpatrując ponownie sprawę organ ustalił, że skarżący mieszka żoną i córką, które są osobami bezrobotnymi. Na podstawie przedstawionej przez skarżącego decyzji Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] ustalono, że dochód rodziny w listopadzie 2012 r. stanowił zasiłek okresowy w kwocie 684 zł przyznany z powodu bezrobocia. Organ ustalił, że ze względu na stan zdrowia skarżący wymaga leczenia farmakologicznego oraz systematycznych wizyt kontrolnych w placówkach służby zdrowia. W związku z istniejącymi schorzeniami ponosi koszty leczenia. Dodatkowym obciążeniem budżetu rodziny są miesięczne opłaty eksploatacyjne oraz sezonowy zakup opału.
Organ wskazał, że stosownie do art. 47c ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2008 r. nr 164, poz. 1027 ze zm.), inwalidzi wojenni i wojskowi oraz kombatanci mają prawo do korzystania poza kolejnością ze świadczeń opieki zdrowotnej (diagnostyka, leczenie, rehabilitacja, zabiegi operacyjne) oraz z usług farmaceutycznych udzielanych w aptekach. Ponadto zgodnie z ustawą o kombatantach, kombatantom przysługuje również pierwszeństwo do środowiskowej opieki socjalnej w miejscu zamieszkania oraz uzyskania miejsc w domach pomocy społecznej, w szczególności w domach przeznaczonych dla kombatantów (art. 18).
Organ podał, że dysponuje ograniczonym budżetem przeznaczonym na pomoc socjalną. Średnia kwota przyznawanej w pierwszej połowie 2012 roku pomocy pieniężnej kombatantom prowadzącym wspólne gospodarstwo domowe wyniosła ok. 750 zł. Nie jest zatem możliwe pozytywne rozpatrzenie wszystkich wniosków i udzielenie każdemu wnioskodawcy pomocy zgodnie z oczekiwaniami, zwłaszcza że skarżący w roku 2012 otrzymał już pomoc w łącznej ponadstandardowej kwocie 1600 zł na podstawie decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] oraz z dnia [...] października 2012 r. nr [...].
Organ wskazał, że pomoc przyznawana przez Kierownika Urzędu jest pomocą dodatkową w stosunku do otrzymywanych przez kombatantów i wdowy po nich świadczeń i stanowi formę doraźnego lub okresowego wsparcia finansowego dla kombatantów i innych osób uprawnionych znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji życiowej.
Pomoc Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych jest świadczeniem fakultatywnym, a nie obowiązkowym, co oznacza, że Kierownik Urzędu może udzielić wnioskodawcy wsparcia finansowego, ale nie jest do tego zobowiązany. Zatem biorąc pod uwagę zarówno fakultatywny charakter pomocy, jak i fakt, że organ działa w granicach uznania administracyjnego oraz uwzględniając własne możliwości finansowe, Kierownik Urzędu nie jest w stanie przyznać okresowej pomocy pieniężnej.
Jednakże mając na uwadze bardzo trudną sytuację materialną skarżącego oraz konieczność dokonania opłat za mieszkanie, organ postanowił uchylić decyzję własną i przyznać wyższą doraźną pomoc pieniężną z przeznaczeniem na dofinansowanie kosztów bieżących potrzeb.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę wskazał, że decyzje, o których mowa w rozdziale 4 ustawy o kombatantach zatytułowanym "Ochrona zdrowia, pomoc socjalna i inne uprawnienia" wydawane w sprawach pomocy socjalnej przewidzianej dla kombatantów i innych osób poddanych represjom oparte są na uznaniu administracyjnym. Uznaniowy charakter ma również decyzja wydawana przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów na podstawie art. 19 ust. 6 ustawy o kombatantach, o czym świadczy zawarty w tym przepisie zwrot "może przyznać pomoc pieniężną", jak i użyte w nim nieostre pojęcie "szczególnie uzasadniony przypadek". Stwierdzenie powyższego wpływa na kształt i zakres kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny w odniesieniu do decyzji uznaniowej, która sprowadza się zasadniczo do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej.
W szczególności sąd kontroluje, czy w toku postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia, bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, to jest, czy nie nosi cech dowolności (por. wyrok NSA sygn. akt SA/Kr 1543/95, Biul. Skarb. 1997/29). Oparcie decyzji na konstrukcji uznania administracyjnego nie obliguje bowiem organu administracji do wydania aktu administracyjnego o określonej ustawą treści, lecz daje organowi rozstrzygającemu możliwość wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy. W tej sytuacji w celu wydania prawidłowego orzeczenia w ramach uznania administracyjnego organ obowiązany jest szczegółowo zbadać stan faktyczny sprawy i utrwalić w aktach wyniki badania.
Z treści art. 19 ust. 6 ustawy stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia sprawy wynika, że pomoc pieniężna może być przyznana na innych warunkach niż wskazane w rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 17 kwietnia 1998 r. w sprawie kryteriów, form i trybu przyznawania i udzielania pomocy pieniężnej z Państwowego Funduszu Kombatantów (Dz. U. z 1998 nr 53, poz. 334). A zatem w decyzjach wydanych na podstawie ww. przepisu istnieje szczególna potrzeba wnikliwego przedstawienia motywów rozstrzygnięcia, tak aby decyzji podjętej w tym trybie nie można było zarzucić, że dotknięta jest wadą dowolności.
W związku z tym można stwierdzić, że obowiązki organu administracyjnego w zakresie postępowania dowodowego są nawet większe niż przy ustawowym skrępowaniu, gdyż w poszukiwaniu materialnego kryterium do wydania decyzji organ powinien najwszechstronniej zbadać stan faktyczny sprawy, w wymiarze wychodzącym poza okoliczności typowe w sytuacjach związania, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywatela (art. 7 k.p.a.).
Analizując pod tym kątem zaskarżone decyzje Sąd uznał, że organ decyzyjny w niczym nie naruszył przepisów postępowania i nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Organ wskazał, z jakich względów rozpoznał sprawę w oparciu o przepis art. 19 ust. 6 ustawy o kombatantach oraz jakimi okolicznościami faktycznymi i prawnymi kierował się rozstrzygając sprawę.
Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem skarżącego z dnia 4 października 2012 r., w którym skarżący zwrócił się do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych o pomoc pieniężną na zakup żywności, opału i utrzymanie mieszkania. Zdaniem Sądu, rozpatrując wniosek organ dokonał prawidłowych ustaleń dotyczących sytuacji materialnej, rodzinnej i wysokości dochodów skarżącego i jego rodziny, bowiem w dacie rozstrzygania sprawy skarżący prowadził wspólne gospodarstwo domowe z żoną i dorosłą córką, które w tym czasie były osobami bezrobotnymi bez prawa do zasiłku, podobnie jak skarżący. Z prawidłowych i niekwestionowanych ustaleń poczynionych w sprawie przez organ wynika, że dochód rodziny skarżącego zarówno w październiku, jak i w listopadzie 2012 roku stanowił zasiłek okresowy w kwocie 684 zł przyznany z powodu bezrobocia. Z ustaleń tych wynika również, że ze względu na stan zdrowia skarżący wymaga leczenia farmakologicznego, co wiąże się z koniecznością ponoszenia kosztu zakupu leków.
Dodatkowym obciążeniem budżetu rodziny są miesięczne opłaty eksploatacyjne oraz sezonowy zakup opału. W ocenie Sądu prawidłowo w tych okolicznościach organ uznał, że w sprawie została spełniona przesłanka szczególnie uzasadnionego przypadku, o jakim mowa w art. 19 ust. 6 ustawy, dająca podstawę do przyznania skarżącemu pomocy pieniężnej na innych warunkach niż określone w w/w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 17 kwietnia 1998 r. w sprawie kryteriów, form i trybu przyznawania i udzielania pomocy pieniężnej z Państwowego Funduszu Kombatantów.
Sąd wskazał, że pomoc przyznawana na podstawie przepisu art. 19 ust. 6 ustawy o kombatantach nie jest obligatoryjna. Organ zatem rozstrzygając sprawę miał możliwość wyboru, przyznać pomoc, bądź jej odmówić. Winien jednak w każdej sytuacji prawidłowo i w sposób wyczerpujący uzasadnić dokonany wybór. Zdaniem Sądu rozpoznając niniejszą sprawę organ uczynił zadość powyższemu obowiązkowi.
Przyznając skarżącemu doraźną pomoc pieniężną w kwocie określonej w zaskarżonej decyzji organ wskazał z jakich przyczyn przyznał pomoc w kwocie 800 zł, a nie w kwocie wyższej oraz wyjaśnił, jakimi środkami pieniężnymi przeznaczonymi na pomoc socjalną dla osób uprawnionych do jej otrzymania dysponował w roku 2012, to jest w roku, w którym wydano zaskarżone decyzje, oraz w jakiej wysokości przyznawał na podstawie ww. przepisu prawa pomoc osobom będącym w podobnej jak skarżący sytuacji życiowej. Dysponowanie przez organ ograniczonymi środkami pieniężnymi przeznaczonymi na pomoc socjalną dla kombatantów i innych osób uprawnionych, o jakich mowa w art. 19 ust. 2 ustawy sprawia, że nie jest możliwe pozytywne rozpatrzenie wszystkich wniosków i udzielenie każdemu wnioskodawcy pomocy zgodnie z oczekiwaniami, co organ trafnie zauważył i wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Organ podał, że dysponuje ograniczonym budżetem przeznaczonym na pomoc socjalną. Średnia kwota pomocy pieniężnej przyznawana w pierwszej połowie 2012 roku kombatantom prowadzącym wspólne gospodarstwo domowe wyniosła ok. 750 zł.
Przyznając w ramach uznania administracyjnego pomoc pieniężną w określonej kwocie organ winien mieć także na względzie wielkość pomocy udzielonej wnioskodawcy w danym okresie. Temu obowiązkowi w ocenie Sądu organ także uczynił zadość. Nie tylko bowiem miał na względzie zakres potrzeb skarżącego, ale także ustalił wielkość już udzielonej skarżącemu pomocy w roku kalendarzowym 2012 podając, że w tym roku kalendarzowym skarżący otrzymał już pomoc w łącznej ponadstandardowej kwocie 1200 zł na podstawie decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w postaci pomocy okresowej przyznanej na 3 miesiące w kwocie po 400 zł miesięcznie, podczas gdy średnia kwota pomocy pieniężnej przyznawana w pierwszej połowie 2012 roku kombatantom prowadzącym, podobnie jak skarżący, wspólne gospodarstwo domowe wyniosła ok. 750 zł. Zważyć należy, mając na względzie także wielkość pomocy pieniężnej udzielonej skarżącemu na podstawie zaskarżonej decyzji, że w roku 2012 udzielono skarżącemu pomocy pieniężnej w łącznie kwocie 2000 zł, podczas gdy – jak podano w odpowiedzi na skargę z dnia 22 stycznia 2013 r. - średnia kwota pomocy pieniężnej przyznawanej w 2012 roku kombatantom prowadzącym wspólne gospodarstwo domowe wyniosła ok. 680 zł.
Sąd stwierdził, że w tych okolicznościach sprawy nie można zarzucić organowi, że rozpoznając wniosek przekroczył ramy uznania administracyjnego, bądź, że nie uzasadnił w sposób właściwy i wyczerpujący dokonanego wyboru załatwienia sprawy, w tym także co do wysokości przyznanej pomocy. Organ w sposób przekonujący wykazał też, że dysponując ograniczonymi środkami pieniężnymi przy dużej ilości osób potrzebujących, nie jest w stanie przyznać skarżącemu w roku 2012 następnej okresowej pomocy pieniężnej.
Organ zwrócił uwagę, że rozpatrując sprawę wziął także pod uwagę fakt, że skarżący znajduje się w szczególnie trudnej sytuacji życiowej w związku z czym objął go pomocą pieniężną w ponadstandardowej kwocie, tj. w kwocie 2000 zł, jednakże z uwagi na ograniczone środki będące w dyspozycji organu przewidziane na 2012 rok, nie był w stanie rozpoznać wniosku zgodnie z oczekiwaniami skarżącego.
Sąd dodał, w związku z zarzutami i twierdzeniami skargi, że pomoc pieniężna przyznawana przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na podstawie art. 19 ust. 6 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego nie może stanowić jedynego i głównego źródła dochodów służących zaspokajaniu potrzeb osób uprawnionych, o jakich mowa w art. 19 ust 1 i 2a tejże ustawy.
Wbrew odmiennym w tym względzie twierdzeniom zawartym w skardze, organ w obszernej korespondencji prowadzonej ze skarżącym w toku niniejszego postępowania wyjaśnił rodzaj i formy oraz tryb udzielania pomocy kombatantom i osobom uprawnionym z ustawy o kombatantach, a także przesłanki, jakie należy spełnić, by móc skutecznie ubiegać się o udzielenie pomocy przewidzianej przepisami ustawy, jak również wskazał organy właściwe do przyznania określonej formy pomocy osobom uprawnionym.
Wobec tego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., oddalił skargę jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył J. J., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając:
1/ naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj. art. 145 § 1 ust. 1 lit. a p.p.s.a., w szczególności przez naruszenie przepisu art. 19 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będącymi ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jednolity: Dz. U. 2012 r. poz. 400) przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji odmowę przyznania okresowej pomocy pieniężnej;
2/ naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, w szczególności:
- - art. 7 k.p.a. w zw. z art. art. 19 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będącymi ofiarami represji wojennych i okresu powojennego poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz pominięcie słusznego interesu społecznego i słusznego interesu obywateli;
- - art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. przez brak zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego, naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów i błędne ustalenia faktyczne w sprawie.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych.
Na rozprawie przed NSA w dniu 19 marca 2015 r. skarżący kasacyjnie poparł skargę kasacyjną. Ponadto podał, że uważa, iż należy mu się dodatek kombatancki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do wykazania, że Sąd I instancji nieprawidłowo zaakceptował rozstrzygnięcie organu, który zdaniem skarżącego nie uwzględnił w wystarczającym zakresie trudnej sytuacji życiowej skarżącego i jego rodziny, przekraczając przy tym ramy uznania administracyjnego i nie uzasadniając we właściwy i wyczerpujący sposób dokonanego wyboru załatwienia sprawy, zarówno co do formy pomocy, jak i co do jej wysokości.
Wobec tego wskazać należy, że stosownie do art. 19 ust. 1 ustawy o kombatantach, kombatantom i innym osobom uprawnionym znajdującym się w trudnych warunkach materialnych oraz w związku z zaistnieniem zdarzeń losowych - może być przyznana doraźna lub okresowa pomoc pieniężna. Pomoc taka może być również przyznana na częściowe pokrycie kosztów zakupu wózka inwalidzkiego, sprzętu rehabilitacyjnego, dostosowanie pomieszczeń mieszkalnych do rodzaju inwalidztwa, opłacanie pomocy pielęgnacyjnej, a w stosunku do niewidomych oraz ciężko poszkodowanych inwalidów - kosztów zakupu innego, ułatwiającego pracę i życie, sprzętu pomocniczego. Wskazaną pomoc, należącą do zadań zleconych gminy, przyznaje i udziela, z wyjątkiem osób pobierających rentę inwalidy wojennego, kierownik ośrodka pomocy społecznej, działający z upoważnienia rady gminy (art. 19 ust. 4 ustawy). Kryteria, formy i tryb przyznawania tej pomocy określa rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 17 kwietnia 1998 r. w sprawie kryteriów, form i trybu przyznawania i udzielania pomocy pieniężnej z Państwowego Funduszu Kombatantów (Dz. U. z 1998 Nr 53 poz. 334), które warunkuje możliwość jej udzielenia od spełnienia przez wnioskodawcę kryterium dochodowego z § 3 ust. 1 rozporządzenia.
Omawiana pomoc pieniężna z art. 19 ust. 1 ustawy o kombatantach jest przyznawana przez kierownika pomocy społecznej z Państwowego Funduszu Kombatantów (§ 1 i 2 rozporządzenia), w oparciu o podział środków na tą pomoc dokonany przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (art. 19 ust. 3 ustawy). Natomiast w szczególnie uzasadnionych przypadkach, stosownie do art. 19 ust. 6 ustawy o kombatantach, ww. uprawnionym osobom, na ich wniosek Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych może przyznać pomoc pieniężną na innych warunkach niż określone w przywołanym rozporządzeniu z dnia 17 kwietnia 1998 r. Z uwagi na okoliczność, że Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych dysponując ograniczonym budżetem, nie przekazuje w myśl art. 19 ust. 3 - 4 ustawy - jak wyjaśnił organ w zaskarżonej decyzji - gminom środków na udzielenie pomocy pieniężnej dla kombatantów i innych osób uprawnionych, w niniejszej sprawie wniosek skarżącego o przyznanie pomocy pieniężnej na zakup żywności, opału i utrzymanie mieszkania potraktowano jako szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 19 ust. 6 ustawy o kombatantach.
Decyzja wydawana na podstawie art. 19 ust. 6 ustawy jest decyzją uznaniową, a więc obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy w toku jej podejmowania organ administracji nie przekroczył granic swobodnego uznania, a więc czy zgodnie z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. dokonał ustalenia stanu faktycznego, a przeprowadzona ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., a więc w sposób przekonywujący. Stwierdzić także należy, że organy administracji działające na podstawie przepisów prawa materialnego, przewidujących uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, są obowiązane zgodnie z zasadą art. 7 k.p.a., załatwić sprawę mając na względzie słuszny interes obywatela, jak i interes społeczny, przy uwzględnieniu możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Nie jest więc tak, że każda osoba spełniająca warunki do przyznania pomocy musi tę pomoc uzyskać w żądanej wysokości i na każdy cel, gdyż organy administracji muszą gospodarować określoną pulą środków finansowych i rozeznać potrzeby innych osób ubiegających się o taką pomoc.
W niniejszej sprawie Sąd I instancji przeprowadził prawidłową kontrolę zaskarżonej decyzji, wskazując, że w toku postępowania organ nie naruszył przepisów postępowania i nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Organ wskazał, z jakich względów rozpoznał sprawę na podstawie art. 19 ust. 6 ustawy o kombatantach oraz wyjaśnił w sposób wyczerpujący, jakimi okolicznościami faktycznymi i prawnymi kierował się wydając decyzję. Organ dokonał ustaleń w zakresie sytuacji życiowej skarżącego i podał, że dysponuje ograniczonym budżetem przeznaczonym na pomoc socjalną, wskazując, że średnia kwota pomocy pieniężnej przyznawana w pierwszej połowie 2012 roku kombatantom prowadzącym wspólne gospodarstwo domowe wyniosła ok. 750 zł. Nie było zatem możliwe pozytywne rozpatrzenie wszystkich wniosków i udzielenie każdemu wnioskodawcy pomocy zgodnie z oczekiwaniami. Organ rozważył zakres potrzeb skarżącego i ustalił wielkość już udzielonej skarżącemu pomocy w roku 2012 podając, że skarżący otrzymał pomoc na podstawie decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w kwocie 1200 zł.
Z tego względu za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 19 ust. 1 i ust. 6 ustawy o kombatantach.
Odnosząc się zaś do zarzutu błędnej wykładni art. 19 ust. 1 i ust. 6 ustawy o kombatantach, wskazać należy, że błędna wykładnia polega na mylnym zrozumieniu treści przepisu. Zarzucając błędną wykładnię należy wskazać, jakie rozumienie określonego przepisu prawa, przyjęte przez Sąd jest kwestionowane i jakie rozumienie, zdaniem strony, jest prawidłowe. W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej nie określił, jakie rozumienie wskazanych w omawianym zarzucie przepisów kwestionuje i jakie ich rozumienie uważa za prawidłowe. Brak przedstawienia stosownej argumentacji na poparcie odmiennej wykładni niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu powoduje, że zarzut skargi kasacyjnej w tym zakresie nie może być uznany za usprawiedliwiony.
Odnosząc się do twierdzeń skarżącego podnoszonych na rozprawie przed NSA w dniu 19 marca 2015 r., dotyczących zasadności przyznania skarżącemu dodatku kombatanckiego, wskazać należy, że ocena, czy skarżącemu przysługuje dodatek kombatancki pozostaje poza zakresem rozpoznawanej sprawy, której przedmiotem jest przyznanie doraźnej pomocy pieniężnej.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
Jednocześnie wyjaśnić należy, że w sprawie nie orzeczono o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną w ramach prawa pomocy, gdyż wynagrodzenie to jest przyznawane przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.