Uzasadnienie
Wyrokiem z 30 września 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 510/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Gdańsku oddalił skargę G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (SKO lub Kolegium) z [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.
W treści skargi kasacyjnej G.K. od w/w wyroku WSA w Gdańsku pełnomocnik skarżącego kasacyjnie, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm. - Ppsa) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji obejmującej obowiązek zapłaty kwoty 35.536,00 zł, albowiem jej wykonanie grozi powstaniem po stronie skarżącego i jego małżonki znacznej szkody. Wniosek uzasadniono m. in. tym, że jedynym źródłem dochodu skarżącego jest prowadzenie przez niego działalności gospodarczej pod firmą [...]. Małżonka skarżącego nie pracuje, nie ma żadnych dochodów i jest na utrzymaniu skarżącego. Jak wykazał przed sądem pierwszej instancji skarżący z tytuły prowadzonej działalności gospodarczej w 2019 r. poniósł stratę w wysokości 16.560,68 zł. Wraz z rozpoczęciem zagrożenia epidemicznego oraz wprowadzonych z tego tytułu ograniczeń na terenie Polski i Europy zmniejszone zostało zapotrzebowanie na usługi świadczone przez skarżącego.
W związku z wykazaną przed sądem pierwszej instancji stratą potwierdzoną bilansem z ksiąg rachunkowych za okres czerwca i lipca 2020 r. rzędu 9.097,26 zł WSA w Gdańsku postanowieniem z 28 września 2020 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Od tej pory sytuacja skarżącego nie uległą poprawie – z bilansu za miesiąc listopad 2020 r. wynika, że skarżący poniósł dalszą stratę rzędu 24.459,92 zł (dowód: kopia bilansu z księgi za okres 1.11.20 - 30.11.20r.). Zapłata takiej kwoty spowoduje, że skarżący nie będzie w stanie ponieść pełnych kosztów prowadzenia działalności gospodarczej, co spowoduje znaczący wzrost jego zadłużenia (z tytułu naliczenia odsetek ustawowych w transakcjach handlowych oraz rekompensat zgodnie z ustawą o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych) oraz może doprowadzić do wypowiedzenia umów z kontrahentami, co doprowadzi do konieczności złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości.
Ponadto, skarżący wskazał, że nie spodziewał się, że nałożona zaskarżoną decyzją opłata zostanie ustalona, dlatego też pieniędzy pozyskanych ze sprzedaży nieruchomości nie zabezpieczył na poczet tej opłaty nałożonej zaskarżoną decyzją.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak stanowi art. 61 § 1 Ppsa wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 Ppsa po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Dla rozpoznania wniosku zawartego w skardze kasacyjnej kluczowe znaczenie mają dwie okoliczności. Po pierwsze, skarżący w niniejszej sprawie składał już wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji a WSA w Gdańsku postanowieniem z 28 września 2020 r., II SA/Gd 510/20 wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Po wtóre zaś, wskazanym na wstępie wyrokiem z 30 września 2020 r., WSA w Gdańsku oddalił skargę G. K. Wyrok ten - z uwagi na wniesioną skargę kasacyjną - nie jest prawomocny.
To, jak długo postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu wywołuje skutki - niezależnie od tego, czy zostało wydane przez organ administracji na podstawie art. 61 § 2 Ppsa, czy przez sąd administracyjny na postawie art. 61 § 3 Ppsa - określa art. 61 § 6 Ppsa. Stosownie do tego przepisu w brzmieniu nadanym mu przez ustawę z a 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2015, poz. 658) wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę, 2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę.
Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że w obrocie prawnym zgodnie z dyspozycją art. 61 § 6 pkt 2 Ppsa nadal funkcjonuje postanowienie WSA w Gdańsku wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji. Skutki udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 Ppsa rozciągają się również na etap kasacyjny postępowania sądowego. Zgodnie z brzmieniem art. 61 § 6 pkt 2 Ppsa upadną one bowiem dopiero z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę.
W tym stanie rzeczy bezprzedmiotowa jest ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać u skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 Ppsa). Skoro wykonanie zaskarżonej decyzji pozostaje nadal wstrzymane na podstawie postanowienia sądu wojewódzkiego i skarżący dalej korzysta z udzielonej mu ochrony tymczasowej, postępowanie wywołane kolejnym wnioskiem G. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uznać należy za bezprzedmiotowe. W myśl art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.