Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2018 r., VII SA/Wa 771/18, oddalił skargę T. D. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej GINB) z dnia 24 stycznia 2018 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Zaskarżonym postanowieniem GINB, po rozpatrzeniu zażalenia T. D., utrzymał w mocy postanowienie Wojewody Opolskiego z 6 października 2017 r. w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Starosty K. z 12 stycznia 2017 r. w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący złożył skargę do WSA w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniesioną skargę.
Sąd stwierdził, że zasadność postanowienia Wojewody Opolskiego wynikała z faktu, że nie stwierdził on nieważności postanowienia Starosty K. z 12 stycznia 2017 r. odmawiającego skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z 5 maja 2015 r. o pozwoleniu na budowę budynku magazynowego w K. Starosta stwierdził bowiem, że skarżący nie spełnił warunku określonego w art. 148 § 1 k.p.a. odnoszącego się do terminu, w którym powinien być złożony wniosek o wznowienie postępowania. Zgodnie z powołanym przepisem termin ten wynosi jeden miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.
Jednocześnie strona składająca wniosek ma obowiązek wykazać, od którego dnia powyższy termin zaczął biec. Skarżący twierdził, że o decyzji z 5 maja 2015 r. dowiedział się 31 marca 2016 r. Tymczasem Starosta K. stwierdził, że faktycznie o udzieleniu pozwolenia na budowę skarżący dowiedział się nie później niż w listopadzie 2015 r. W aktach sprawy administracyjnej znajduje się bowiem wniosek skarżącego (złożony na papierze firmowym przedsiębiorstwa prowadzonego przez skarżącego i podpisany z upoważnienia skarżącego – podpis nieczytelny) z 19 listopada 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej odnoszący się wprost do decyzji Starosty K. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę i do kluczowej dla niniejszej sprawy decyzji nr 145/2015. Nie może zatem skarżący twierdzić skutecznie, że nie miał wiedzy o ww. decyzjach. W skardze podniesiono także zarzut dotyczący rażącego naruszenia prawa przez Starostę K., polegającego na niedopuszczeniu dowodu z przesłuchania strony na okoliczność daty, od której należałoby liczyć termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.
Sąd uznał, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. W postępowaniu administracyjnym przesłuchanie strony jest uznawane za środek dowodowy przede wszystkim w odniesieniu do okoliczności, które nie wynikają ze zgromadzonych przez organ dowodów z dokumentu. Jeśli z dokumentów zawartych w aktach sprawy wynikają określone fakty, wówczas dowodu z przesłuchania strony nie ma potrzeby przeprowadzać. Taki stan rzeczy miał miejsce w rozpatrywanej sprawie. Starosta K. posiadał w aktach ww. pismo z 19 listopada 2015 r. zawierające wniosek skarżącego o udostępnienie kopii określonych dokumentów na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wniosek ten został skierowany do Starosty i ten sam organ przy piśmie z 24 listopada 2015 r. skierowanym do skarżącego na adres jego przedsiębiorstwa przesłał żądane dokumenty. Przedstawiciel skarżącego (podpis identyczny jak na wniosku z 19 listopada 2015 r.) odebrał przesyłkę osobiście w dniu 24 listopada 2015 r. Starosta miał zatem, w ocenie Sądu, dostatecznie mocną podstawę do uznania, że skarżący wiedział o decyzjach budowlanych nie później niż 24 listopada 2015 r. W tym stanie rzeczy odmowa przyjęcia dowodu z przesłuchania strony nie mogła być uznana za naruszenie prawa i to rażące.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł T. D., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2018.1302 ze zm.) w zw. z art. 7, 10 oraz 77 § 1 k.p.a. przez oddalenie skargi oraz odmowę stwierdzenia nieważności postanowienia wskutek uznania, iż zaniechanie dowodu z przesłuchania strony - niezbędne do wyjaśnienia istoty sprawy - nie może być uznane za istotne naruszenie prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2022.329 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.
Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut nie został prawidłowo sformułowany, gdyż art. 151 p.p.s.a. jest tzw. przepisem wynikowym i mówi o tym, jaki jest wynik sprawy, gdy skarga nie zostanie uwzględniona, a przepisy art. 7, 10 oraz 77 § 1 k.p.a. to unormowania procedury administracyjnej. Tak więc WSA nie naruszył art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 10 oraz 77 § 1 k.p.a. przez "odmowę stwierdzenia nieważności postanowienia wskutek uznania, iż zaniechanie dowodu z przesłuchania strony – niezbędne do wyjaśnienia istoty sprawy – nie może być uznane za istotne naruszenie prawa", gdyż sądy administracyjne nie stosują przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i nie rozpoznają na ich podstawie spraw administracyjnych, lecz stosując przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrolują działalność administracji publicznej. Zakładając jednak, że w istocie pełnomocnikowi skarżącego kasacyjnie chodziło nie o zarzucenie Sądowi I instancji wadliwej odmowy stwierdzenia nieważności na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, lecz o nieprawidłowe – w opinii pełnomocnika – dokonanie przez WSA kontroli stosowania przez organ administracyjny przy podejmowaniu zaskarżonego postanowienia unormowań zawartych w art. 7, 10 oraz 77 § 1 k.p.a., to i w takiej sytuacji podniesiony zarzut nie jest trafny.
Sąd I instancji prawidłowo bowiem ocenił i należycie swoje stanowisko uzasadnił, że zaniechanie przeprowadzenia przez organ dowodu z przesłuchania strony nie stanowiło naruszenia prawa i to rażącego. Skoro na podstawie akt możliwe było ustalenie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, przesłuchanie strony nie było niezbędne do wyjaśnienia istoty sprawy.
Z uwagi na powyższe podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut nie był zasadny.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.