Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt II SAB/Po 21/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę A.B. (pkt 1 sentencji) i zwrócił skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł (pkt 2 sentencji).
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przedmiotem skargi A.B. była bezczynność organu. W związku z tym, że A.B. przed wniesieniem skargi do sądu nie wyczerpał przysługującego mu na mocy art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego środka zaskarżenia w postaci zażalenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga ta podlegała odrzuceniu.
Postanowienie to stało się przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej przez A.B. W treści tej skargi kasacyjnej A.B. zaskarżył przedmiotowe postanowienie w całości i zarzucił mu naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "zgodnie z którym skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie wobec niewłaściwej interpretacji tego przepisu przez Sąd Administracyjny w Poznaniu w odniesieniu do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy". Jednocześnie skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej wskazał, że postanowienie Sądu I instancji jest oczywiście niesłuszne oraz podniósł, że pomimo iż wniesionego środka odwoławczego nie skierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz iż nazwał go skargą, a nie zażaleniem, to doręczył go właściwemu organowi za pośrednictwem którego środkowi temu można było nadać dalszy bieg. Powyższe uchybienia nie mogą powodować odrzucenia skargi, albowiem w tym stanie faktycznym judykatura stoi na stanowisku, że skarżący wyczerpał drogę zaskarżenia.
Ponadto podniósł, że adresat tego środka winien postąpić zgodnie z procedurą bez względu na formę wniesionego środka, istotne jest bowiem wyrażenie woli skarżącego do działań organu i potraktować wniesiony środek jako złożony w terminie i we właściwej formie. Zaznaczył również, że strona działała osobiście i nie ciążył na niej obowiązek znajomości procedury zaskarżenia. Na poparcie swojego stanowiska autor skargi kasacyjnej przytoczył szczegółowo opisane w jej treści orzeczenia sądów administracyjnych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Burmistrz Miasta i Gminy W. wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
W pierwszej kolejności podnieść należy, że mimo iż w treści skargi kasacyjnej jej autor jako zaskarżone orzeczenie wskazuje na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. II SAB/Po 21/10, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że wolą wnoszącego skargę kasacyjną jest odwołanie się od wydanego w sprawie postanowienia. Powyższe wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej oraz z faktu, że w I instancji w przedmiotowej sprawie nie zapadł żaden wyrok.
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej jako P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Mając na uwadze, że w przedmiotowej sprawie brak jest okoliczności mogących skutkować nieważnością postępowania, zasadnym jest ograniczenie rozważań do zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej.
Wniesienie skargi do sądu administracyjnego możliwe jest, zgodnie z dyspozycją art. 52 § 1 P.p.s.a. dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez pojęcie wyczerpania środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a). Skutkiem niewyczerpania środków zaskarżenia przez stronę jest odrzucenie wniesionej do sądu skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. (porównaj postanowienie NSA z dn. 26.11.2008 r., sygn. I OSK 1397/08, opubl. www.cbois.nsa.gov.pl). Przyjmuje się, że niewyczerpanie środków zaskarżenia stanowi inną przyczynę niedopuszczalności wniesienia skargi o której mowa w tym przepisie.
Przedmiotowa sprawa dotyczy bezczynności organu samorządu terytorialnego. Skoro, zdaniem skarżącego, Burmistrz Miasta i Gminy W. nie załatwił sprawy w ustawowym terminie, w pierwszej kolejności winien wnieść zażalenie w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a. do organu administracji publicznej wyższego stopnia, tj. w tej sytuacji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. A dopiero potem, mógłby wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Analiza akt niniejszej sprawy nie daje postaw do twierdzenia, że wyczerpano przysługujące stronie środki zaskarżenia, albowiem brak jest zażalenia skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Tym samym stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w sposób prawidłowy, w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, a zarzut naruszenia art. 52 § 1 P.p.s.a. okazał się nietrafiony.
Argumenty autora skargi kasacyjnej, że dla nadania środkowi zaskarżenia właściwego biegu bez znaczenia jest forma złożonego środka, a istotna jest wola strony wnoszącej dany środek, nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Zwrócić należy uwagę, że skarżący zatytułował wniesiony środek jako "skarga na bezczynność organu", a jego adresatem uczynił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Ponadto w uzasadnianiu podstawy skargi powołał się na przepis art. 54 § 1 P.p.s.a. dotyczący trybu wniesienia skargi do sądu. W tej sytuacji trudno przyjąć, że obowiązkiem organu było potraktowanie pisma skarżącego jako zażalenia i skierowanie go, wbrew wyraźnemu żądaniu skarżącego, do właściwego organu administracji.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że argumenty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została wywiedziona od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie, zatem - zgodnie z treścią art. 182 § 1 P.p.s.a - Naczelny Sąd Administracyjny mógł ją rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Brak podstaw do rozpoznania przedmiotowej skargi kasacyjnej na rozprawie spowodował, że Sąd II instancji nie uwzględnił wniosku skarżącego kasacyjnie o jej rozpoznanie w trybie art. 181 P.p.s.a.
W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.