Postanowienie NSA z 29 września 2005 r., II OSK 2/05

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 29 września 2005r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. J. i L.R.- J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 września 2004r. sygn. akt II SA/Gl 461/04 o odrzuceniu skargi A. J.i L. R. - J. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...]maja 2004 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania

Sprawa

w sprawie pozwolenia na budowę postanawia: - uchylić zaskarżone postanowienie.

Skład

Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz

Teza

1. Pełnomocnikowi należy doręczać tyle pism ile stron reprezentuje /art. 40 Kpa/. Adresat pisma, nawet będący profesjonalnym pełnomocnikiem, powinien mieć możliwość zorientowania się dla której ze stron organ dokonuje doręczenia.
2. Uchybienie organu w doręczaniu decyzji nie powinno stać się powodem odrzucenia skargi, a tym samym - pozbawienia strony konstytucyjnego prawa do sądu.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 9 września 2004r., odrzucił skargę A. J. i L. R.-J. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] września 2004r. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżących w dniu 24 maja 2004r. Termin do wniesienia skargi upłynął zatem w dniu 23 czerwca 2004r., natomiast skarga z dnia 14 lipca 2004r. została wniesiona za pośrednictwem poczty w dniu 20 lipca 2004r. W związku z powyższym skarga ta została odrzucona na podstawie art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jako wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu.

Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną wnieśli A. J. i L. R.-J., stawiając zarzut naruszenia przez Sąd przepisów art. 53 § 1 oraz art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędne ich zastosowanie w postaci przyjęcia, że skarga została wniesiona po terminie. Naruszenie powyższych przepisów polega na pominięciu faktu, że zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżących A. J. i L. R.-J. dopiero w dniu 21 czerwca 2004r. W skardze kasacyjnej stwierdzono, że w maju 2004r. pisma doręczano radcy prawnemu A.R. jako pełnomocnikowi innego uczestnika postępowania – J. T. Zdaniem skarżących pismo przeznaczone dla ich pełnomocnika zostało omyłkowo przesłane na adres adwokata L.C., o czym świadczy rozdzielnik do zaskarżonej decyzji. W myśl natomiast przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nawet jeżeli pełnomocnik reprezentuje kilkoro uczestników postępowania, doręcza mu się odpisy pism dla każdej ze stron oddzielnie i od poszczególnych doręczeń rozpoczyna się odpowiednio bieg terminów.

W tym stanie rzeczy w ocenie skarżących przyjąć należy, iż skarga A.J. i L.R.-J. została wniesiona w terminie, a Sąd I instancji naruszył przepisy postępowania w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna oparta została na usprawiedliwionych podstawach.

W myśl art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Z pełnomocnictwa udzielonego w dniu 24 lutego 2004r. wynika, że skarżący upoważnili do reprezentowania ich adwokata P. K., radcę prawnego A. R. i radcę prawnego M. K. – każdego oddzielnie. Z rozdzielnika zaskarżonej decyzji wynika, że organ uznał adwokata L. C. za pełnomocnika H. N. oraz A. J. i L. R.-J., natomiast "K. R. K.– B.P." reprezentują J. T. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd zawarty w skardze kasacyjnej, że pełnomocnikowi należy doręczać tyle pism ile stron reprezentuje. Wynika to z treści art. 40 K.p.a. Należy ponadto podkreślić, że adresat pisma, nawet będący profesjonalnym pełnomocnikiem, powinien mieć możliwość zorientowania się dla której ze stron organ dokonuje doręczenia. W niniejszej sprawie wymóg ten nie został przez organ dopełniony. Organ nie dokonał też prawidłowego doręczenia wskazanym pełnomocnikom, kierując błędnie pisma na adres Kancelarii. Dostrzeżone uchybienie, polegające na wysłaniu pisma na adres innego adwokata, reprezentującego inną stronę zostało naprawione pismem Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego z dnia 8 czerwca 2004r., przy którym została przesłana pełnomocnikowi zaskarżona decyzja. Od daty otrzymania decyzji przekazanej pismem organu z dnia 8 czerwca 2004r. należy liczyć termin do wniesienia skargi.

W tej sytuacji należy stwierdzić, że uchybienia organu w doręczaniu decyzji nie powinny stać się powodem odrzucenia skargi, a tym samym – pozbawienia strony konstytucyjnego prawa do sądu. Niniejsze postanowienie ma ten skutek, że skarga strony podlega rozpoznaniu jako wniesiona w terminie.

Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 i art. 182 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.