Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 18 października 2007 r. oddalił skargę A. S. (skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z [...] kwietnia 2007 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Z uzasadnienia wyroku wynika, że zapadł on w następujących okolicznościach faktycznych sprawy.
Od decyzji Wójta Gminy Zamość z [...] lutego 2007 r., wydanej na wniosek [...] SA w Warszawie, o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji, polegającej na budowie na działce nr [...] w L., stacji bazowej telefonii komórkowej, odwołanie wniosła skarżąca A. S. oraz inni mieszkańcy tej miejscowości. Odwołujący się podnieśli, że nie zostali uznani za stronę postępowania administracyjnego.
Rozpoznając wskazane odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu (SKO) podjęło zaskarżoną do Sądu pierwszej instancji decyzję, którą decyzję Wójta Gminy utrzymało w mocy. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie SKO wskazało, że skarżąca oraz właściciele sąsiednich w stosunku do działki nr [...] nieruchomości, znajdujących się od projektowanej inwestycji w promieniu 50 m, zostali zawiadomieni o wszczęciu postępowania pismem z 31 maja 2006 r. W tym samym dniu, jak wskazało SKO, informacja o wszczęciu postępowania została zamieszczona w obwieszczeniu wywieszonym w siedzibie Urzędu Gminy Zamość oraz podana do publicznej wiadomości na stronie internetowej organu administracji pierwszej instancji. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że decyzja Wójta Gminy Zamość została skarżącej doręczona w dniu 22 lutego 2007 r.
Przedstawiając stanowisko skarżącej Sąd pierwszej instancji wskazał, że w skardze skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wójta Gminy Zamość z [...] lutego 2007 r. podnosząc, że pismem z 24 stycznia 2007 r. wystąpiła wraz z innymi mieszkańcami L., posiadającymi nieruchomości w najbliższym otoczeniu planowanej inwestycji, o uznanie ich za strony postępowania administracyjnego i mimo tego organ pierwszej instancji wydał decyzję bez ich udziału. Skarżąca podnosiła także, jak wskazał Sąd pierwszej instancji, że również organ odwoławczy nie uznał jej oraz innych mieszkańców L. za strony postępowania administracyjnego, czym naruszył art. 9, art. 14 § 1 i art. 35 k.p.a. W konsekwencji tego, jak wywodziła skarżąca, osobom tym nie zapewniono czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, co stanowi naruszenie art. 73 § 1, art. 77 § 1, art. 90 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 91 k.p.a. i art. 31 ustawy Prawo ochrony środowiska.
W końcu skarżąca zarzuciła, że organ pierwszej instancji naruszył art. 32 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez niezamieszczenie na stronie internetowej w Biuletynie Informacji Publicznej ogłoszenia o prowadzonym postępowaniu administracyjnym oraz art. 56 ust. 8 tej ustawy poprzez niezamieszczenie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji informacji dotyczących konieczności wykonania analizy porealizacyjnej.
Przedstawiając stanowisko strony przeciwnej Sąd pierwszej instancji stwierdził, że SKO wniosło o oddalenie skargi, powołując się na dotychczasową argumentacje.
Wyjaśniając podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji przedstawił stan prawny dotyczący postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, po czym stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły przedstawionych przepisów.
W szczególności Sąd pierwszej instancji stwierdził, że z akt postępowania administracyjnego wynika, iż wnioskodawca dołączył do wniosku raport o oddziaływaniu na środowisko stacji bazowej telefonii komórkowej, uzupełniony następnie o analizę możliwości powstawania odpadów na etapie budowy, eksploatacji i likwidacji stacji oraz o analizę możliwości oddziaływania przedsięwzięcia na zwierzęta i rośliny, ze szczególnym uwzględnieniem obszarów Natura 2000. Przedstawił też poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic terenu, którego dotyczy wniosek, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie.
Sąd pierwszej instancji uznał, że organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zapewnił, zgodnie z art. 53 ustawy Prawo ochrony środowiska, możliwość udziału społeczeństwa w tym postępowaniu, zachowując przy tym tryb przewidziany w art. 32 ust. 1 powołanej ustawy. Podał mianowicie do publicznej wiadomości w dniu 31 maja 2006 r. (w drodze obwieszczenia) informację o wszczęciu postępowania w sprawie z wniosku [...] SA w Warszawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz o możliwości składania w terminie 21 dni uwag i wniosków w Urzędzie Gminy Zamość.
Sąd pierwszej instancji wskazał przy tym, że z akt administracyjnych, w szczególności z adnotacji na karcie 10, wynika, iż było ono wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy oraz zamieszczone na stronie internetowej organu. Ponadto, jak wskazał, strony postępowania, w szczególności zaś skarżąca A. S., powiadomione zostały na piśmie o wszczęciu postępowania w sprawie. Sąd pierwszej instancji zauważył też, że w terminie wyznaczonym na składanie uwag i wniosków nie wpłynęły jakiekolwiek uwagi lub wnioski.
W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji za bezpodstawne uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 31 i art. 32 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska.
Sąd pierwszej instancji stwierdził też, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach została wydana po uzgodnieniu warunków realizacji przedsięwzięcia w trybie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo ochrony środowiska z Wojewodą Lubelskim i Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Ochrony Środowiska w Lublinie.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji organy administracji nie naruszyły art. 7, art. 9, art. 10 § 1, art. 14 § 1, art. 73 § 1, art. 77 § 1, art. 90 § 1 i 2 pkt 1 oraz art. 91 k.p.a., gdyż przeprowadziły postępowanie zgodnie z tymi przepisami, umożliwiając stronom czynny udział w postępowaniu. W szczególności, jak wskazał, skarżąca została powiadomiona na piśmie o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami sprawy, składania wyjaśnień, uwag i zastrzeżeń, a ponadto organ odwoławczy wyznaczył rozprawę, na której skarżąca była obecna i złożyła wyjaśnienia.
Sąd pierwszej instancji przy tym zaznaczył, że skarżąca nie zgłosiła jednak żadnych wniosków, lecz jedynie zakwestionowała decyzję organu pierwszej instancji z uwagi na zagrożenie dla zdrowia mieszkańców, uzasadniając zaś zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, skarżąca kwestionowała postępowanie organu pierwszej instancji w sprawie uznania za stronę postępowania mieszkańców wsi Lipsko, którzy skargi w tej sprawie nie składali, nie wskazując natomiast jakichkolwiek okoliczności, mających uzasadniać naruszenie przepisów postępowania w stosunku do skarżącej jako strony postępowania.
W świetle tych okoliczności Sąd pierwszej instancji uznał, że określenie przez organy administracji środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci PLUS GSM na działce nr [...] w miejscowości L. było prawidłowe. Sąd dodał przy tym, że raport o oddziaływaniu na środowisko wyklucza możliwość negatywnego wpływu stacji na zdrowie ludzi z uwagi na to, że promieniowanie, stanowiące zagrożenie dla organizmu ludzkiego wystąpi w przestrzeni niedostępnej dla ludzi oraz że z raportu tego wynika, że stacja nie jest planowana w obszarze Natura 2000 i nie będzie wywierała negatywnego wpływu na roślinność, ptaki i zwierzęta na obszarach chronionych, położonych w odległości 1 - 2,5 km od stacji.
W końcu Sąd pierwszej instancji uznał też, że decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania odpowiada wymogom określonym w art. 56 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz że bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 56 ust. 8 tej ustawy przez niezamieszczenie w uzasadnieniu informacji dotyczących konieczności wykonania analizy porealizacyjnej. Sąd wskazał, że zgodnie z tym przepisem uzasadnienie decyzji powinno zawierać informacje dotyczące konieczności wykonania analizy porealizacyjnej, ale tylko wówczas, gdy stosownie do art. 56 ust. 4 pkt 2 powołanej ustawy w decyzji nałożony został na wnioskodawcę obowiązek przedstawienia takiej analizy, zaś w rozpoznawanej sprawie obowiązek przedstawienia analizy nie został w decyzji nałożony, w konsekwencji czego nie powstał obowiązek zamieszczania wskazanej informacji.
W skardze kasacyjnej od Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 18 października 2007 r. skarżąca A. S. zaskarżyła ten wyrok w całości.
Podstawy skargi kasacyjnej zostały sformułowane w ten sposób, że skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) przez uznanie przez Sąd pierwszej instancji za zgodną z prawem decyzji SKO z dnia [...] kwietnia 2007 r., utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy Zamość z [...] lutego 2007 r. mimo, że decyzja Wójta:
- - całkowicie ignoruje art. 1 pkt 3, art. 53 ustawy Prawo o ochronie środowiska przez pozorne jedynie zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu administracyjnym,
- - zawiera w punkcie 2 zalecenia skierowane do innego przedmiotu, mianowicie dotyczy stacji bazowej [...] Kosobudy, podczas gdy powinna dotyczyć stacji bazowej BT-I 2817 Zamość Topornica [...] SA (art. 156 § 1 pkt 4 kpa),
- - stwierdza, że w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji znajdują się pola uprawne podczas gdy toczyła się procedura uznania terenów wokół planowanej inwestycji za tereny pod budowę domów mieszkalnych (Rada Gminy Zamość podjęła w tej sprawie uchwałę nr XIII/134/2007 z 12 listopada 2007 r. o przystąpieniu do zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w celu przeznaczenia tego terenu pod budownictwo mieszkaniowe i usługi lekkie), co równa się wadliwej ocenie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku przewidzianych przez rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych (Dz.U. nr 192 poz. 1883), gdyż dokonano jej w oparciu o normy dla miejsc dostępnych dla ludności (§ 1 pkt 1b i § 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia) zamiast dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową,
- - pozwala na budowę stacji telefonii komórkowej na terenie działki nr [...], co do której wydawana została [...] lutego 2002 r. decyzja o warunkach zabudowy mieszkaniowej, całkowicie zmieniająca przeznaczenie tej działki,
- - ustala warunki emisji pola elektromagnetycznego jedynie na wysokości ok. 50 m n.p.t., uznając tę wysokość za teren niedostępny dla ludzi, zupełnie przy tym pomijając bezpośrednie oddziaływanie masztu o wysokości 50 m na obszar działki, na której ma być posadowiony i na działki sąsiednie.
Ponadto skarżąca zarzuciła, że organ administracji pierwszej instancji, a za nim organ drugiej instancji i Sąd administracyjny pierwszej instancji naruszyły:
- - wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli,
- - wynikającą z art. 32 ust. 1 pkt 1 i art. 53 ustawy Prawo ochrony środowiska normę prawną przewidującą podanie w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji i o możliwości składania uwag i wniosków,
- - wynikającą z art. 32 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy normę przewidującą możliwość przeprowadzenia rozprawy administracyjnej z udziałem społeczeństwa,
- - wynikającą z art. 32 ust. 2 i 3 powołanej ustawy normę przewidującą podanie do publicznej wiadomości, w tym także na stronach internetowych organu właściwego do wydania decyzji, informacji o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o decyzjach wymagających udziału społeczeństwa,
Skarżąca zarzuciła też, że organ pierwszej instancji naruszył art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. przez to, że mając możliwość przeprowadzenia rozprawy administracyjnej przewidzianej przez art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, aby zebrać uwagi i wnioski od społeczeństwa żyjącego na terenie którego dotyczy decyzja, także w tym celu aby podjąć wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy uwzględniając również interes społeczny i słuszny interes obywateli - mieszkańców tego terenu, aby pogłębić zaufanie do organów państwa i podnieść kulturę prawną obywateli, czuwać nad tym aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, przez udzielanie im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek oraz wyjaśnić stronom zasadność przesłanek którymi kierują się przy załatwianiu sprawy aby w ten sposób doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu, z żadnego z tych wskazań i instrumentów nie skorzystał. W związku z tym postawiła też zarzut organowi drugiej instancji, który wskazanych wadliwości nie stwierdził oraz Sądowi pierwszej instancji, który wad tych nie dostrzegł.
W końcu skarżąca zarzucił, że Sąd pierwszej instancji oraz organy administracji obu instancji nie dostrzegły konfliktu interesu Wójta Gminy Zamość, działającego jako organ administracji publicznej oraz jako reprezentanta lokalnej społeczności.
Uzasadniając skargę kasacyjną skarżąca odwołała się do ustaleń Wojewody Lubelskiego z postanowienia z dnia [...] sierpnia 2007 r.
Twierdziła, że organy uzgadniające decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia błędnie przyjęły, że w sąsiedztwie inwestycji nie występuje zabudowa mieszkalna, bowiem nie wiedziały o toczącym się postępowaniu, którego celem jest uznanie działek wokół terenów projektowanej wieży za działki pod zabudowę mieszkaniową. Nadto organy te nie przeanalizowały wpływu inwestycji na ludzi, faunę i florę. Twierdziła, że Dyrektor Roztoczańskiego Parku Narodowego odstąpił od uzasadnienia swojej decyzji mimo, że projektowana inwestycja znajduje się w otulinie parku, mimo, że na jego terenie znajdują się ptaki oraz że zostanie ona zrealizowana w odległości od 1 do 2,5 km od obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Roztocze".
Skarżąca wywodziła, że zignorowano istotny interes społeczny miejscowych obywateli i ich prawo do życia w ekologicznych warunkach. Wskazała, ze atutem tych terenów jest czysta i nieskażona przyroda, co mieszkańcy chcieli wykorzystać, jak napisała autorka skargi kasacyjnej, "jako swój jedyny atut w wyścigu cywilizacyjnym Europy."
Skarżąca wskazywała też na szkodliwość planowanej inwestycji, powołując się na stosowne publikacje.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej szerzej odniesiono się też do zarzutu naruszenia art. 32 i art. 53 ustawy Prawo ochrony środowiska, wskazując, że ustawodawca w tych przepisach wyposażył organy administracji w instrumenty, gwarantujące udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji, które dotyczą szerszego kręgu osób, szerszego niż strony postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Po przytoczeniu treści art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 i 3 powołanej ustawy skarżąca stwierdziła, że przepisy te zostały naruszone przez organy administracji obu instancji, zaś Sąd administracyjny pierwszej instancji to wadliwe stanowisko bezkrytycznie przyjął. Wskazano przy tym, że mimo iż organ administracji pierwszej instancji prowadzi stronę internetową i umieszcza na niej informacje, to informacji o wszczęciu postępowania i wydaniu decyzji w rozpoznawanej sprawie nie zamieścił. Wyjaśniono też, jaki skutek miałoby przeprowadzenie publicznej rozprawy dostępnej dla społeczeństwa.
Z kolei uzasadniając zarzut konfliktu interesów Wójta Gminy Zamość powołano się na art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a.
Ponadto powtórzono wywody wyartykułowane podczas formułowania zarzutów skargi kasacyjnej.
Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Granice skargi kasacyjnej określają jej podstawy i wniosek co do zakresu orzeczenia. Drugi ze wskazanych elementów granic skargi nie budzi w rozpoznawanej sprawie wątpliwości, gdyż w skardze kasacyjnej wyraźnie wskazano, że wyrok Sądu pierwszej instancji zaskarżono całości, co jest zresztą oczywiste skoro wyrokiem tym oddalono skargę. Szerszego wyjaśnienia wymaga natomiast element granic skargi kasacyjnej, polegający na wskazaniu jej podstaw.
Według art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej, jak stanowi się o tym w art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należy przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej. Nie wystarczy jednakże sformułować je opisowo, ale jest wymagane wskazanie konkretnych przepisów, które sąd pierwszej instancji naruszył.
Podkreślenia wymaga stwierdzenie, że w podstawach skargi kasacyjnej należy przytoczyć przepisy, które naruszył sąd pierwszej instancji. Z tego stwierdzenia wynika, że gdy chodzi o przepisy postępowania, to nie mogą to być przepisy normujące postępowanie przed organem administracji, czyli, tak jak w rozpoznawanej sprawie, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny pierwszej instancji nie stosuje bowiem przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji, tylko ocenia ich zastosowanie przez organ administracji. Dokonując zaś tej oceny stosuje przepisy regulujące postępowanie przed sądem administracyjnym, czyli przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Nie oznacza to, że w postępowaniu ze skargi kasacyjnej nie można poddać kontroli ocenę stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego przez organ administracji, dokonaną przez sąd pierwszej instancji. Można to uczynić, tylko że należy w podstawie skargi kasacyjnej wskazać ten przepis Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który został przez Sąd pierwszej instancji naruszony podczas dokonywania oceny stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego przez organ administracji.
W orzecznictwie i doktrynie wypracowano już dostatecznie jasne wskazania w tym zakresie (jedynie przykładowo można wskazać na Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Jan Paweł Tarno, LexisNexis, Warszawa 2008, s. 426-430 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Bogusław Dauter, Bogusław Gruszczyński, Andrzej Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek, Zakamycze 2005, s. 404-414). Można w związku z tym wskazać, że jeżeli sąd pierwszej instancji, rozpoznając – tak jak w niniejszej sprawie – skargę na decyzję administracyjną wydaną w postępowaniu administracyjnym uregulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, błędnie uznał, że w postępowaniu przed organem administracji nie było naruszeń przepisów postępowania dających podstawę do wznowienia postępowania lub naruszeń innych przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy i z tego powodu na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił, to sąd ten narusza art. 145 § 1 pkt 1 lit. b lub c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż z tych przepisów wynika norma nakazująca sądowi administracyjnemu pierwszej instancji w takich przypadkach skargę uwzględnić.
Oczywiście wskazując w podstawie skargi kasacyjnej naruszenie przytoczonych przepisów należy także wskazać te przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, które błędnie zostały przez organ administracji zastosowane.
Z uwagi na treść podstaw skargi kasacyjnej określoną w art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi istotne jest też, aby przy podstawie polegającej na naruszeniu przepisów postępowania wykazać, że uchybienie przepisom postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Odnosząc te rozważania do warunków rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że w skardze kasacyjnej A. S. nie wyjaśniono jakie przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zostały naruszone. Ważne jest przy tym, że zarzucono naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 1 pkt 3, art. 32 i art. 53 ustawy z 27 kwietnia 2005 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. nr 25 z 2008 r., poz. 150 ze zm.), które mimo umieszczenia poza ustawą procesową mają charakter przepisów postępowania, bez powiązania tego naruszenia z naruszeniem przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Szereg zarzutów przy tym nie powiązano z naruszeniem żadnych przepisów.
Tak sformułowane podstawy skargi kasacyjnej uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ich ocenę. Sąd ten nie może bowiem domyślać się, czy też ustalać w drodze wykładni rzeczywistej podstawy skargi kasacyjnej. Jak bowiem na przykład ocenić zarzut naruszenia art. 1 pkt 3, art. 32 i art. 53 ustawy z 27 kwietnia 2005 r. Prawo ochrony środowiska skoro jest oczywiste, że Sąd pierwszej instancji tych przepisów nie stosował, tylko oceniał ich stosowanie przez organy administracji. Naruszenie zatem jakich przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przypisać Sądowi pierwszej instancji, który – jak zdaje się zarzucać skarżąca w skardze kasacyjnej – niezasadnie przyjął, iż w postępowaniu administracyjnym zapewniono społeczeństwu udział w sposób określony w tych przepisach. I jak przy tym przyjąć, mimo niewyjaśnienia tego w skardze kasacyjnej, że ewentualne naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro skarżąca w tym postępowaniu brała udział i poza, zrozumiałymi skądinąd obawami o wpływ inwestycji na zdrowie okolicznych mieszkańców, nie przedstawiła konkretnych zarzutów odnośnie do projektowanej inwestycji.
Zauważyć przy tym należy, że w przypadku rozpoznawanej skargi kasacyjnej istotnym problem jest nie tylko brak prawidłowego wywodu prawniczego, ale też chaotyczność twierdzeń autorki skargi kasacyjnej, czy wręcz nieliczenie się z zasadami gramatyki.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i z tego względu na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił ją.