Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie ze skargi I. Z. uchylił zaskarżoną decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego ogrodzenia działki.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ząbkowicach Śląskich w wyniku przeprowadzonej kontroli ustalił, że na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w Kamieńcu Ząbkowickim w granicy z działką użyteczności publicznej – drogą (nr ewid. [...] i [...]) I. Z. wybudował ogrodzenie działki. Od strony drogi gminnej (działka nr [...]) ogrodzenie wykonano z gotowych elementów betonowych w rozstawie 2,00 m na słupkach betonowych osadzonych w gruncie oraz wykonano bramę metalową przesuwaną na rolkach długości 7,00 m. Takie samo ogrodzenie zostało wykonane od strony drogi gminnej (działka nr [...]). Inwestor nie przedłożył pozwolenia na budowę ani potwierdzenia zgłoszenia zamiaru wykonania ogrodzenia.
Postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 49b ust. 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. – zwanej dalej Prawem budowlanym) oraz art. 123 K.p.a. nałożył na inwestora obowiązek dostarczenia, w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia, określonych w nim dokumentów. Inwestor przedłożył żądane dokumenty z wyjątkiem zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zamiast tego przedłożył wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Kamieniec Ząbkowicki przyjętego uchwałą Nr XXVIII/151/05 Rady Gminy w Kamieńcu Ząbkowickim z dnia 21 grudnia 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Dolnośląs. z 2006 r. Nr 29, poz. 413) dla działki nr [...].
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. organ nałożył na inwestora obowiązek dostarczenia zaświadczenia burmistrza o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...] w terminie do dnia 15 grudnia 2012 r. W wyznaczonym terminie inwestor przedłożył decyzję Wójta Gminy Kamieniec Ząbkowicki z dnia [...] kwietnia 2012 r., którą zatwierdzono podział działki nr [...] na dwie odrębne: [...] i [...].
Pismem z dnia 11 lutego 2013 r. Wójt Gminy Kamieniec Ząbkowicki poinformował organ nadzoru budowlanego, że działki nr [...] i [...] stanowią własność gminy i są oznaczone na mapach znajdujących się w Starostwie Powiatowym jako droga, a każda droga jest miejscem publicznym. Z kolei wraz z pismem z dnia 5 marca 2013 r. I. Z. przedłożył pismo Wójta z dnia 31 stycznia 2013 r. informujące go, że drogi zlokalizowane na ww. działkach znajdują się w ewidencji dróg i posiadają status drogi wewnętrznej o znaczeniu lokalnym.
Decyzją z dnia [...] października 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ząbkowicach Śląskich na podstawie art. 49 b ust. 1 i art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego nakazał inwestorowi I. Z. rozbiórkę samowolnie wybudowanego ogrodzenia działki nr ewid. [...] w miejscowości Kamieniec Ząbkowicki ul. [...] w granicy z działką użyteczności publicznej, tj. drogą (działka nr ewid. [...], [...]) wraz z uporządkowaniem terenu w nieprzekraczalnym terminie do dnia 30 kwietnia 2014 r. Zdaniem organu zebrany materiał dowodowy nie pozwala na legalizację przedmiotowego ogrodzenia, które narusza także § 92 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Odwołanie od powyżej decyzji wniósł I. Z. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie terminu wykonania obowiązku i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszoinstancyjne, a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Analizując pojęcie "budowy ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych", organ odwoławczy podkreślił, iż oznacza ono zarówno drogi publiczne w rozumieniu ustawy o drogach publicznych jak również drogi nieuznane za publiczne w rozumieniu tej ustawy. Działki nr [...] i [...] od strony których zlokalizowano ogrodzenie pełnią funkcję drogi. Wynika to zarówno z wyrysu z rejestru gruntów, inwentaryzacji ogrodzenia oraz pisma Wójta Gminy Kamieniec Ząbkowicki z dnia 11 lutego 2013 r. Teren należy do Gminy Kamieniec Ząbkowicki, dlatego nawet jeżeli ww. działki nie mają charakteru drogi publicznej, to są "innym miejscem publicznym" w rozumieniu Prawa budowlanego, skoro do istniejącej drogi wewnętrznej ma do dostęp nieograniczona liczba osób, które mogą z niej korzystać.
Tym samym inwestor budujący przy nich ogrodzenie powinien zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego dokonać stosownego zgłoszenia, czego nie uczynił. Za takie nie można uznać pisma I. Z. z dnia 19 lutego 2010 r. skierowanego do Urzędu Gminy w Ząbkowicach Śląskich, w którym zwraca się o zgodę na naprawę uszkodzonego odcinka kanalizacji. Jak podkreślił Wojewoda, inwestor nie przedłożył także zaświadczenia o zgodności wykonanego ogrodzenia z przepisami planistycznymi. Ponieważ nie wywiązał się z nałożonego obowiązku, to zgodnie art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego należało nakazać rozbiórkę ogrodzenia.
Skargę na powyższą decyzję złożył I. Z., zarzucając jej naruszenie art. 30 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego oraz art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. i wniósł o jej uchylenie. Skarżący stwierdził, że działka nr [...] jest to tzw. ślepa uliczka, która kończy się za posesją skarżącego. Służy tylko jako dojazd do posesji jego i właściciela sąsiadującej działki rolnej niezabudowanej nr [...] oraz [...]. Działka nr [...] jest natomiast oznakowana jako strefa zamieszkania o ograniczonym ruchu pojazdów – szerokość tej drogi to 3 m, prędkość poruszania się do 30 km/h, nie ma również możliwości zawracania na całym odcinku drogi ani też mijania się pojazdów. Służy wyłącznie jako dojazd do posesji skarżącego oraz działek budowlanych i rolnych znajdujących się przy tej drodze i tak też została zaprojektowana.
Ponadto posadowienie ogrodzenia na granicy z drogą wewnętrzną w żaden sposób nie ogranicza dojazdu do innych posesji ani też nie pomniejsza szerokości drogi dojazdowej. Organ nie miał podstaw, by odmówić legalizacji przedsięwzięcia w oparciu o art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, gdyż skarżący uzupełnił wszystkie wymagane dokumenty.
W odpowiedzi na skargę Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.
Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy orzekające w sprawie uchybiły swoim ustawowym obowiązkom, obarczając przez to podjęte orzeczenia wadliwością wymagającą ich uchylenia.
Z ustaleń organów wynika, że inwestor wykonał ogrodzenie działki nr [...] w granicy z działką stanowiącą drogę wewnętrzną (nr [...] i [...]). Zamiar realizacji robót budowlanych celem wybudowania ogrodzenia nie został zgłoszony organowi w trybie art. 30 Prawa budowlanego. Sąd stwierdził, iż z akt sprawy wynika, że działka drogowa nr [...] i [...], w granicy z którą wybudowane zostało przedmiotowe ogrodzenie, nie jest drogą publiczną w rozumieniu przepisów art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). Nie został jej bowiem nadany status drogi wojewódzkiej, powiatowej ani gminnej. Ww. działka drogowa jest drogą wewnętrzną o znaczeniu lokalnym. Organy uznały ją za "inne miejsce publiczne" (art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), na co zdaniem Sądu w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, brak jest jednak podstaw.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji wyrażenie "inne miejsca publiczne", o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego nie można rozumieć zbyt szeroko jako przeciwstawnego do miejsc niepublicznych, biorąc jedynie pod uwagę powszechną dostępność miejsca. To, że do danego miejsca ma swobodny dostęp nieograniczona liczba osób, nie może być głównym kryterium przy ustalaniu rozumienia tego pojęcia, gdyż takie podejście oznaczałoby całkowite odwrócenie zasady wyrażonej w art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Jak wynika z akt sprawy, droga od strony której skarżący zbudował ogrodzenie, jest drogą dojazdową do kilku nieruchomości stanowiących przedmiot odrębnego władania. Trudno, więc z tego faktu wyciągnąć wniosek, że jest to miejsce powszechnie dostępne i w związku z tym odpowiada w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego określeniu "innych miejsc publicznych", skoro są to miejsca niebędące drogami. O rozumieniu pojęć użytych w omawianym przepisie, nie powinny decydować elementy stanu faktycznego, lecz uwarunkowania prawne i konsekwencje z tego wynikające.
Niezależnie od powyższego w ocenie Sądu pierwszej instancji organy w dowolny sposób przyjęły, że zrealizowane przez skarżącego ogrodzenie działki nr [...] jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zawartymi w § 92 ust. 1 pkt 4 a. Prawidłową podstawą do takiego ustalenia może być ostateczne postanowienie organu gminy odmawiające wydania zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami planistycznymi. W materiale sprawy takiego orzeczenia nie ma. Nie można również uznać, że inwestor w trybie art. 9 K.p.a. był poinformowany o powinności jego przedłożenia do akt w przypadku niemożności uzyskania zaświadczenia pozytywnego, do dostarczenia którego był zobowiązany postanowieniem z dnia [...] września 2012 r.
Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) orzekł jak na wstępie. Pozostałe rozstrzygnięcia podjęto na mocy art. 152 oraz art. 200 tej ustawy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zaskarżając go w całości i zarzucił mu:
- • naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy i treść wyroku, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że organy nadzoru budowlanego wadliwie uznały drogę dojazdową za "inne miejsce publiczne" oraz wadliwie uznały brak przedłożenia przez zobowiązanego dokumentu w postaci zaświadczenia o zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego za podstawę do orzeczenia nakazu rozbiórki ogrodzenia, tj. na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a.,
- • naruszenie prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji błędne przyjęcie, że pojęcie "innych miejsc publicznych" nie ma zastosowania do dróg innych niż drogi publiczne, tj. na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 1 P.p.s.a.,
- • naruszenie prawa materialnego, tj. art. 49b ust. 3 w zw. z art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie w sytuacji niewykonania przez stronę obowiązków legalizacyjnych w wyznaczonym terminie, tj. na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 1 P.p.s.a.
Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że organy ustaliły w sposób bezsporny, iż ogrodzenie zostało zrealizowane od strony ulicy, będącej drogą wewnętrzną, a jak przyjęto w orzecznictwie, za ulicę w rozumieniu ustawy o drogach publicznych można uznać taką drogę wewnętrzną, która ma cechę ogólnej dostępności. Sąd pierwszej instancji również błędnie zarzucił organom, że nie pouczyły inwestora o obowiązku przedłożenia postanowienia organu gminy, co do niemożności wydania zaświadczenia w kwestii zgodności inwestycji z ustaleniami planistycznymi.
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył I. Z., wnosząc o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Oceniając wniesioną kasację w granicach określonych treścią art. 183 § 1 P.p.s.a., stwierdzić trzeba, iż budowa ogrodzeń (w stanie prawnym obowiązującym na dzień rozstrzygania sprawy przez organy nadzoru budowlanego) była reglamentowana prawnie i wymaga dokonania zgłoszenia właściwemu organowi tylko, gdy odgradzała nieruchomość od strony dróg, ulic, placów, torów i innych miejsc publicznych albo gdy ogrodzenie przekroczy 2,20 m wysokości (art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego). Rozstrzygając, więc sprawę należało – przede wszystkim – ustalić gdzie zostało pobudowane sporne ogrodzenie.
Z ustaleń organu I instancji zaakceptowanych w tym zakresie przez organ odwoławczy i niezakwestionowanych skarżonym wyrokiem wynika, iż działki nr [...] i [...] posiadają status drogi wewnętrznej lokalnej, a więc nie mają one charakteru drogi publicznej w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Pojawiające się w tym zakresie wątpliwości wynikające z pism Wójta Gminy Kamieniec Ząbkowicki z dnia 31 stycznia 2013 r. oraz z dnia 11 lutego 2013 r. należało uznać za usunięte w świetle pisma z dnia 4 lutego 2013 r. W piśmie tym Wójt stwierdził wprost, że drogi te są "drogami wewnętrznymi o znaczeniu lokalnym. Nie są drogami publicznymi!".
Tym samym organy nadzoru budowlanego wykluczyły charakter działek nr [...] i [...] jako dróg publicznych, jednocześnie, przyjmując za Wójtem (pismo z dnia 11 lutego 2013 r.), że "każda droga jest miejscem publicznym". I choć organ odwoławczy, wskazując na brak definicji pojęcia "innych miejsc publicznych", podkreślał konieczność uwzględnienia powszechnej ich dostępności, to jednak w sposób automatyczny przyjął, że do przedmiotowej drogi wewnętrznej ma dostęp nieograniczona liczba osób, które mogą korzystać z tej drogi, bez powiązania tego ustalenia z konkretnymi okolicznościami niniejszej sprawy. Organ ten nie wyjaśnił, skąd przyjął ustalenie, że dostęp do tej działki ma nieograniczona liczba osób, a co trafnie zostało dostrzeżone przez Sąd pierwszej instancji i zakwestionowane.
W tym aspekcie sprawy zauważyć należało, iż pojęcie "inne miejsca publiczne", o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, o ile obejmuje drogi, w tym te wewnętrzne, które nie są drogami publicznymi, to jednak kluczowe dla uznania, iż budowa ogrodzeń od ich strony podlega obowiązkowi zgłoszenia, pozostaje określenie jej "publicznego" charakteru. Zauważyć trzeba, iż w języku polskim pojęcie "publiczny" oznacza: "1. «dotyczący całego społeczeństwa lub jakiejś zbiorowości», 2. «dostępny lub przeznaczony dla wszystkich», 3. «związany z jakimś urzędem lub z jakąś instytucją nieprywatną», 4. «odbywający się przy świadkach, w sposób jawny» (Słownik języka polskiego PWN - wydanie internetowe: sjp.pwn.pl). W orzecznictwie z kolei przyjmuje się, iż miejscem publicznym jest takie miejsce, z którego korzysta nieokreślona liczba, niezidentyfikowanych osób. O kwestii zatem, czy droga wewnętrzna będzie miała charakter miejsca publicznego, decyduje to, czy będzie miała do niej dostęp nieograniczona ilość osób.
Jak podkreślano, ta ogólna dostępność musi być rozumiana jako obiektywna możliwość, tj. sytuacja, w której każdy, bez konieczności ustanawiania np. stosownych służebności może z takiej nieruchomości (miejsca) korzystać (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 29 listopada 2007 r. sygn. akt II OSK 1593/06 oraz z dnia 3 lipca 2015 r. sygn. akt II OSK 2929/13). Zwracano również uwagę, iż wystarczy, że z drogi takiej korzysta mniejsza liczba osób, a droga taka staje się przede wszystkim miejscem publicznym z woli właściciela ze względu na ustanowiony przez niego sposób użytkowania. Przemawia za tym również ratio legis omawianego przepisu, który wymaga dokonania zgłoszenia budowy ogrodzenia właśnie od strony miejsc publicznych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2002 r. sygn. akt IV SA 2386/99, niepubl.; z dnia 20 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 458/12; z dnia 16 czerwca 2015 r. sygn. akt II OSK 2732/13 – orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gpov.pl).
Wskazując na powyższą analizę, podzielić należało konkluzję Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zawartą w skarżonym wyroku, iż w sprawie nie zostało wykazane, że działki nr [...] i [...] stanowią "inne miejsca publiczne". Wątpliwości w tym zakresie nasuwają okoliczności niniejszej sprawy, tym bardziej w świetle argumentacji skargi. Nie można przy tym podzielić, końcowej myśli Sądu pierwszej instancji, że o tym czy dana droga jest "innym miejscem publicznym" nie powinny decydować elementy stanu faktycznego, lecz uwarunkowania prawne i konsekwencje z tego wynikające. Zastosowanie w warunkach konkretnej sprawy przepisu art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego musi się odnosić do publicznego charakteru innego miejsca niż publiczna droga, co stanowi elementy stanu faktycznego sprawy.
Z tych też przyczyn, jako niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. w zakresie, w jakim nawiązuje on do zakwestionowanego przez Sąd pierwszej instancji ustalenia, że organy wykazały, iż przedmiotowa droga dojazdowa stanowi "inne miejsce publiczne". W konsekwencji jako przedwczesny, a przez to i nieskuteczny, należało uznać zarzut naruszenia art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, chociaż w kasacji słusznie zauważono, iż "innym miejscem publicznym" mogą być drogi inne niż te, o których mowa w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
Analizując pozostałą część zarzutu naruszenia 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 K.p.a., stwierdzić trzeba, iż skarżący kasacyjnie autor nie wykazał, aby w tym zakresie Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszeń mających istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzić trzeba, iż podstawę prowadzenia postępowania legalizacyjnego z art. 48 ust. 3 oraz art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego stanowi zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, do którego przedłożenia skarżący winien zostać wezwany. Słusznie stwierdza w tym zakresie Sąd pierwszej instancji, że podstawą wydania nakazu rozbiórki powinien być dokument potwierdzający odmowę wydania zaświadczenia o zgodności budowy. Ma to o tyle istotne znacznie w sprawie, że w ocenie Sądu realizacja przedmiotowego ogrodzenia nie była niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a co nie zostało zakwestionowane w rozpoznawanej kasacji.
I pomimo, że inwestor postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. został wezwany do przedłożenia stosownego zaświadczenia, to jednak nie można przyjąć – jak chce tego autor kasacji – aby jego nieprawidłowe wykonanie skutkowało automatycznym orzeczeniem nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego tym bardziej, że wydane następnie postanowienie z dnia [...] listopada 2012 r. nie zawiera żadnych konkretnych pouczeń o przyczynach i skutkach ponownego wezwania inwestora do przedłożenia stosownego zaświadczenia. Z tych też przyczyn również pozostała część analizowanego zarzutu nie podlegała uwzględnieniu.
W konsekwencji powyższego, jako niezasadne należało ocenić zarzuty naruszenia art. 49b ust. 3 w związku z art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił wniesioną skargę kasacyjną, nie dostrzegając z urzędu wystąpienia w sprawie przesłanek z art. 183 § 2 tej ustawy.
Końcowo zaznaczyć trzeba, iż pomimo oddalenia skargi kasacyjnej, w części w jakiej Sąd rozpoznający niniejszą kasację nie podzielił stanowiska Sądu pierwszej instancji, wiążące dla organów ponownie rozpoznających sprawę będzie stanowisko zawarte w niniejszym wyroku.