Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 13 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 1085/16, oddalił skargę S.S. (skarżący), na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (organ odwoławczy) z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...]w przedmiocie legalności budowy obiektu budowlanego.
Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia:
Prezydent Miasta J. (Prezydent Miasta) decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. udzielił K.P. (inwestor) pozwolenia na budowę i zatwierdził projekt budowlany budowy wiaty gospodarczej na działkach nr [...],[...] i [...] zlokalizowanych przy ul. Z. w J.. Następnie Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] maja 2014 r. uchylił ww. decyzję w zakresie wskazania działki nr [...] jako miejsca lokalizacji, umorzył postępowanie w tej części oraz utrzymał w mocy powyższą decyzję w pozostałym zakresie. Powyższe decyzje zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia [...] kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 974/14, a następnie, ze względu na zrealizowanie przedmiotowej wiaty, Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] września 2015 r. umorzył postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na jej budowę. Postępowanie kontrolne w sprawie wiaty wszczął Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. (organ I instancji), który w dniu [...] sierpnia 2015 r. przeprowadził oględziny na posesji przy ul. Z. w obecności inwestora (właściciela działek nr [...] i [...]) oraz W. i S. S. (właścicieli działki sąsiedniej o nr [...]).
Jak odnotowano w protokole z oględzin, wiata ma wymiary 3,0 x 7,70 m, usytuowana jest w odległości 4,40 i 2,80 m od ogrodzenia działki usytuowanego od strony drogi. W dniu [...] listopada 2015 r. organ I instancji przeprowadził kolejne oględziny (bez uprzedniego zawiadomienia stron) i dokonał pomiarów odległości przedmiotowej wiaty od krawędzi drogi dojazdowej "mierzonej w pobliżu wybudowanej wiaty". W dniu [...] grudnia 2015 r. organ I instancji wydał decyzję umarzającą postępowanie naprawcze w sprawie przedmiotowej wiaty gospodarczej wykonanej na działkach nr [...], [...] obr. [...] położonych w J. przy ul. Z. jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że wiata nie jest budynkiem w rozumieniu prawa budowlanego i wobec tego nie wpływa na "zagęszczenie zabudowy". Ponadto, inwestor uzyskał wymaganą prawem zgodę zarządcy drogi co do usytuowania wiaty względem drogi publicznej.
W wyniku odwołania wniesionego przez skarżącego, organ odwoławczy decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] uchylił decyzję organu I instancji z powodu istotnych naruszeń zasad postępowania i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kontynuując postępowanie organ I instancji w dniu [...] kwietnia 2016 r., po uprzednim zawiadomieniu stron, przeprowadził ponowne oględziny na posesji przy ul. Z. w obecności inwestora. Organ ustalił, że nie ma w terenie znaków granicznych wskazujących granicę pomiędzy działką nr [...] a działką nr [...]. Wiata posiada wymiary 7,66 m x 2,98 m (w osiach słupów). Odległość wiaty od ogrodzenia wynosi (w osiach słupów) od strony północno - zachodniej 1,23 m, a od południowo - zachodniej 1,88 m. Odległość wiaty od ogrodzenia od strony ul. Z. wynosi 4,30 m (słup północno - zachodni) i 3,20 (słup północno-wschodni). Odległość ogrodzenia do krawędzi jezdni to 0,4 m. Do protokołu kontroli dołączono szkic sytuacyjny, kserokopię szkicu geodezyjnego wytyczenia obiektu, oraz kopię mapy zasadniczej.
W piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r., złożonym w trakcie postępowania wyjaśniającego, skarżący zakwestionował sposób wykonania pomiarów wiaty. Jak stwierdził, w projekcie budowlanym przedmiotowa wiata posiadała wymiary 8,44 m x 5,86 m. Skarżący nie zgodził się również z ustaloną odległością wiaty od jego nieruchomości, która w jego ocenie wynosi ok. 0,5 - 0,6 m. Podniósł także, że w dniu [...] stycznia 2016 r. zostało wszczęte postępowanie rozgraniczeniowe (znak: [...]).
Organ I instancji decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. W wyniku ustaleń poczynionych w postępowaniu wyjaśniającym organ I instancji przyjął, iż wiata została zrealizowana na podstawie pozwolenia na budowę z [...] kwietnia 2014 r., uchylonego później wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 lipca 2015 r. Przed wydaniem tego wyroku inwestor zawiadomił o zakończeniu budowy (zawiadomienie z dnia [...] lipca 2015 r.), zaś właściwy organ nie wniósł sprzeciwu. Wiata została wykonana zgodnie z projektem budowlanym, a także zgodnie z planem miejscowym oraz wymogami wynikającymi z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych (zgoda zarządcy drogi na usytuowanie obiektu wobec drogi publicznej). Ponadto wiata nie jest budynkiem i nie wpływa na "zagęszczenie zabudowy". W tym stanie rzeczy prowadzenie postępowania naprawczego organ uznał za bezprzedmiotowe.
W odwołaniu od tej decyzji skarżący wniósł o wydanie nakazu rozbiórki wiaty na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane (u.p.b.), ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 2c u.p.b. poprzez błędne przyjęcie, że wiata nie ma powierzchni zabudowy, podczas gdy z przepisów u.p.b. wynika wniosek przeciwny. Dalej zarzucił naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 49b ust. 2 u.p.b. poprzez brak sprawdzenia przez organ intensywności zabudowy na działkach o nr [...], [...].
Ponadto skarżący wskazał na naruszenie art. 153 p.p.s.a., poprzez niezastosowanie się do wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zawartych w wyroku z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 974/14, zgodnie z którymi organ powinien dokonać oceny inwestycji z punktu widzenia jej zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego, w zakresie wynikającej z tego planu dopuszczalnej intensywności zabudowy, a jakiej to czynności organ ponownie zaniechał. Dodatkowo skarżący zarzucił naruszenie przepisów k.p.a., mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.: art. 38 § 2 zd. 2, art. 6, 7, 8, 11, 77 § 1, 80, 107 §3 k.p.a.
Po rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...]utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji zasadnie wdrożył procedurę naprawczą uregulowaną w art. 50- 51 u.p.b. Sam fakt wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nie upoważnia organów nadzoru budowlanego do wdrażania postępowania legalizacyjnego, właściwego dla obiektów wzniesionych w warunkach samowoli budowlanej. Jednocześnie, zdaniem organu odwoławczego, decyzja umarzająca postępowanie naprawcze legalizuje wykonane roboty budowlane, w tym budowę obiektu budowlanego oraz stanowi podstawę do jego użytkowania, gdyż ustawodawca nie przewidział zakończenia legalizacji prowadzonej w trybie naprawczym poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę wykonał zalecenia zawarte w poprzedniej decyzji organu odwoławczego w stopniu pozwalającym na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy.
W szczególności organ wyjaśnił kwestię zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowa działka o nr [...] jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ZGE "S. – J. III" zatwierdzonym uchwalą [...] Rady Miejskiej w J. z dnia [...] października 2001 r. (MPZP) i została ujęta w jednostce strukturalnej o symbolu [...] - "tereny mieszkaniowo usługowe ekstensywnej zabudowy". Zgodnie z § 12 ust. 2 pkt 3 MPZP: "W stosunku do nowej zabudowy (...) ustala się: (...) 3) intensywność zabudowy do 0,4 liczona w granicach działki,(...)". Zgodnie natomiast z § 8 pkt 8 MPZP, przez intensywność zabudowy należy rozumieć "stosunek powierzchni całkowitej budynków do obszaru powierzchni zainwestowania".
Wobec powyższego organ ocenił, że powierzchnia zabudowy przedmiotowej wiaty nie ma wpływu na intensywność zabudowy, gdyż wiata nie jest budynkiem w rozumieniu u.p.b. Obiekt ten nie posiada przegród budowalnych, wobec czego należy go kwalifikować jako budowlę. Organ odwoławczy szczegółowo analizując kwestię wpływu zabudowy wiaty na parametr intensywności zabudowy, pismem z dnia [...] lipca 2016 r. zwrócił się do Prezydenta Miasta o wyjaśnienie tego zagadnienia. Organ planistyczny udzielił odpowiedzi, iż wiata nie jest budynkiem i nie mogą jej dotyczyć ustalenia związane z powierzchnią całkowitą, o której mówi norma [...].
Tym samym wiata nie wpływa na parametr intensywności zabudowy działki o nr [...], wobec czego nie narusza ustaleń MPZP w tym zakresie. Powierzchnia dachu wiaty również nie narusza postanowień MPZP, gdyż § 12 ust. 2 pkt 2 tego aktu dotyczy wyłącznie budynków. Odnosząc się natomiast do zgodności przedmiotowego obiektu z warunkami technicznymi organ odwoławczy wskazał, że kwestia stosowania norm z tego zakresu do obiektów niebędących budynkami budziła wątpliwości organów administracji oraz sądów administracyjnych. Zgodnie z przeważającym poglądem orzecznictwa, rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ma zastosowanie do wiat jedynie w ograniczonym zakresie. Zgodnie z § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia, warunki techniczne w nim zawarte mają zastosowanie do budynków i budowli pełniących funkcje użytkowe budynków.
Z materiału dowodowego wynika natomiast, iż przedmiotowa wiata nie pełni funkcji użytkowej budynku, bowiem nie jest wykorzystywana np. jako magazyn, i nie służy zaspokajaniu potrzeb mieszkalnych czy bytowych. Wobec tego, względem przedmiotowej wiaty nie mają zastosowania przepisy z zakresu warunków technicznych dotyczące m.in. odległości budynków (lub ich części, takich jak okapy) oraz odległości od granicy działki budowlanej (§ 12 ww. rozporządzenia).
W skardze na powyższą decyzję skarżący, wniósł o jej uchylenie, uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu. Dodatkowo wskazał na naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji mimo tego, że istniały podstawy do jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu odwoławczego, zdaniem którego organ I instancji wykonał wszystkie zalecenia zawarte w poprzedniej decyzji organu II instancji, skoro w dalszym ciągu nie ustalił zagęszczenia zabudowy na działkach ewidencyjnych o nr [...] i [...] (obecnie o nr [...]).
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje twierdzenia i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wyrokiem z dnia 13 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 1085/16, Sąd I instancji oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że podstawą materialnoprawną decyzji, aczkolwiek organy orzekające w sprawie wyraźnie tego nie wskazały, był przepis art. 51 ust. 7 w zw. z art. 51 ust. 1 u.p.b. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. Postępowanie organów nadzoru budowlanego było prowadzone w trybie naprawczym, określonym w art. 50-51 u.p.b. Sąd I instancji wyjaśnił, że w związku z tym, iż wiata została zrealizowana w okresie lipiec 2014 - luty 2015 r. na podstawie obowiązującego wówczas pozwolenia na budowę, brak było podstaw do zastosowania trybu legalizacyjnego samowoli budowlanej, określonego w art. 48-49 u.p.b.
Wobec tego chodzi o inny, niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 u.p.b. przypadek samowoli budowlanej. Sąd I instancji wskazał, że w myśl art. 51 ust. 7 u.p.b. przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 art. 51 u.p.b. znajdują odpowiednie zastosowanie. Analiza wskazanych przepisów prowadzi do wniosku, iż postępowanie może być prowadzone (ma swój przedmiot) tylko w sytuacjach określonych w ust. 1 art.
51. Sąd wyjaśnił, że podjęcie jednej ze wskazanych wyżej decyzji jest możliwe (uzasadnione) tylko ze względu na delikty określone w art. 50 ust. 1 u.p.b. Dalej Sąd I instancji wskazał, że w rozpatrywanej sprawie organy nadzoru budowlanego, ze względu na zarzuty podnoszone przez skarżącego, prowadziły postępowanie wyjaśniające w zakresie naruszenia przez inwestora postanowień planu miejscowego, które określają intensywność zabudowy oraz usytuowania wiaty niezgodnie z warunkami technicznymi. Sąd podkreślił, że chodzi tu o stan określony w art. 50 ust. 1 pkt 4 u.p.b., a więc wykonanie robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach, którego ewentualne wykazanie (ustalenie) stanowiłoby podstawę do podjęcia jednej z decyzji wskazanej w art. 51 ust. 1 pkt. 1 i 2 u.p.b. W ocenie Sądu I instancji, postępowanie wyjaśniające prowadzone w sprawie uzasadnia stanowisko organów orzekających o braku podstaw do uznania, iż zaistniał stan faktyczny odpowiadający hipotezie normy prawnej zawartej w art. 50 ust. 1 pkt 4 u.p.b. W pierwszym rzędzie, w ślad za stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 974/14, dotyczącym tego samego stanu faktycznego, Sąd I instancji stwierdził, że przedmiotowa wiata gospodarcza nie może być traktowana jako budynek w rozumieniu art. 3 pkt 1a i pkt 2 u.p.b. Nie jest ona bowiem wydzielona z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych (nie posiada ścian). Wobec tego nie znajdują wobec niej zastosowania przepisy zawarte w planie miejscowym, które określają intensywność zabudowy do 0,4 w granicach działki (§ 12 ust. 2 pkt 3 MPZP). Intensywność zabudowy to stosunek powierzchni całkowitej budynków do obszaru powierzchni zainwestowania (§ 8 pkt 8 MPZP), stąd powierzchni zabudowy wiaty, nie będącej budynkiem, nie można wliczać do powierzchni zainwestowania. Zatem brak jest podstaw do tego, aby do powierzchni całkowitej zabudowy wliczać powierzchnię, jaką zajmuje wiata. Ponadto, biorąc pod uwagę konstrukcję wiaty i jej przeznaczenie brak jest też podstaw do przyjęcia, że będzie stanowiła budowlę spełniającą funkcję użytkową budynku w rozumieniu § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Co za tym idzie, do jej usytuowania nie mają zastosowania przepisy tego rozporządzenia. Lokalizacja wiaty w odległości 2 m od granicy z działką skarżącego z okapem 1,5 m od tej granicy i z odprowadzeniem wód opadowych na teren działki inwestora nie narusza zatem, zdaniem Sądu I instancji, obowiązujących przepisów.
Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając wyrok w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił naruszenie:
- 1) § 19 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 u.p.b. poprzez uznanie przez Sąd I instancji, iż wskazane przepisy nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie, podczas gdy ziściły się przesłanki do wydania przez organ administracyjny decyzji o nakazie rozbiórki przez inwestora przedmiotowego obiektu budowlanego w postaci wiaty gospodarczej, czego Sąd I instancji z nieuzasadnionych przyczyn nie dostrzegł;
- 2) art. 151 p.p.s.a poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy ustalony stan faktyczny sprawy winien skutkować podciągnięciem tychże ustaleń pod hipotezę normy z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., tj. prowadzić do uwzględnienia skargi. W niniejszej sprawie brak podstaw do podzielenia przez Sąd I instancji poglądu organu odwoławczego o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji umarzającej postępowanie naprawcze w sprawie wiaty gospodarczej wykonanej na działkach nr [...] i [...] (obecnie działka nr [...]) położonej w J. przy ul. Z. jako bezprzedmiotowe i jednoczesnego oddalenia skargi. W związku z tym doszło do naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, co zostanie wykazane w treści uzasadnienia niniejszej skargi kasacyjnej;
- 3) art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. polegające na tym, iż Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., w sytuacji gdy w niniejszej sprawie nie wystąpiły podstawy do podzielenia przez Sąd I instancji poglądu organu odwoławczego o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] umarzającej postępowanie naprawcze w sprawie wiaty gospodarczej wykonanej na działkach nr [...] i [...] (obecnie działka nr [...]) położonej w J. przy ul. Z. jako bezprzedmiotowe i jednoczesnego oddalenia skargi. W związku z tym doszło do naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, co zostanie wykazane w treści uzasadnienia niniejszej skargi kasacyjnej.
Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie sprawy przez Sąd II instancji i zmianę zaskarżonego wyroku poprzez nakazanie inwestorowi rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego w postaci wiaty gospodarczej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczono argumentację mającą potwierdzać zasadność zajętego stanowiska.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną inwestor wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje
Skarga kasacyjna została oddalona jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu – niezależnie od powyższych granic – nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i skonkretyzowane podstawy kasacyjne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych.
W przedmiotowej sprawie nie wystąpiły określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstawy nieważności postępowania sądowego. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej do weryfikacji zarzutów kasacyjnych.
Wynik weryfikacji powyższych zarzutów okazał się negatywny, co stanowi podstawę do utrzymania w mocy zaskarżonego wyroku.
Oddaleniu podlegały zasadnicze zarzuty naruszenia § 19 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 u.p.b. oraz powiązanie z nim zarzuty naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a.
Nie zasługuje na uwzględnienie pogląd strony skarżącej kasacyjnie, że przepisy § 19 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie znajdują zastosowanie do spornej wiaty gospodarczej posadowionej na działkach nr [...] i [...] (aktualnie oznaczonych jako działka nr [...]). Zgodnie bowiem z § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia jego przepisy stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust.
2. Oznacza to, że zakresem zastosowania przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. są objęte jedynie budynki, budowle spełniające funkcje użytkowe budynków oraz powiązane z tego rodzaju obiektami budowlanymi urządzenia budowlane. Ustalone przez organy i wynikające z akt sprawy cechy konstrukcyjne spornej wiaty uzasadniają wniosek, że obiekt ten nie stanowi budynku, budowli spełniającej funkcje użytkowe budynku lub urządzenia budowlanego związanego z powyższymi obiektami budowlanymi (nie zapewnia możliwości użytkowania budynku lub budowli pełniącej funkcje budynku zgodnie z ich przeznaczeniem, jak tego wymaga art. 3 pkt 9 u.p.b.). Tak rozumiana kwalifikacja prawna spornej wiaty wynika bezpośrednio z prawomocnego wyroku WSA w Gliwicach wydanego w sprawie o sygn. II SA/Gl 974/14. Treść powyższego wyroku i stojąca u jego podstaw ocena prawna wiąże nie tylko strony postępowania, lecz także wszystkie sądy i inne organy państwowe (art. 170 p.p.s.a.), co pociąga za sobą niedopuszczalność jej kwestionowania na drodze sądowoadministracyjnej. W konsekwencji możliwość zastosowania w ramach postępowania naprawczego do spornego obiektu budowlanego przepisów § 19 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. należy a priori uznać za wykluczoną.
Mając na względzie wskazane wyżej argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.