Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 5 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 2013/09

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 936/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oraz broń palną gazową.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia D. B. pozwolenia na broń palną myśliwską i gazową z uwagi na uzyskaną informację o skazaniu go trzykrotnie za przestępstwo przeciwko mieniu (art. 286 § 1 k.k.). Ponadto strona w latach 2002 - 2005 została skazana trzema prawomocnymi wyrokami sądu za przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k., czyn z art. 83 k.k.s. a następnie za przestępstwo z art. 13 § 1 k.k w związku z art. 286 § 1 k.k. Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. organ I instancji – na podstawie art. 18 ust 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 52, poz. 525 - tekst jednolity z 2004 r. z późn. zm.) cofnął D. B. pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich oraz na broń palną gazową do ochrony osobistej. Organ stwierdził, iż z uwagi na kilkakrotne popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, był zobowiązany do cofnięcia posiadanego przez stronę pozwolenia na broń palną myśliwską i gazową.

W odwołaniu od powyższej decyzji D. B. wniósł o jej uchylenie, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie art. 7 k.p.a. i 11 k.p.a. a także art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W skardze na powyższą decyzję D. B. wniósł o jej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 7 k.p.a., art. 11 k.p.a. oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd stwierdził, że organy Policji prawidłowo i wyczerpująco zebrały materiał dowodowy w sprawie oraz dokonały jego oceny. Sąd podkreślił, iż fakt karalności skarżącego za kilka przestępstw umyślnych przeciwko mieniu jak również za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji oraz karne skarbowe nie jest kwestionowany w sprawie.

Przytaczając treść art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52 poz. 525 ze zm.) Sąd wskazał, że cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy osoba należy do kategorii, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 ustawy. Ze skazaniem za przestępstwa przeciwko zdrowiu, mieniu i życiu oraz z toczącym się postępowaniem karnym o popełnienie takich przestępstw, ustawodawca związał istnienie uzasadnionej obawy, o której mowa w art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zaś w przypadku innych zachowań czy też skazania za inne przestępstwa konieczne jest wykazanie istnienia uzasadnionej obawy co do przestrzegania prawa przez daną osobę w przyszłości.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ obowiązany był bowiem uwzględnić stan prawny obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej decyzji a nie w dacie popełnianych przez skarżącego przestępstw. Nadto zdaniem Sądu, nie doszło do naruszenia art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie interesu indywidualnego skarżącego. Osoby posiadające pozwolenie na broń powinny cieszyć się nieposzlakowaną opinią, którą wyklucza kilkakrotne popełnienie przez skarżącego przestępstw, w tym przeciwko mieniu. Ustawodawca w takiej sytuacji dał prymat interesowi społecznemu obligując organy Policji do cofania pozwolenia na broń w sytuacji skazania za przestępstwo m.in. przeciwko mieniu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł D. B., reprezentowany przez adwokata T. T. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając:

1. I. naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwą wykładnię art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji polegającą na ustaleniu, iż rzeczony przepis ma zastosowanie do wszystkich osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, bez względu na czas popełnienia penalizowanych czynów, co skutkowało jego niewłaściwym zastosowaniem;
2. II. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie art. 1 §1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z:
3. 1. art. 7 k.p.a. przez nie wyjaśnienie stanu faktycznego i pominięcie interesu skarżącego, a w szczególności nie rozważenie, czy strona może ponosić negatywne skutki prawne wynikające z opieszałości organów wymiaru sprawiedliwości i organów administracji, albowiem oczywistym jest, iż gdyby postępowanie administracyjne przeciwko odwołującemu się zostało wszczęte w prawem przewidzianym terminie, to w chwili wydania wyroków skazujących, rozstrzygnięcie miałoby walor powagi rzeczy osądzonej, to samo dotyczy sytuacji, w której sądy karne wydałyby wyroki w rozsądnym terminie;
4. 2. art. 11 k.p.a. przez pominięcie aspektu temporalnego związanego z chwilą popełnia przestępstw i treści obowiązującego wówczas prawa, jeżeli zważy się, że treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jest niejasna, a jako przepis odwołujący się do faktu karalności, a więc materii wynikającej z zasad prawa karnego, winien być precyzyjny oraz powinien zawierać wskazania temporalne, tym bardziej, iż nowela do ustawy o broni i amunicji dokonała zmiany w zakresie cofania pozwoleń na broń, co wiąże się z koniecznością wskazania, jakie przepisy należy stosować do spraw i stanów faktycznych, które objęte były rozwiązaniami prawnymi z przed nowelizacji i po niej, co zdaniem odwołującego się rodzi konieczność uzyskania wykładni ustawy na poziomie Naczelnego Sądu Administracyjnego;

W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne D. B. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, iż ponosi negatywne skutki opieszałości organów administracyjnych oraz organów wymiaru sprawiedliwości. Wskazał, że gdyby Komendant Wojewódzki wszczął postępowanie administracyjne wcześniej, to miałoby to miejsce pod rządami ustawy o broni i amunicji sprzed nowelizacji i skarżący zachowałby pozwolenie na broń, a decyzja w tym zakresie zyskałaby walor powagi rzeczy osądzonej. Zdaniem skarżącego, sam fakt popełnienia czynu penalizowanego, winien skutkować wszczęciem postępowania administracyjnego.

Skarżący stwierdził, że ściśle literalna wykładnia art. 15 ustawy o broni i amunicji narusza słuszny interes obywatela (art. 7 k.p.a.). Organy oraz Sąd nie wyjaśniły dogłębnie stanu faktycznego, jak również pominięty został słuszny interes obywatela, który nie koliduje z interesem społecznym. Nadto skarżący wskazał, że Sąd naruszył zasadę wyrażoną w art. 11 k.p.a., bowiem nie wyjaśnił przesłanek, które legły u podstaw wydania wyroku. Sąd ograniczył się jedynie do literalnej wykładni przepisu art. 15 ustawy o broni i amunicji. Powoływanie się jedynie na fakt skazania skarżącego za przestępstwa przeciwko mieniu, nie czyni zadość art. 11 k.p.a. Zdaniem skarżącego, Sąd winien dokonać wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, który jest przepisem niejasnym, gdyż nie zawiera określeń temporalnych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Komendant stwierdził, iż Sąd trafnie wskazał, że dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Wobec posiadaczy pozwoleń na broń skazanych lub podejrzanych o przestępstwa wymierzone przeciwko mieniu, aby móc zastosować powyższe przepisy, organ Policji musi jedynie ustalić fakt skazania lub prowadzenia postępowania karnego o tego rodzaju czyny. Zdaniem organu, nie jest istotne kiedy skarżący dopuścił się naruszenia prawa, ale kiedy organy wymiaru sprawiedliwości orzekły, że jest on winny ich popełnienia i wymierzyły za to karę, co dało podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego i oceny jego osoby w kontekście dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Skarżący został skazany prawomocnymi wyrokami sądów, zapadłymi w latach 2002 – 2005, które w dacie wydania decyzji organu II instancji nie uległy zatarciu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia, a to z poniższych względów.

Na wstępie należy podkreślić, iż Naczelny Sąd Administracyjny, rozpatrując przedstawione mu przez Rzecznika Praw Obywatelskich zagadnienie prawne: "Czy sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.), uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, czy też niezbędne jest dodatkowo wykazanie, iż przestępstwo to realnie wskazuje na możliwość użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego?", w dniu 18 listopada 2009 r. podjął uchwałę, że: "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.)" (por. uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, ONSAiWSA 2010/1/5).

Powyższe stanowisko znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, zarówno ze względu na jej przedmiot, jak i powołane w skardze kasacyjnej zarzuty. Należy wskazać, że w literaturze przedmiotu podkreśla się, iż niezależnie od tego, że uchwała składu siedmiu sędziów NSA jest wiążąca w danej sprawie (art. 187 § 2 p.p.s.a.), ma ona tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a. Przepis ten nie pozwala bowiem żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Skład, który nie aprobuje wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu (por. B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B.Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 441.).

Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela pogląd zawarty w powoływanej uchwale i nie znajduje podstaw do odstąpienia od stanowiska w niej wyrażonego.

Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) właściwy organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 tej ustawy.

Jednoznaczne brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy "cofa pozwolenie na broń" oznacza, iż decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego; ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 ustawy. Przepis art. 18 ust. 1 ustawy nie pozostawia zatem organom Policji swobody przy podejmowaniu decyzji. Tym samym zastosowanie przez organ Policji przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, tj. cofnięcie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku, gdy dana osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy.

Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Naczelny Sąd Administracyjny, uzasadniając stanowisko zaprezentowane w powołanej uchwale wskazał, że użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Skoro organ prawidłowo ustalił, że określona osoba w dacie wydania decyzji była osobą skazaną za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, to fakt ten przesądza, iż należy ona do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie mogą tą bronią dysponować. To z kolei oznacza to, że w razie zaistnienia takiej okoliczności organ Policji jest nią związany, jako przesłanką dla odmowy udzielenia pozwolenia na broń, i zarazem dla wydania decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni.

W niniejszej sprawie D. B. trzykrotnie został skazany za przestępstwo określone w art. 286 § 1 k.k., tj. wyrokami Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia [...] października 2003 r., sygn. akt [...] (art. 286 § 1 k.k.) i z dnia [...] czerwca 2004 r., sygn. akt [...] (art. 286 § 1 k.k. w związku z art. 294 § 1 i art. 270 k.k.) oraz wyrokiem Sądu Rejonowego w Piszu z dnia [...] stycznia 2005 r., sygn. akt [...] (art. 13 § 1 k.k. w związku z art. 286 § 1 k.k.) Skarżącemu wymierzono odpowiednio kary: karę jednego roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, zawieszając wykonanie kary na 4 lata - sygn. akt [...]; karę jednego roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, zawieszając wykonanie kary na 4 lata - sygn. akt [...]; karę jednego roku pozbawienia wolności, zawieszając wykonanie kary na 3 lata - sygn. akt [...].

Nadto w latach 2002-2005 skarżący został skazany: za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., tj. za prowadzenie pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości (wyrok Sądu Rejonowego w Piszu z dnia [...] września 2002 r., sygn. akt [...]) i czyn z art. 83 k.k.s. (wyrok Sądu Rejonowego w Piszu z dnia [...] lipca 2004 r., sygn. akt [...]).

Należy wskazać, iż artykuł 286 k.k. określa odpowiedzialność za oszustwo. Przepis art. 286 § 1 k.k. określa zachowanie karalne jako doprowadzenie do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez wprowadzenie w błąd, wyzyskanie błędu lub wyzyskanie niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania (por. Małgorzata Dąbrowska - Kardas [w:] A. Zoll (red.), A. Barczak-Oplustil, G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, M.Dąbrowska - Kardas, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Rodzynkiewicz, M.Szewczyk, W.Wróbel, Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II - komentarz do art. 286 k.k.).

Przedmiotem ochrony przestępstwa oszustwa z art. 286 k.k. jest mienie. Z tego też względu przestępstwo oszustwa zostało zamieszczone przez ustawodawcę w Rozdziale XXXV - Przestępstwa przeciwko mieniu. Przestępstwo określone w art. 286 k.k., podobnie jak przestępstwa określone w art. 270, art. 271 i art. 272 k.k., jest przestępstwem umyślnym, co oznacza, że przestępstw tych dopuścić się można wyłącznie umyślnie.

Nadto wskazać należy, iż przestępstwa opisane w art. 178a k.k. mają charakter typów abstrakcyjnego narażenia na niebezpieczeństwo. Przedmiotem ochrony art. 178a k.k. są te same dobra prawne co w innych typach rozdziału XXI, a więc życie, zdrowie i mienie. Błędem jest odnoszenie ochrony do mającego abstrakcyjny charakter pojęcia bezpieczeństwa w komunikacji (por. G. Bogdan [w:] A. Barczak - Oplustil, G. Bogdan, Z.Ćwiąkalski, M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M.Rodzynkiewicz, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Komentarz do art. 117-277 k.k., Zakamycze, 2006, wyd. II).

Z powyższych względów, należy uznać, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji dotyczy także osób skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa.

Przestępstw opisanych w art. 178a k.k. dopuścić się można również umyślnie. A zatem, po stronie sprawcy występuje świadomość znajdowania się w stanie nietrzeźwości (lub odurzenia), przy czym sprawca nie musi uświadamiać sobie stężenia alkoholu we własnej krwi, wystarczy obiektywna postrzegalność stanu nietrzeźwości. Przez pojęcie "stanu nietrzeźwości" należy rozumieć zdefiniowany w art. 115 § 16 k.k. przypadek, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość, lub też zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość.

Osoba, która prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości wykazuje nieodpowiedzialność, brak wyobraźni oraz wykazuje lekceważący stosunek do prawa. W takiej sytuacji istnieje uzasadniona obawa, że nie przestrzegając przepisów nakazujących zachować bezwzględną trzeźwość przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym osoba taka może naruszyć także zasadę bezwzględnej trzeźwości przy korzystaniu z pozwolenia na broń. Popełnienie przez osobę posiadającą pozwolenie na broń przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., iż osoba taka nie daje gwarancji, że nie będzie nosić i nie użyje broni w stanie nietrzeźwości. Tym samym zachodzi uzasadniona obawa, że osoba ta może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Podkreślić należy, iż organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także interes ogólny, tj. bezpieczeństwo i porządek publiczny. Z tego też względu posiadanie broni jest ściśle reglamentowane. Reglamentacja administracyjnoprawna wyraża się w tym, iż dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak też potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela wynikających z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (zwłaszcza ochronie przewidzianej w art. 31 ust. 3 Konstytucji). Osoba ubiegająca się o broń obowiązana jest w toku postępowania administracyjnego przekonać organy Policji, że zachodzi względem niej "uzasadniona okoliczność", a więc legitymuje się taką cechą odróżniającą ją od ogółu obywateli, że w sposób niewątpliwy i oczywisty zasługuje na posługiwanie się bronią indywidualną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2006 r., II OSK 587/05, LEX nr 198319).

Zasada ścisłej reglamentacji prawa do posiadania broni wyraża się nie tylko w wydawaniu pozwoleń na broń, ale i cofaniu takich pozwoleń w sytuacjach, gdy zachodzi uzasadniona obawa, że istnieje zagrożenie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Przesłanka ustanowiona w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.) w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, stwarzająca po stronie organu administracji publicznej obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń, ma charakter typu abstrakcyjnego narażenia na niebezpieczeństwo. Oznacza to, że do wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń nie jest konieczne stwierdzenie użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, lecz wystarczy uzasadniona obawa takiego użycia broni. Takie unormowanie prawne ma przede wszystkim chronić obywateli i zapobiegać przestępstwom przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, nie zaś stanowić reakcję na dokonane już naruszenie tych dóbr. Uzasadniona obawa istnieje, gdy osoba posiadająca pozwolenie na broń zostaje skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu.

W tym stanie rzeczy mając na uwadze powyższe wywody oraz wykładnię art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zaprezentowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej uchwale składu siedmiu sędziów NSA, za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jednoznacznie stanowi:" osobom (...) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw". Skarżący został skazany za popełnienie przestępstw przeciwko mieniu, oraz za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, co obligowało organy Policji do cofnięcia pozwolenia na broń.

Nie można także podzielić zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sadów administracyjnych w związku z art. 7 i art. 11 k.p.a.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawa nie stanowi inaczej.

Kontrola legalności zaskarżonych decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Sąd pierwszej instancji dokonuje kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jej wydania. Jak jednoznacznie stanowi przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Do kompetencji Sądu administracyjnego nie należy rozstrzyganie sprawy administracyjnej co do jej meritum. Zadaniem Sądu administracyjnego jest m. in. ocena, czy organ administracji publicznej w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy.

W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sadów administracyjnych w związku z art. 7 i art. 11 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w dostateczny sposób wyjaśnił stan faktyczny sprawy, nie pomijając indywidualnego interesu skarżącego. Należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż osoby posiadające pozwolenie na bron winny cieszyć się nieposzlakowana opinią, którą jednoznacznie wyklucza popełnienie przez skarżącego przestępstw przeciwko mieniu jako również przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Bez znaczenia pozostaje fakt kiedy skarżący dopuścił się popełnienia powyższych przestępstw. Istotne jest, że skarżący został skazany prawomocnymi wyrokami karnymi, co dało organom Policji podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego i oceny osoby skarżącego w kontekście przesłanek z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Należy także podkreślić, że organy administracji orzekają według stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, a zatem na wynik rozważanej sprawy nie może mieć wpływu to, że nie w dacie popełnianych przez skarżącego przestępstw nie obowiązywały jeszcze przepisy nowelizujące ustawę o broni i amunicji.

Z powyższych względów, na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny, oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a.