Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 13 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Go 58/19 oddalił skargę P. M. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu środka zastępczego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył P. M., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając:
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, polegający na przyjęciu, że P. M. przywiózł z [...] na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 1 kg amfetaminy oraz 100 g metamfetaminy, podczas gdy są to błędne ustalenia, a w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową w [...]. ustalono, że P. M. dokonał jedynie obrotu ww. substancjami, w szczególności, w protokole przesłuchania z dnia [...] kwietnia 2017 r. P.M. nie wyjaśnił, że wskazane wyżej substancje przywiózł z [...];
- obrazę art. 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wymierzenie P. M. kary 50 000 zł z tytułu wprowadzenia przez P. M. do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej środka zastępczego w postaci krystalicznej substancji, w której stwierdzono obecność 4-CEC, podczas gdy:
- P. M. nie dokonał wprowadzenia do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej wskazanego wyżej środka, a jedynie dokonał obrotu tym środkiem, co nie podlega karze na podstawie ww. przepisu,
- w razie przyjęcia zasadności nałożenia kary na P. M., wymierzona wobec niego kara w wysokości 50 000 zł jest rażąco surowa albowiem ilość środka nie była znaczna, skarżący nie był wcześniej karany ani sądownie, ani administracyjnie, a jego sytuacja rodzinna i osobista przemawia za ewentualnym wymierzeniem kary w najniższym wymiarze.
Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości na korzyść P. M. i umorzenie postępowania w sprawie. Oświadczono, że skarżący nie wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył Prokurator Okręgowy w [...], wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie taka sytuacja miała miejsce, wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.
Na wstępie należy zaznaczyć, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, którego elementy konstrukcyjne i treściowe wyznaczają granice jej rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, a więc wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, w granicach których NSA jest władny badać sprawę, polega na wskazaniu konkretnych przepisów, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych, a także pełnej nazwy aktu prawnego zawierającego wskazane przepisy prawa. Naczelny Sąd Administracyjny, jako sąd kasacyjny, nie jest bowiem uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji.
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie czyni zadość wskazanym wyżej wymogom. Skarżący kasacyjnie w pierwszej kolejności zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, polegający na przyjęciu, że P. M. przywiózł z [...] na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 1 kg amfetaminy oraz 100 g metamfetaminy, podczas gdy są to błędne ustalenia, a w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową w [...]. ustalono, że P. M. dokonał jedynie obrotu ww. substancjami, w szczególności, w protokole przesłuchania z dnia [...] kwietnia 2017 r. P. M. nie wyjaśnił, że wskazane wyżej substancje przywiózł z [...]. W zarzucie tym nie powołano żadnego przepisu prawa, co czyni go nieskutecznym. Należy zauważyć, że sąd administracyjny dokonuje kontroli ustaleń stanu faktycznego przeprowadzonych przez organy administracji publicznej w toku postępowania administracyjnego. Zaakceptowane przez Sąd ustalenia stanu faktycznego podważać można za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego. W skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wraz ze wskazaniem przepisów procedury administracyjnej, których naruszenia w ocenie skarżącego kasacyjnie dopuściły się organy, wobec tego zarzut powyższy nie mógł zostać uwzględniony.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wskazać należy, że niewłaściwe zastosowanie przepisu polega na wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumcji). Dlatego, aby zarzuty kwestionujące zastosowanie przepisów prawa materialnego mogły zostać uznane za usprawiedliwione, konieczne jest podważenie w sposób skuteczny ustaleń dotyczących stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego wyroku. Skarga kasacyjna wniesiona w rozpoznawanej sprawie nie podważyła w sposób skuteczny ustaleń stanu faktycznego. Wobec tego nie można uznać zarzutu niewłaściwego zastosowania art. 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii za zasadny.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, na podstawie art. 184 p.p.s.a.