Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 4 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1635/16 oddalił skargę P. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku P. W. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że skarżący pozostaje bez miejsca stałego pobytu, jak również zamieszkania. Taka sytuacja naraża go na konieczność znalezienia lokalu, w którym będzie zaspokajał własne potrzeby mieszkaniowe, co wiąże się ze znacznymi kosztami. Ponadto, skarżący ponosił znaczne koszty na remont budynku, w którym miał dotychczasowe zameldowanie. Wykonanie decyzji powoduje, że skarżący nie ma możliwości korzystania z pomieszczeń mieszkalnych domu, na który poczynił nakłady, co jest dla skarżącego wysoko krzywdzące.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślić należy, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wniosek skarżącego nie zawiera argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie wniosek dotyczy decyzji o wymeldowaniu. Należy mieć na uwadze, że decyzja o wymeldowaniu z pobytu stałego ma charakter ewidencyjny i potwierdza jedynie zaistniały stan faktyczny. Skutki decyzji o wymeldowaniu nie mają charakteru nieodwracalnego. Decyzja ta nie rozstrzyga o uprawnieniach danej osoby do lokalu, a ewentualnie spory w tym zakresie rozstrzygane są przez sądy powszechne w postępowaniach cywilnych. Konieczność zmiany przez skarżącego miejsca pobytu nie ma związku z decyzją o wymeldowaniu, lecz jest wynikiem zapadłych w stosunku do skarżącego wyroków karnych. Decyzja o wymeldowaniu nie wpływa na określenie uprawnień skarżącego do przebywania w oznaczonym lokalu. Dlatego też nie wywołuje ona skutków determinujących jego przyszłe miejsce zamieszkania.
Z tych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.