Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2021 r. sygn. akt II SA/Łd 125/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę P. spółka z o.o. z siedzibą w W. (dalej "skarżąca") na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej "ŁWINB") z dnia [...] grudnia 2020 r. w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Pismem z dnia [...] marca 2022 r. skarżąca wystąpiła dodatkowo o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku spółka wskazała, że w okolicznościach niniejszej sprawy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody spółce oraz jej klientom, naruszenia interesu społecznego, jak również spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Jeśli bowiem Spółka przedłoży żądane dokumenty, to wydanie wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny stanie się w zasadzie bezprzedmiotowe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Należy zauważyć, że postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych, wydane na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, nie kończy sprawy i jej nie załatwia. Innymi słowy, jego wstrzymanie nie jest możliwe na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., ponieważ dopiero wydanie takiego postanowienia uruchamia tryb postępowania naprawczego prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego. Konsekwencją wydania tego postanowienia może być nałożenie na podmiot indywidualny określonego obowiązku, którego wykonanie w zależności od realiów konkretnej sprawy może zostać objęte ochroną tymczasową. W efekcie, wstrzymanie wykonania postanowienia nakazującego wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych byłoby przyzwoleniem na dalsze prowadzenie prac, mimo stwierdzonej samowoli budowlanej. Działanie takie stałoby w sprzeczności z regulacją Prawa budowlanego dotyczącą czasowego wstrzymania prowadzenia robót budowlanych.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że rozpoznając wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Sąd nie ocenia prawidłowości wydania takiego postanowienia w aspekcie jej zgodności z prawem. Przedmiot oceny stanowi jedynie to, czy jego wykonanie, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem, może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącej. Nie chodzi tutaj o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację taką, w której powrót do stanu poprzedniego, zmienionego w sposób istotny i trwały będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków.
W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego okoliczności przedstawione we wniosku nie mają charakteru jaki wymagany jest przez art. 61 § 3 p.p.s.a. Spółka powołała się na ogólnikowe argumenty dotyczące wyrządzenia znacznej szkody spółce oraz jej klientom i naruszenie interesu społecznego. Tymczasem wstrzymanie wykonania aktu musi odnosić się do indywidualnej i konkretnej szkody jaka grozi podmiotowi występującemu z wnioskiem. Spółka położyła natomiast nacisk na ochronę interesu osób korzystających z infrastruktury teleinformatycznej nie przedstawiając na czy ma polegać trudny do odwrócenia dla niej samej skutek zaskarżonego postanowienia i postanowienia go poprzedzającego.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.