Uzasadnienie
Wyrokiem z 18 kwietnia 2011 r. IV SA/Wa 300/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej jako "WSA") w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi I.C. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego, uchylił zaskarżoną decyzję stwierdzając, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania. Wyrok ten wydano w następującym stanie sprawy:
W podaniu z 20 września 2007 r. Z.Ł. i E.Ł. zwrócili się do Prezydenta Warszawy o wymeldowanie z miejsca pobytu stałego – mieszkania nr [...] przy ul. Z. w Warszawie, I.C. i jej dwóch synów: R.C. i P.C.
Zawiadomieniem z 10 października 2007 r. Prezydent Warszawy na żądanie Z.Ł. i E.Ł. wszczął postępowanie w sprawie wymeldowania I.C. z pobytu stałego pod adresem Warszawa ul. Z. Po przeprowadzeniu postępowania decyzją z [...] września 2008 r. Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy orzekł o wymeldowaniu I.C. z lokalu nr [...] przy ul. Z. w Warszawie. Wskutek odwołania I.C. od tej decyzji Wojewoda Mazowiecki decyzją z [...] listopada 2008 r. uchylił decyzję organu I instancji, a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia.
Następnie decyzją z [...] października 2009 r. [...] Prezydent Warszawy orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego I.C. z lokalu nr [...] przy ul. Z. w Warszawie. Z ustaleń faktycznych organu I instancji wynikało, że dom przy ul. Z. należy do wnioskodawców oraz ich córki M.S. w ½ części. Wyrokiem z 12 października 2007 r. sygn. akt II C 1023/06 Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie nakazano I.C. opuszczenie przedmiotowego lokalu, a eksmisja została wykonana przez komornika 5 maja 2009 r. Okoliczność ta, jak również informacje uzyskane od Policji, która pomimo przeprowadzenia kilkakrotnych czynności sprawdzających nie stwierdziła, aby I.C. przebywała w mieszkaniu przy ul. Z., przemawiały za uznaniem, że nie przebywa pod wskazanym adresem, a nie wywiązała się z dopełnienia obowiązku meldunkowego. To zaś w ocenie organu dowodziło, że ziściła się przesłanka określona w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993, dalej jako "Uel").
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła I.C. zarzucając, że została ona wydana z naruszeniem prawa materialnego i przepisów postępowania. W ocenie odwołującej się organ dokonał błędnych ustaleń faktycznych, ponieważ nadal przebywa pod wskazanym adresem, a nie w mieszkaniu przy ul. K., które należy do jej byłego męża. Ponadto powołując się na wyrok eksmisyjny odwołująca się podała, że M.S. nie dostarczyła jej lokalu zamiennego, do czego została zobowiązana. I.C. zakwestionowała także rzetelność ustaleń Policji wskazując, że odmiennie okoliczności sprawy wynikają z protokołu oględzin lokalu przy ul. Z. Dowodzi on, że w spornym lokalu znajdują się jej rzeczy. Dowodem przemawiającym za nietrafnością zaskarżonej decyzji ma być również fakt ponoszenia przez nią opłat za tzw. media z tytułu zajmowania powyższego lokalu, jak również szereg innych dowodów, w szczególności wyroki wydane w sprawie eksmisyjnej.
Nie zgodziła się ponadto z przyznaniem statusu strony postępowania wnioskodawcom powołując się w tym aspekcie na stanowisko wyrażone w judykaturze (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 grudnia 2008 r., II OSK 1730/07) podkreślając, że współuczestnikami postępowania powinni być także jej synowie, wspólnie zamieszkujący pod adresem Z. Odwołująca się szczegółowo opisała sposób przeprowadzania jej eksmisji z lokalu, eksponując że postanowieniem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi z 10 września 2009 r. sygn. akt I Co 959/09 uchylono czynność komornika, a następnie postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone w sprawie Km 1461/08.
Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z [...] grudnia 2009 r. nr [...] Wojewoda Mazowiecki powołując się na dyspozycję art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 15 ust. 2 Uel utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Podobnie jak organ I instancji ustalił, że tytuł prawny do lokalu przysługuje wnioskodawcom w sprawie i ich córce, którą reprezentują. Wskutek wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie z 12 października 2007 r. dokonano eksmisji z przedmiotowego lokalu I.C. oraz jej synów. Apelację od powyższego wyroku oddalił Sąd Okręgowy Warszawa-Praga wyrokiem z 18 marca 2008 r. sygn. akt IV Ca 74/08. Lokal opróżniono z rzeczy, a klucze do mieszkania wydano M.S. Wojewoda zwrócił uwagę, że czynność komornika polegająca na eksmisji została wprawdzie uchylona przez Sąd Rejonowy w Warszawie postanowieniem z 10 września 2009 r. sygn. akt I Co 959/09, jednak okoliczność ta nie miała dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenia, ponieważ obowiązkiem organu było ustalenie, czy miało miejsce rzeczywiste opuszczenie miejsca zameldowania.
Organ odwoławczy uznał, że I.C. po eksmisji swego syna – Z.C., dobrowolnie i trwale opuściła sporny lokal 5 maja 2009 r. Obecnie w lokalu prowadzony jest generalny remont. Fakty te potwierdzać mają ustalenia funkcjonariuszy policji zawarte w piśmie z 30 czerwca 2009 r. Z tych względów orzeczenie o wymeldowaniu było prawidłowe. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda przyjął, że przyznanie statusu strony wnioskodawcom było zgodne z prawem. Posiadali bowiem jako współwłaściciele interes prawny w żądaniu przeprowadzenia postępowania w sprawie wymeldowania, stosownie do art. 28 K.p.a. Organ odwoławczy nie podzielił wywodów odwołującej się, jakoby stanowisko wyrażone w przywołanym przez nią wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego miało go wiązać w sprawie.
Skargę do WSA w Warszawie na powyższą decyzję wniosła I.C., domagając się uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego. W ocenie skarżącej decyzja Wojewody Mazowieckiego wydana została z naruszeniem art. 15 ust. 2 Uel. Organ ten dokonał błędnych ustaleń faktycznych, pomijając część materiału dowodowego i nie wyjaśniając przyczyny takiego działania w uzasadnieniu, czym naruszył art. 107 § 3 K.p.a. Podkreśliła, że nie opuściła lokalu dobrowolnie, lecz na polecenie komornika została z niego wraz z synami usunięta siłą. Jednak po odjeździe komornika wróciła do lokalu i nadal mieszka w nim wraz z rodziną. Wbrew ustaleniu organu nie zwrócono M.S. kluczy do lokalu, ponieważ pozostała w nim siostra I.C. wraz z synem i synową. Skarżąca podkreśliła istotność postanowienia Sądu Rejonowego w Warszawie uchylającego czynność komornika o eksmisji, ponieważ skutkowało to "nieważnością" eksmisji. Ponadto w mieszkaniu pozostało jego wyposażenie oraz rzeczy syna oddane pod dozór M.S.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie.
Opisanym na wstępie wyrokiem z 18 kwietnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 300/10 uwzględniając skargę i uchylając zaskarżoną decyzję WSA w Warszawie uznał, że kontrolowane rozstrzygnięcie wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd wyjaśnił, że w świetle art. 15 ust. 2 Uel o istnieniu przesłanki opuszczenia miejsca pobytu stałego można mówić wtedy, gdy całokształt zachowań zainteresowanej (zameldowanej) osoby będzie wskazywał, że dany lokal jest miejscem koncentracji jej interesów życiowych lub przestał pełnić taką funkcję. Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i było dobrowolne. Za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy uznać sytuację, w której osoba zameldowana została z niego usunięta, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne (w tym aspekcie wywody te wspierano poprzez odwołanie się do orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego). Na równi z opuszczeniem lokalu należy traktować wykonanie przez komornika sądowego w drodze postępowania egzekucyjnego prawomocnego orzeczenia sądowego nakazującego eksmisję danej osoby z lokalu. Brak woli dłużnika do nakazanego prawomocnym i wykonalnym wyrokiem opuszczenia lokalu zostaje wówczas zastąpiony czynnościami właściwych organów państwowych.
Mając na względzie powyższe wyjaśnienie dyspozycji art. 15 ust. 2 Uel, który stanowi że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się, sąd I instancji uznał, że organ odwoławczy poczynił wadliwe ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Przede wszystkim z materiału dowodowego nie wynikało, aby skarżąca opuściła lokal dobrowolnie, lecz było to konsekwencja wykonania eksmisji wobec syna skarżącej. W dołączonej do akt kopii protokołu eksmisji zawarta była informacja, że została ona przymuszona do opuszczenia lokalu wobec odmowy dobrowolnego wykonania tytułu wykonawczego. Wprawdzie okoliczność ta mogłaby stanowić podstawę wymeldowania, jednak organ zbagatelizować miał, że czynność egzekucyjna opróżnienia lokalu została uchylona postanowieniem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z 10 września 2009 r., sygn. akt I Co 959/09.
Eksmisja była zatem bezskuteczna. Gdyby dłużnik ponownie zamieszkał w spornym lokalu nie byłoby podstaw do wymeldowania z tej przyczyny. Jednak okoliczności tej organ odwoławczy nie ustalił, podczas gdy skarżąca nadal twierdzi, że po odjeździe komornika wróciła do mieszkania i dalej mieszka w nim z rodziną. Natomiast gdyby skarżąca – pomimo wadliwie przeprowadzonej egzekucji – do lokalu nie powróciła należałoby uznać, że do opuszczenia lokalu doszło. Dlatego Sąd poddał pod rozważenie organowi, czy nie powinien w tej sytuacji zawiesić postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie ze skargi na czynność komornika. W konkluzji stwierdzono, że orzeczenie znajduje oparcie w treści "art. 145 § 1 ust. 1 lit. a", art. 152 i art. 200 Ppsa.
Skargę kasacyjną od wyroku z 18 kwietnia 2011 r. wniosła reprezentowana przez adwokata E.Ł., zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenia kosztów postępowania. Powołując się na dyspozycję przepisów art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyrokowi temu zarzuciła naruszenie:
- 1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 2 Uel poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że nie można uznać za równoważne z dobrowolnym opuszczeniem lokalu usunięcia I.C. w drodze egzekucji prawomocnego wyroku orzekającego eksmisję w sytuacji, gdy dłużniczka złożyła skargę na czynność komornika, gdy tymczasem kwestia rozstrzygnięcia skargi na czynność komornika nie będzie miała znaczenia w sprawie, ponieważ nie doprowadzi do ponownego wprowadzenia się I.C. do lokalu, który trwale opuściła,
- 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wyprowadzanie oceny prawnej na podstawie niektórych tylko faktów i dowodów zgromadzonych w aktach sprawy, tj. pominięcie okoliczności, że organ administracji zbadał, czy I.C. po wykonaniu wyroku eksmisyjnego zamieszkała ponownie w spornym lokalu, co doprowadziło Sąd do przekonania, że koniecznym jest usunięcie tego braku przez organ w ponownym postępowaniu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że eksmisję przeprowadzono na podstawie prawomocnego wyroku zaopatrzonego w klauzulę wykonalności. Miała ona zatem podstawę prawną i nie stanowiła bezprawnego wydalenia osoby z lokalu. Za niewłaściwe uznano wskazanie Sądu, aby ustalić czy skarżąca wprowadziła się ponownie do lokalu, ponieważ kwestia ta została już ustalona przez Policję. Stanowisko takie wyrażone zostało w piśmie z 30 czerwca 2009 r. Podano w nim, że w lokalu nikt nie zamieszkuje, a prowadzony jest w nim generalny remont. Przywołując orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego Kasator podkreśla rolę danych meldunkowych i wywodzi, że powinny one odzwierciedlać dane rzeczywiste, nie zaś fikcję. Wybiórcze, niecałościowe potraktowanie materiału dowodowego przez sąd I instancji miało doprowadzić do błędnego rozstrzygnięcia.
W ocenie skarżącej kasacyjnie nie mogło stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji błędne ustalenie organu, że eksmisja prowadzona była tylko wobec syna I.C., a ona sama opuściła lokal dobrowolnie. Z wyroku eksmisyjnego wynikało bowiem, że nakaz opróżnienia lokalu obejmował również skarżącą.
Do skargi kasacyjnej dołączono kopię postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z 1 lutego 2010 r. I Co 959/09, którym uchylono postanowienie tego sądu z 10 września 2009 r. i oddalono skargę na czynność komornika polegającą na opróżnieniu lokalu przy ul. Z. w Warszawie podjętą do sprawy Km 1461/08. Zwrócono również uwagę, że wyrokiem WSA w Warszawie z 17 grudnia 2010 r. IV SA/Wa 299/10 Sąd oddalił skargę Z.C. na decyzję o wymeldowaniu jego osoby ze spornego lokalu, a okoliczności faktyczne obu spraw są tożsame.
W piśmie procesowym z 26 lutego 2013 r. I.C. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej.
Pełnomocnik E.Ł. w trakcie rozprawy podtrzymała zarzuty i wnioski skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).
W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania nie występuje, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Sformułowanie w skardze kasacyjnej zarzutów zarówno naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania powoduje, że w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegać musi zarzut naruszenia przepisów postępowania. Przesądzenie dopiero, że sąd I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, pozwalać będzie na rozważenie trafności zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego.
Skarga kasacyjna zawiera zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. Cyt. przepis stanowi, że "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez sąd I instancji cyt. przepisu nie jest trafny. Uzasadnienie skarżonego kasacyjnie wyroku odpowiada wymogom wskazanego przepisu, zawierając wszystkie elementy wskazane w nim. W judykaturze słusznie wskazuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu z art. 174 pkt 2 Ppsa tylko wtedy, gdy uzasadnienie jest sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku.
Zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa nie może sprowadzać się do polemiki z przedstawionym w uzasadnieniu stanowiskiem sądu I instancji w zakresie wykładni i stosowania przepisów prawa, które to stanowisko podlega kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego skutkiem zarzutów naruszenia przepisów wykładanych lub stosowanych przez sąd I instancji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 października 2011 r. I OSK 1708/10, LEX nr 1149221). Z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że Kasator kwestionuje ocenę sądu I instancji, jakoby opuszczenie lokalu przy ul. Z. w Warszawie przez I.C. miało być efektem bezprawnych działań innych osób, co z kolei stanowiłoby przeszkodę do jej wymeldowania. Takie stanowisko skarżącej kasacyjnie nie dowodzi jednak naruszenia wskazanego przepisu.
Co się tyczy zarzutu naruszenia art. 133 § 1 Ppsa to nie zostało to w skardze kasacyjnej bliżej wyjaśnione, ograniczono się do zarzutu "wybiórczego, niecałościowego" potraktowania przez sąd I instancji materiału dowodowego w sprawie, co z kolei miało prowadzić do wydania błędnego rozstrzygnięcia. Cyt. przepis stanowi, że "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi". W judykaturze wskazuje się, że naruszenie przepisu art. 133 Ppsa może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej jedynie wówczas, gdy skarżący kasacyjnie wykazałby konkretne zdarzenia wynikające z akt sprawy, których sąd pierwszej instancji nie uwzględnił oraz ich wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 lutego 2012 r. II OSK 2199/10, LEX nr 1145572).
Użycie w art. 133 § 1 Ppsa pojęcia "akta sprawy" wskazuje, że chodzić może nie tylko o akta, które przekazuje organ administracji publicznej (vide art. 54 § 2 Ppsa), ale także akta wytworzone w sądzie administracyjnym, które tworzy się dla każdej sprawy z zakresu, o którym mowa w art. 1 Ppsa (por. art. 12 § 1 Ppsa). Tak też to pojęcie traktuje orzecznictwo sądowe, w którym podkreślono, że podstawą orzekania sądu jest materiał zgromadzony w toku całego postępowania przed organem oraz przed sądem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 listopada 2011 r. I OSK 1350/11, LEX nr 1149159). Związanie zarzutami skargi kasacyjnej, powinność uzasadnienia podstaw kasacyjnych uniemożliwia domyślanie się intencji strony skarżącej kasacyjnie, czy też rekonstruowanie zarzutów. W skardze kasacyjnej nie wskazano precyzyjnie o jakie zdarzenia wynikające z akt sprawy chodzi, a które miałoby zostać przez sąd I instancji pominięte przy orzekaniu w sprawie.
Okolicznością tą nie jest fakt oddalenia przez WSA w Warszawie skargi Z.C. na decyzję Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie jego wymeldowania ze spornego lokalu (wyrok z 17 grudnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 299/10). Nie jest nią także pominięcie okoliczności związanej z faktem badania przez policję opuszczenia lokalu przez dotychczasowych najemców i prowadzenia w nim prac remontowych, albowiem sąd I instancji ustalenia takie przywołał w swym wyroku (por. s. 2 uzasadnienia skarżonego wyroku). Prowadzi to w konsekwencji do uznania, że zarzut naruszenia art. 133 § 1 Ppsa nie jest trafny.
Uzasadniony natomiast jest zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez wadliwą wykładnię art. 15 ust. 2 Uel. Z cyt. przepisu wynika, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zasadniczym motywem uchylenia decyzji Wojewody Mazowieckiego było to, że organ ten miał nie rozważyć w dostatecznie wyczerpujący sposób faktu uchylenia czynności komornika sądowego, przeprowadzającego eksmisję także I.C.
W ocenie sądu I instancji zakwestionowanie prawidłowości przeprowadzonej eksmisji oznacza, że przedwcześnie, w sposób prawnie wadliwy wyegzekwowano od dłużnika obowiązek opuszczenia lokalu. Ponadto w uzasadnieniu skarżonego kasacyjnie wyroku przyjęto hipotezę odnoszącą się do ponownego zamieszkania przez I.C. w lokalu, z którego została wyeksmitowana. Stanowiło to przesłankę dla tezy, że okoliczność ta nie została zbadana na etapie postępowania odwoławczego. Rzecz jednak w tym, że w odwołaniu od decyzji o wymeldowaniu I.C. nie wskazywała na to, jakoby miała po przeprowadzeniu eksmisji ponownie zamieszkać w spornym lokalu. Na okoliczność powrotu do tego lokalu wskazała dopiero w skardze sądowoadministracyjnej, nie precyzując zresztą, czy ten powrót do lokalu miał miejsce przed, czy po wydaniu zaskarżonej do WSA w Warszawie decyzji organu odwoławczego. W decyzji Wojewody powołując się na ustalenia dokonane przez organy Policji w czerwcu 2009 r. wskazano, że w lokalu przy ul. Z. prowadzony jest remont, wyburzone są ściany nośne, nikt w nim nie zamieszkuje (notatka Policji - k. 200 akt organu I instancji), okoliczność tę przywołano zresztą w stanie faktycznym sprawy przyjętym przez sąd I instancji.
WSA w Warszawie trafnie przytoczył stanowisko judykatury, wedle której za równoznaczną z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 Uel należy uznać sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana została usunięta z lokalu w drodze egzekucji wyroku orzekającego eksmisję (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 października 2009 r. II OSK 1575/08, LEX nr 573579). Pogląd taki prezentowany był także w innych orzeczeniach - opuszczenie lokalu mieszkalnego wskutek wykonania wyroku nakazującego eksmisję jest opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, które uzasadnia wydanie decyzji o wymeldowaniu osoby eksmitowanej zarówno wówczas, gdy wyrok zostanie wykonany dobrowolnie przez zobowiązanego jak i wtedy, gdy wyrok zostanie wykonany w drodze egzekucji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 2008 r., II OSK 59/07, LEX nr 505269).
Sąd I instancji nietrafnie jednak, przyznając iż przeprowadzono eksmisję I.C. z lokalu nr [...] przy ul. Z. w Warszawie, przyjął że organ odwoławczy z kolei przedwcześnie uznał, że doszło do opuszczenia tego lokalu przez skarżącą w rozumieniu art. 15 ust. 2 Uel. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle argumentacji podjętego przez sąd I instancji rozstrzygnięcia, nie można było przyjąć, że eksmisję I.C. należało potraktować jako niebyłą. Trafnie skarżąca kasacyjnie podkreśla znaczenie stałego zameldowania, jako czynności odzwierciedlającej oznaczony stan faktyczny – zamieszkiwanie pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego tam pobytu. Z tych względów zarzut skargi kasacyjnej oparty na dyspozycji art. 174 pkt 1 Ppsa jest uzasadniony, a sąd I instancji dopuścił się błędnej wykładni art. 15 ust. 2 Uel. Uznanie przez sąd powszechny zasadności skargi na czynności komornika egzekwującego eksmisję z lokalu, nie może prowadzić bez odniesienia się do realiów danej sprawy do wniosku, że nie doszło do opuszczenia lokalu, dającego podstawę do wymeldowania zeń skarżącej.
Należy odnotować, że postanowieniem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe z 1 lutego 2010 r. sygn. akt I Co 959/09 uznano za oczywiście zasadne zażalenie na uprzednie postanowienie tego sądu z 10 września 2009 r. sygn. akt I Co 959/09, a w konsekwencji uchylono postanowienie z 10 września 2009 r. i oddalono skargę na czynności komornika. Postanowienie z 1 lutego 2010 r. znajduje się w aktach sądu I instancji na k. 50, albowiem zostało doręczone przez uczestniczkę – M.S. do odpowiedzi na zażalenie skarżącej I.C. dotyczące odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Z treści art. 188 Ppsa wynika, że jeżeli nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny może uchylić zaskarżone orzeczenie i rozpoznać skargę. W tym przypadku Sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku. Ponieważ I.C. została skutecznie wyeksmitowana z lokalu, w którym uprzednio była zameldowana na stale, a brak jest, poza werbalnymi stwierdzeniami zawartymi w skardze, podstaw do wywodzenia jakoby po wyeksmitowaniu powróciła do rzeczonego lokalu, przeto uznać należy, że decyzja Wojewody Mazowieckiego z [...] grudnia 2009 r. odpowiada prawu. Z tych powodów i działając na podstawie art. 174 pkt 1, art. 188 w zw. z art. 151 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny postanowił uchylić w całości zaskarżony wyrok i oddalić skargę I.C.
Jednocześnie, działając na podstawie art. 203 § 1 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 Ppsa należało zasądzić zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz E.Ł. od I.C. Na koszty te składa się uiszczony wpis od skargi kasacyjnej (100 zł) oraz wynagrodzenie adwokata skarżącej kasacyjnie (180 zł) w wysokości określonej dyspozycją § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).