Uzasadnienie
1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 kwietnia 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 309/22 oddalił skargę P. R. (dalej skarżąca) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] grudnia 2021 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Gminy K. z [...] września 2021 r. nr [...], którym odmówiono skarżącej wydania zaświadczenia o zgodności budowy jednokondygnacyjnego garażu wolnostojącego na nieruchomości gruntowej oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], w obrębie [...] S., ul. [...] w miejscowości S., z ustaleniami obowiązującego uchwały nr [...] Rady Miejskiej [...] z [...] kwietnia 2008 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...] (dalej: plan miejscowy).
W ocenie Sądu Wojewódzkiego rację mają organy, że realizowana inwestycja (garaż) jest oddzielnym budynkiem i w związku z tym, nie można zgodzić się ze skarżącą, iż do "garażu" nie ma zastosowania plan miejscowy w zakresie odnoszącym się do spadku połaci dachowych. Przewidziany w planie miejscowym podjętym uchwałą Rady Miejskiej K. nr [...] z [...] kwietnia 2008 r. (Dz. Urz. Woj. [...], dalej plan miejscowy) stopień spadku połaci dachowych dotyczy zarówno budynków mieszkalnych, garażu, jak i budynków gospodarczych. Zatem płaskie zadaszenie garażu nie jest dopuszczalne. W związku z tym zamierzona inwestycja nie jest zgodna z obowiązującym planem miejscowym.
- 2. Skarżąca wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono:
- 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej Ppsa) w zw. z art. 7, art. 217 § 1 i § 2 pkt 2, art. 218 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej Kpa) w zw. z art. 48b ust. 3 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm., dalej Pb) i § 23 ust. 2 pkt. 2 ppkt h planu miejscowego poprzez nieuchylenie postanowienia organu administracyjnego i zaakceptowanie przez WSA sprzeczności jaka zaistniała w uzasadnieniu powołanego postanowienia Kolegium i postanowienia organu I instancji, gdzie organ I instancji wskazał w uzasadnieniu, że planowane przedsięwzięcie budowlane skarżącej jest zgodne z planem miejscowym, lecz prowadzi do jego ominięcia, natomiast Kolegium wskazało, że planowane przedsięwzięcie budowlane skarżącej nie jest zgodne z planem miejscowym;
- 2) naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. art. 20 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej upzp), § 23 ust. 2 pkt 2 ppkt h planu miejscowego i uznanie w zaskarżonym wyroku, że plan miejscowy: nie pozwala na przeprowadzenie inwestycji budowlanej z zastosowaniem tarasu użytkowego na budynku; spadek połaci dachowych od 35° do 45° dotyczy także budynków, gdzie zaplanowano taras użytkowy zamiast dachu; taras użytkowy na budynku zaplanowanym przez skarżącą jest jednocześnie dachem płaskim niezgodnym z planem miejscowym; taras użytkowy jest jednocześnie dachem, do którego mają zastosowanie postanowienia planu dot. spadku połaci; podczas gdy: skarżąca w ramach realizowanego przedsięwzięcia nie chce zastosować dachu płaskiego nad garażem, lecz zastosować rozwiązanie całkowicie odrębne z punktu widzenia sztuki budowlanej jakim jest taras użytkowy zieleni, w związku z czym postanowienia § 23 ust. 2 pkt 2 ppkt h planu miejscowego nie mają zastosowania do tarasu użytkowego, bowiem taras użytkowy nie jest dachem.
W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
- 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
- 3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
- 3.2. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zd. drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez Sąd I instancji.
- 3.3. Istota podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów sprowadza się do tego, czy § 23 ust. 2 pkt 2 ppkt h planu miejscowego przewidujący dla dachów spadek połaci dachowych od 35° do 45° uniemożliwia wydanie skarżącej zaświadczenia o zgodności budowy jednokondygnacyjnego garażu z ustaleniami planu miejscowego. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny podziela w całości stanowisko Sądu I instancji, że wszelkie dachy na terenie wskazanym w planie miejscowym nie mogą być płaskie i muszą wypełniać wynikający z planu miejscowego warunek spadku połaci dachowych od 35° do 45°. To, że inwestor zamierza umieścić taras na dachu nie oznacza, że budynek nie będzie posiadał dachu, który jest przecież koniecznym elementem konstrukcyjnym odrębnego budynku i dotyczą go w szczególności regulacje dotyczące klasy odporności pożarowej. Bez znaczenia pozostaje zatem, czy dach garażu inwestor będzie nazywał "tarasem", ponieważ nie zwalnia to inwestora od obowiązku zachowania wymogów dotyczących dachu określonych w planie miejscowym. Zatem zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 upzp i § 23 ust. 2 pkt 2 ppkt h planu miejscowego jest nieuzasadniony.
- 3.4. W konsekwencji nieusprawiedliwiony jest również zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, art. 217 § 1 i § 2 pkt 2, art. 218 § 1 Kpa, ponieważ organ dysponował treścią planu i jednoznaczną dokumentacją dotyczącą lokalizacji obiektu budowlanego. Było to wystarczające dla wydania przez organ zaskarżonego rozstrzygnięcia.
- 3.5. Zarzuty skargi kasacyjnej są zatem niezasadne.
- 3.6. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił.