Uzasadnienie
Wyrokiem z 23 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A.W. i S.W. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z [...] maja 2016 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z [...] stycznia 2015 r. Wójt Gminy Kwidzyn określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie Elektrowni Wiatrowej [...]. Organ określił rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, w tym wskazał jego takie elementy jak budowa turbiny wiatrowej o maksymalnej mocy jednostkowej turbiny do 3,6 MW, wysokości wieży do 140 m, długości skrzydeł do 65 m, wysokości całkowitej do 205 m, maksymalnej liczbie 3 łopat, wykonanie fundamentu monolitycznego, żelbetowego pod wieżę siłowni wiatrowej, wykonanie technicznej infrastruktury towarzyszącej niezbędnej do prawidłowego funkcjonowania przedsięwzięcia. Decyzja została wydana na wniosek inwestora – A. spółki z o.o. spółka komandytowo-akcyjna z siedzibą w W. Odwołania od tej decyzji wniósł inwestor, skarżący oraz Stowarzyszenie B. Decyzją z [...] maja 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy wyjaśnił między innymi, że przed wydaniem decyzji organ I instancji uzyskał opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kwidzynie z [...] grudnia 2012 r. Zawarto w niej uwarunkowania zmierzające do zapewnienia odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, wymagania konieczne do uwzględnia w projekcie budowlanym oraz propozycje monitoringu hałasu. W uzasadnieniu opinii organ współdziałający wskazał na podstawie raportu, że planowane przedsięwzięcie nie będzie stanowić zagrożenia dla życia i zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi. Wykonane obliczenia pod kątem oddziaływania hałasu dowodzą, że zastosowanie zaproponowanych przez inwestora turbin umożliwia zachowanie normatywnych wartości hałasu dla pobliskiej zabudowy, zarówno w porze dziennej jak i nocnej, jednak organ zalecił wykonanie analizy porealizacyjnej w oparciu o pomiary środowiskowe.
Natomiast postanowieniem z [...] czerwca 2014 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Gdańsku pozytywnie uzgodnił realizację przedsięwzięcia, określając jednocześnie warunki jego realizacji. Treść tych warunków oraz obszerne uzasadnienie postanowienia zostały uwzględnione i przytoczone w treści decyzji organu I instancji.
W ocenie organu odwoławczego, brak było przesłanek do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Organ I instancji zapewnił udział społeczeństwa w postępowaniu. Rozpatrzył zgłoszone w toku postępowania uwagi i wnioski, a w uzasadnieniu decyzji podał informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Organ podał do publicznej wiadomości informację o wydanej decyzji i o możliwości zapoznania się z jej treścią. Zarzuty stron i Stowarzyszenia w zakresie niedochowania obowiązków informowania społeczeństwa organ odwoławczy uznał za nieuzasadnione.
Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że zagadnienie dotyczące propagacji hałasu zostało w sposób wyczerpujący przeanalizowane zarówno przez organy inspekcji sanitarnej i ochrony środowiska, jak i organ I instancji w oparciu o obszerne opracowanie w raporcie.
Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania skarżących dotyczących zagrożenia życia i zdrowia mieszkańców na skutek realizacji planowanego przedsięwzięcia.
Skarżący wnieśli skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał między innymi, że decyzja organu I instancji nakłada na inwestora szereg obowiązków związanych z fazą realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, a także monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym pomiarów hałasu, jak również obowiązki w zakresie wykonania analizy porealizacyjnej w oparciu o pomiary środowiskowe. Organy odnosiły się do kwestii związanych z propagacją hałasu, w tym zarzutu niewłaściwej metody obliczania dźwięku A. Oba organy przedstawiły sposób dokonywania obliczeń akustycznych dla turbin wskazanych przez inwestora – typu Vestas V-l 12 lub typu Siemens SWT-3.0-113. Wyjaśniono w decyzji, że obliczeń dokonano metodą opartą o model rozprzestrzeniania się hałasu w środowisku zawarty w normie PN-ISO 9613-2, zgodnie z załącznikiem nr 6 do rozporządzenia Ministra Środowiska z 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz.U. z 2008 r. Nr 206, poz. 1291, w aktualnym stanie prawnym załącznika nr 6 do rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2014 r., Dz.U. z 2014 r. poz. 1542).
Metodę alternatywną obliczenia hałasu, dotyczącą określenia parametrów tłumienia przez grunt, bez określania wskaźnika tłumienia gruntu G, przyjętą na podstawie treści Normy PN-ISO 9613-2 – rozdział 7.3.2 Alternatywna metoda obliczania poziomu dźwięku A. Zdaniem Sądu I instancji, zagadnienie dotyczące propagacji hałasu zostało wyczerpująco przeanalizowane w toku postępowania przez organy inspekcji sanitarnej i ochrony środowiska, jak również organ I instancji. Przyjęta w raporcie metoda alternatywna obliczenia hałasu spełnia warunki wymienione w normie dla obliczeń alternatywnej metody obliczania poziomu dźwięku A, w której nie określa się wskaźnika tłumienia gruntu G. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, że analiza hałasu została przeprowadzona zgodnie z prawem. Uzasadnienie wyboru metody alternatywnej zostało przedstawione w decyzji organu I instancji i zaaprobowane przez organ odwoławczy.
Organ odwoławczy prawidłowo uznał, że prawna dopuszczalność metody alternatywnej nie może świadczyć o wadliwości obliczeń propagacji hałasu przez to, że nie uwzględnia ona wskaźnika tłumienia gruntu G. Sąd I instancji podkreślił, że wyspecjalizowane organy inspekcji sanitarnej i ochrony środowiska nie zakwestionowały metodologii obliczeń hałasu, nakazały natomiast wprowadzenie obowiązku wykonania analizy porealizacyjnej w tym zakresie, co zostało uwzględnione w decyzji organu I Instancji.
Ponadto Sąd I instancji odniósł się do odległości projektowanej elektrowni wiatrowej od nieruchomości skarżących – działki nr 138 z zabudową zagrodową, przy czym odległość ta według skargi wynosi 417 m, a skarżący powołują się na emisje, infradźwięki, pulsacje i efekty akustyczne turbiny wiatrowej, które ich zdaniem zagrażają życiu i zdrowiu. W ocenie Sądu I instancji, ustalenia dotyczące prognozowanej emisji hałasu w odniesieniu do nieruchomości skarżących wskazują na zachowanie normy odnoszącej się do zabudowy zagrodowej przy odległości około 417 m, zarówno dla pory dnia i nocy (na granicy zabudowy – 44,3 dB, Raport s. 139-142). Jako kryterium prawidłowo przyjęto wartości normatywne 45 dB (w porze nocnej) i 55 dB (w porze dnia), stosownie do treści rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2007 r. Nr 120, poz. 826 ze zm.).
Ponadto Sąd I instancji wskazał, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, uciążliwym czynnikiem emisyjnym, który powinien być brany pod uwagę w toku postępowania, był poziom emisji hałasu, z uwagi na odległość planowanej elektrowni wiatrowej od najbliższej zabudowy od nieruchomości skarżących. Zakaz naruszania standardów jakości środowiska, o których stanowi art. 144 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2016 r. poz. 672 ze zm.; dalej: p.o.ś.) w zakresie elektrowni wiatrowych dotyczy głównie emisji hałasu i wytwarzania pola elektromagnetycznego. Było to przedmiotem analizy w toku postępowania w tej sprawie (raport s. 150-153). Zdaniem Sądu I instancji, organ w sposób prawidłowy odniósł się do zarzutu przekroczenia norm natężenia hałasu ustalając na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego (raportu i opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kwidzynie), że poziom emisji mieści się w granicach ustawowej normy, przez co nie będzie stanowić zagrożenia dla życia i zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi.
Zarzut skargi ogólnie wskazujący na zagrożenie życia i zdrowia ludzi przez planowaną elektrownię wiatrową był również przedmiotem rozważań w zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że według opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kwidzynie oraz postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku, zagrożenie takie w przypadku przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje. Skarżący powołali się na pismo Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Elblągu dotyczące szkodliwego oddziaływania turbin wiatrowych, przy czym nie dotyczyło ono przedsięwzięcia objętego niniejszym postępowaniem. Pismo to ma charakter ogólny i przedstawia wyniki wybranych badań odnośnie negatywnego wpływu hałasu niskich częstotliwości na zdrowie ludzkie oraz postulaty co do pożądanej odległości farm wiatrowych od zabudowy mieszkaniowej.
Sąd I instancji nie stwierdził, żeby w toku postępowania doszło do uchybienia przepisom regulującym udział społeczeństwa. Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji przy wydaniu zaskarżonej decyzji podał do publicznej wiadomości informacje o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wszczęciu postępowania, przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie, organie właściwym do wydania decyzji oraz organach właściwych do wydania opinii i dokonania uzgodnień, a także możliwości zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu, możliwości składania uwag i wniosków, sposobie i miejscu składania uwag i wniosków z zaznaczeniem terminu 21 dni do ich składania (w obowiązującym wówczas stanie prawnym).
Ponadto, jak wynika z treści decyzji organu I instancji, zostały rozpatrzone zgłoszone w toku postępowania uwagi i wnioski. Uzasadnienie decyzji organu I instancji zawiera informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Podana została do publicznej wiadomości informacja o wydanej decyzji i o możliwości zapoznania się z jej treścią. Obwieszczenia zostały wywieszone w Urzędzie Gminy, na tablicy ogłoszeń w miejscowości [...] oraz umieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej gminy Kwidzyn. Organ odwoławczy przeanalizował dostępność informacji w BIP zawracając uwagę, że w dziale "Aktualności i ogłoszenia" znajduje się zakładka "Ochrona środowiska" prowadząca do spisu wszelkich obwieszczeń i informacji dotyczących decyzji środowiskowych. Strona internetowa umożliwia pobranie obwieszczenia w pliku PDF z możliwością zapisu na dysku twardym. Ponadto w aktach sprawy znajdują się obwieszczenia z informacjami o miejscu i czasie ich umieszczenia w wykazach publicznych, a także wydruk ze strony BIP.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli skarżący.
W pierwszej kolejności skarżący zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego.
Po pierwsze, "art. 80 § 1 pkt 2" w związku z "art. 82 § 1 pkt 1d" ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 353 ze zm.; dalej: ustawa środowiskowa) w związku z art. 6 § 2 p.o.ś. oraz w związku z art. 134 i "art. 145 § 1 pkt 1a", a także w związku z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.). W ocenie skarżących, Sąd I instancji nieprawidłowo podzielił stanowisko organu, że brak było konieczności określenia w decyzji środowiskowej sposobów przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych. Skarżący wskazali, że konieczność taka wynika wprost ze złożonego w sprawie raportu.
Po drugie, "art. 80 § 1 pkt 3" w związku z "art. 82 § 1 pkt 1b" ustawy środowiskowej w związku z art. 6 § 2 p.o.ś. oraz w związku z art. 134 i "art. 145 § 1 pkt 1a" a także w związku z art. 135 p.p.s.a. Polegało to na podzieleniu przez Sąd I instancji stanowiska organu, że w toku postępowania Wójt Gminy Kwidzyn uwzględnił w pełni wynik postępowania z udziałem społeczeństwa, w tym uwzględnił w decyzji istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji przedsięwzięcia oraz ograniczenia i uciążliwości powstałe dla terenów sąsiednich, "kreowane" przez realizowane przedsięwzięcie. W ocenie skarżących, organ nie uwzględnił ich stanowiska prezentowanego również przez Stowarzyszenie, odnośnie konieczności wyliczenia poziomu hałasu generowanego przez przedsięwzięcia, a także jego rozprzestrzeniania się na tereny sąsiednie przy uwzględnieniu normy ISO 9613-2 dla współczynnika G=0.
Po trzecie, "art. 80 § 1 pkt 2" w związku z "art. 82 § 1 pkt 1b" ustawy środowiskowej. Polegało to na braku uwzględnienia w postępowaniu w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań ustaleń raportu dotyczących ujemnego oddziaływania przedsięwzięcia na nieruchomości znajdujące w obszarze 400-600 metrów od działki, na której ma być realizowane przedsięwzięcie, w tym w szczególności na nieruchomość skarżących (emisja hałasu i zagrożenie zniszczenia zabudowań w związku z wysokim prawdopodobieństwem zaistnienia awarii).
Po czwarte, "art. 3 § 1 pkt 11a" w związku z "art. 33 § 1 pkt i 2" oraz w związku z art. 38 ustawy środowiskowej. Polegało to na błędnej wykładni pojęcia "udostępnienie informacji w Biuletynie Informacji Publicznej organu właściwego w sprawie". Zdaniem skarżących, Sąd I instancji błędnie uznał, że tego rodzaju udostępnienie jest tożsame z zamieszczeniem na stronie BIP Urzędu Gminy Kwidzyn w pliku PDF w zakładce "Ochrona środowiska", informacji o wszczęciu postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wydaniu decyzji środowiskowej oraz możliwości zapoznania się z treścią tej decyzji. Zdaniem skarżących, udostępnienie to powinno nastąpić "w sposób transparentny dla każdej z osób zainteresowanych, i dostępny w sposób niewymagający dodatkowych trudności technicznych, w szczególności skorzystania z dodatkowych instrumentów technicznych".
Skarżący zarzucili także naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd I instancji nie przeprowadził dowodu z dokumentu w postaci pisma Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Elblągu, uznając z góry, że dokument ten nie miał znaczenia w sprawie. Skarżący podkreślił, że dokument ten nie dotyczył przedmiotowego przedsięwzięcia, ale odnosił się do kwestii prawidłowej odległości w jakiej powinny być lokalizowane budynki mieszkalne od elektrowni wiatrowych.
Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Po pierwsze, chybiony jest zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie "art. 80 § 1 pkt 2" w związku z "art. 82 § 1 pkt 1d" ustawy środowiskowej oraz w związku z art. 6 § 2 p.o.ś., a także w związku z art. 134 i "art. 145 § 1 pkt 1a" jak i art. 135 p.p.s.a. w zakresie braku wskazania w decyzji środowiskowej skutków awarii przemysłowej. Na wstępie należy podkreślić, że nie obowiązują przepisy "art. 80 § 1 pkt 2" jak i "art. 82 § 1 pkt 1d" tejże ustawy, tylko w istocie są to przepisy art. 80 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. d) ustawy środowiskowej.
Z kolei błędnie jest także powołany w skardze kasacyjnej przepis "art. 145 § 1 pkt 1a" p.p.s.a., ponieważ w istocie chodzi tu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Ponadto przepis art. 80 § 1 pkt 2 ustawy środowiskowej stanowi, że właściwy organ po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko wydaje decyzję środowiskową biorąc pod uwagę ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko. Z kolei przepis art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. d) ustawy środowiskowej stanowi, że decyzja środowiskowa powinna zawierać wymogi dotyczące przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, lecz tylko w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii w rozumieniu art. 243-252 p.o.ś., co w tej sprawie nie zachodzi, ponieważ nie jest to zakład o zwiększonym ryzyku lub zakład o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej w rozumieniu art. 243a pkt 4 i pkt 5 p.o.ś.
Ponadto w pkt 7.1 (s. 102-105) raportu o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko poddano analizie i ocenie wystąpienie poważnej awarii przemysłowej stanowiąc, że zachodzi jedynie niewielkie prawdopodobieństwo wystąpienia "sytuacji awaryjnej" zagrażającej w znaczny sposób środowisku, a ponadto praca turbin jest pod stałym monitoringiem, jak i nie jest składowana substancja niebezpieczna w rozumieniu art. 243a pkt 2 p.o.ś. Dlatego też biorąc pod uwagę powyższe okoliczności prawne i faktyczne w pkt I 4 osnowy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach podkreślono brak potrzeby ustalenia szczególnych wymagań w zakresie dotyczącym przeciwdziałania sutkom awarii przemysłowych w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczonych do zakładów powodujących zagrożenie wystąpienia powyższych awarii.
Po drugie, nie jest zasadny również zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie "art. 80 § 1 pkt 3" w związku z "art. 82 § 1 pkt 1b" ustawy środowiskowej w związku z art. 6 § 2 p.o.ś. jak i w związku z art. 134 i "art. 145 § 1 pkt 1a" p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. Także w przypadku powyższych przepisów należy zaznaczyć, że nie obowiązują przepisy "art. 80 § 1 pkt 3" jak i "art. 82 § 1 pkt 1b" ustawy środowiskowej, tylko odpowiednio przepisy art. 80 ust. 1 pkt 3 oraz art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy środowiskowej, a także art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.
Ponadto art. 80 ust. 1 pkt 3 stanowi, że właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, w której bierze pod uwagę wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. Natomiast przepis art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy środowiskowej stanowi, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ określa warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji czy też użytkowania danego przedsięwzięcia. Należy w szczególności brak pod uwagę obowiązek ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków jak i ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich.
Z kolei zasada przezorności w rozumieniu art. 6 § 2 p.o.ś. nie może w tym stanie prawnym i faktycznym stanowić podstawy do odmowy wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji tego przedsięwzięcia, jeżeli osnowa jak i uzasadnienie tej decyzji spełniają powyższe ustawowe wymagania. Świadczą o tym w szczególności ustalenia pkt I 2, pkt II 1 i 2 osnowy tejże decyzji oraz dotyczące analizy porealizacyjnej także zawarte w osnowie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Natomiast wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa zostały zawarte w uzasadnieniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (s. 15-19 uzasadnienia decyzji organu I instancji z dnia [...] stycznia 2015 r.).
Ponadto łączący się z tym zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. "art. 3 § 1 pkt 11a" i "art. 33 § 1 pkt i 2" ustawy środowiskowej w związku z art. 38 tejże ustawy jest także niezasadny. Na wstępie należy jednak zaznaczyć, że nie obowiązują dwa powołane wyżej przepisy, tylko są to odpowiednio przepisy art. 3 ust. 1 pkt 11 lit. a) i art. 33 ust. 1 pkt 2, które regulują tryb podania informacji publicznej w tym zakresie przedmiotowym. W tej sprawie zgodnie z dyspozycją art. 33 ust. 1 pkt 1-8 w związku z art. 38 ustawy środowiskowej do publicznej wiadomości podano wszystkie informacje wymagane przez powyższe przepisy. W szczególności dotyczyło to przystąpienia do przeprowadzenia przedmiotowej oceny oddziaływania na środowisko jak i wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organie, który jest właściwy miejscowo i rzeczowo do wydania tej decyzji, jak i organach właściwych do wydania opinii i dokonania uzgodnień oraz oczywiście możliwości zapoznania się z ustawowo określoną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest wyłożona do wglądu.
Dotyczy to także możliwości składania uwag i wniosków, jak i sposobu i miejsca składania uwag i wniosków w terminie 21 dni (w stanie prawnym obowiązującym dla wydania tejże decyzji). Natomiast, jak wynika z uzasadnienia decyzji organu I instancji, rozpatrzone zostały zgłoszone w toku postępowania uwagi i wnioski, ponieważ uzasadnienie tejże decyzji zawiera także informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, zgodnie z art. 37 ustawy środowiskowej.
Z kolei podana także została do publicznej wiadomości informacja o wydanej tejże decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią, zgodnie z art. 38 ustawy środowiskowej. Ponadto obwieszczenia w tym zakresie zostały wywieszone w Urzędzie Gminy, na tablicy ogłoszeń w miejscowości [...], co wynika z pisma sołtysa, a także umieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej gminy Kwidzyn. Jest to w dziale "Aktualności i ogłoszenia", w której jest zakładka "Ochrona środowiska" prowadząca do spisu wszelkich obwieszczeń i informacji. Z kolei strona internetowa pozwala pobrać obwieszczenia w pliku PDF z możliwością zapisu na dysku twardym. Natomiast, już w aktach sprawy są obwieszczenia z informacjami o miejscu i czasie ich umieszczenia w wykazach publicznych, a także wydruk ze strony Biuletynu Informacji Publicznej (BIP).
Po trzecie, nie jest również zasadny zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie "art. 80 § 1 pkt 2" (w istocie jest to przepis art. 80 ust. 1 pkt 2) w związku z "art. 82 § 1 pkt 1b" (w istocie jest to przepis art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy środowiskowej, biorąc pod uwagę oddziaływanie na środowisko i nieruchomości skarżących danego przedsięwzięcia, ponieważ odległość tego przedsięwzięcia w obszarze 400-600 m jest około 417 m od działki nr 138 skarżących. Wynika to z tego, że ustalenia zawarte w tym zakresie w raporcie odnośnie prognozowanej emisji hałasu pozwalają przyjąć, że zachowane będą dopuszczalne normy hałasu od zabudowy zagrodowej skarżących, które wynoszą na granicy zabudowy 44,3 dB zarówno dla pory dnia jak i nocy (raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, s. 139-142). W tym celu słusznie przyjęto jako kryterium wartości normatywne 45 dB (w porze nocnej) i 55 dB (w porze dnia), stosownie do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (raport s. 150-153).
Dlatego też brak jest podstaw do stwierdzenia przekroczenia zakładanych dopuszczalnych norm emisji hałasu w świetle prawidłowo zebranego i poddanego właściwej kontroli Sądu I instancji materiału dowodowego w tej sprawie. Dotyczy to również uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Gdańsku oraz opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kwidzynie, że poziom emisji hałasu jest w granicach ustawowej normy, przez co nie będzie stanowić zagrożenia dla zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi. Ponadto brak jest również podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. z powodu nieprzeprowadzenia dowodu z dokumentu, czyli pisma Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Elblągu, w którym poruszano kwestie dotyczące prawidłowej odległości elektrowni wiatrowych od budynków mieszkalnych.
Należy bowiem podkreślić, że powyższe pismo w ogóle nie dotyczyło przedmiotowego przedsięwzięcia, jak i ma charakter ogólny przedstawiający wybrane wyniki badań dotyczące ujemnego oddziaływania hałasu niskiej częstotliwości na zdrowie ludzi oraz formułuje wnioski dotyczące optymalnej odległości elektrowni wiatrowych od zabudowy mieszkaniowej.
Po czwarte, należy także podzielić stanowisko Sądu I instancji, że w tej sprawie, w której organ odwoławczy wydał decyzję z dnia [...] maja 2016 r., nie miały jeszcze zastosowania przepisy ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 961), która weszła w życie w dniu 16 lipca 2016 r. Ponadto wojewódzki sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji ostatecznej z przepisami prawa materialnego obowiązującymi w dniu jej wydania. Natomiast zgodnie z art. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych lokalizacja elektrowni wiatrowej następuje tylko na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Z kolei art. 15 ust. 3 tejże ustawy stanowi, że jeżeli w planie miejscowym jest przewidziana lokalizacja elektrowni wiatrowej (art. 15 ust. 2 lub ust. 7 pkt 1 cyt. ustawy) to właściwy organ odmawia wydania pozwolenia na budowę jeżeli dane przedsięwzięcie nie spełni wymagań z art. 4 tejże ustawy o minimalnej odległości elektrowni wiatrowej od zabudowy mieszkaniowej. Oznacza to, że przepisy powyższej ustawy będą miały zastosowanie w tej sprawie lecz dopiero na etapie wydania pozwolenia na budowę.
Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.