Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 97/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy.
Uzasadniając wyrok Sąd pierwszej instancji przytoczył następujące okoliczności.
W dniu 9 stycznia 2012 r. spółka A. S.A. z siedzibą w W., złożyła wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na montażu słupa z urządzeniem reklamowym typu [...] 6,0m x 3,0m na części działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...] przy A. ul. L. [...] (kierunek: ul. P.). Projektowana inwestycja stanowi jednostronny wolnostojący nośnik reklamowy na stopie fundamentowej nietrwale związanej z gruntem. Parametry projektowanego nośnika reklamowego zostały określone jako: tablica reklamowa o wymiarach zewnętrznych – 6,38m x 3,38m, ekspozycyjna powierzchnia tablicy 6m x 3m = 18m², tablica jednostronna, zamocowana względem osi słupa asymetrycznie (typ "chorągiew" lewa), wysokość słupa ponad terenem do dołu tablicy – 5,5m, posadowienie nietrwale związane z gruntem, I strefa obciążenia wiatrem, wzdłuż tablicy zamontowany pomost roboczy, oświetlenie zewnętrzne dolne. Wnioskowane zamierzenie dotyczy obiektu istniejącego – zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej, bez ubiegania się o wymagane prawem zgody i zezwolenia.
Teren inwestycji - obszar o powierzchni ok. 13m² - stanowi część działki ew. nr [...], położonej w W. przy A. Działka posiada użytek gruntu "B" - tereny mieszkalne, stanowi własność Miasta [...] w użytkowaniu wieczystym S. [...] oraz osób fizycznych.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Zarząd [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu organ wskazał, że obszar analizowanego skrzyżowania A. i ul. D. został zdegradowany przez liczne, rozmieszczone w sposób nieuporządkowany wolno stojące nośniki reklamowe: wielkoformatowe tablice zawieszone na różnych wysokościach i zorientowane w różnych kierunkach. W obszarze analizowanym żaden wolno stojący nośnik reklamowy nie uzyskał decyzji o warunkach zabudowy, ani decyzji o pozwoleniu na budowę. Przeprowadzona analiza wykazała, że inwestycja nie spełnia wymogów art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż nie stanowi kontynuacji cech i parametrów obiektów położonych w sąsiedztwie, stanowi element obcy w obszarze analizowanym, powodujący degradację przestrzeni ww. skrzyżowania.
Ponadto inwestycja jest sprzeczna z zasadą ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju wyrażoną w art. 1 ust. 2 oraz art. 54 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ww. ustawy; w szczególności zaburzone zostały relacje kompozycyjno - estetyczne oraz wymagania funkcjonalne. Zdaniem organu, w badanym obszarze (skrzyżowanie A. i ul. D oraz [...] S.) eksponowanym w krajobrazie miasta, ignorowanie wymagań ładu przestrzennego stanowi szczególnie rażące nadużycie. Ponadto podniesiono, że wnioskowana tablica reklamowa przesłania widok na tereny cenne przyrodniczo: [...] Obszar Chronionego Krajobrazu oraz pogarsza ekspozycję cennych kulturowo: zespołu kościelnego pw. św. [...] (nr wpisu do Rejestru [...]), osi widokowej [...], będącej częścią założenia urbanistycznego [...] (nr wpisu do Rejestru [...]), [...] Parku Kulturowego (uchwala Rady [...] [...] nr [...] z dnia [...] marca 2012 r.). Organ wskazał ponadto, że zgodnie z umową – aktem notarialnym Rep.
A nr [...] z dnia 8 lutego 1991 r., działka ew. nr [...] została oddana w użytkowanie wieczyste na 99 lat w celu wybudowania domów wielorodzinnych w zabudowie wysokiej (§ 5 umowy), a więc zamierzenie inwestycyjne będące przedmiotem niniejszego postępowania jest sprzeczne ze sposobem zagospodarowania i użytkowania określonym w § 5 umowy, w związku z czym przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę byłoby konieczne dokonanie zmiany umowy w zakresie zmiany sposobu użytkowania i zagospodarowania ww. działki.
W odwołaniu Spółka zarzuciła naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i w konsekwencji błędną odmowę wydania warunków zabudowy oraz naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 Kpa poprzez brak dokładnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz właściwego uzasadnienia decyzji, co spowodowało uznanie, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.
Organ odwoławczy, uzasadniając opisaną na wstępie decyzję z dnia [...] listopada 2013 r., wskazał, że zasada wyrażona w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, czy też kontynuacji funkcji, ma ze swej istoty (konieczność określenia parametrów zabudowy, których dla urządzeń reklamowych określić nie sposób) jedynie ograniczone zastosowanie do sytuowania urządzeń reklamowych - w zakresie określeniu linii zabudowy. Ponadto, na przedmiotowym terenie (w tym na dz. ew. nr [...] przy A. w W.) znajdują się urządzenia reklamowe nielegalne, w stosunku do których PINB [...] prowadzi postępowania dotyczące legalizacji samowolnie dokonanej inwestycji.
Również dlatego urządzenia te nie mogą być podstawą do stosowania zasady dobrego sąsiedztwa. Kolegium nie dopatrzyło się naruszenia art. 61 ust. 1 ww. ustawy, zgadzając się z organem pierwszej instancji, że przedmiotowe urządzenie reklamowe przesłania widok na tereny cenne przyrodniczo, tj. [...] Obszar Chronionego Krajobrazu oraz pogarsza ekspozycję cennych kulturowo: zespołu kościelnego pw. [...], osi widokowej [...] [...], będącej częścią założenia urbanistycznego [...], [...] Parku Kulturowego ([...]). Zdaniem organu okoliczność, że ww. zespół kościelny i [...] Park Kulturowy znajdują się w dość znacznej odległości od przedmiotowego urządzenia reklamowego, nie wyklucza tego, że pogarszają one ekspozycję ww. obiektu i [...]. To samo dotyczy osi widokowej [...]. Fakt, że przedmiotowy teren (dz. ew. nr [...] przy [...]) nie jest objęty założeniem urbanistycznym [...] i [...], nie ma znaczenia wobec faktu pogorszenia ich ekspozycji w związku z wybudowaniem przedmiotowego urządzenia reklamowego.
Zakaz ograniczania ekspozycji ww. obiektów i terenów jest szczególnie istotny ze względu na ich rolę kulturową dla [...], a zatem powołanie się na art. 1 ust. 2 i art. 54 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest prawidłowe. Ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla sąsiednich terenów (Parku [...]) zostały powołane przez organ pierwszej instancji jedynie posiłkowo. Wykluczają one albo też bardzo ograniczają możliwość ustawiania wolno stojących urządzeń reklamowych.
Organ odwoławczy stwierdził, że fakt wyznaczenia obszaru analizowanego w sposób wskazany w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (załącznik nr 2 do decyzji), został uzasadniony. Wyznaczono ten obszar w odległości 50 m w kierunkach północnym, południowym i zachodnim oraz 95 m w kierunku wschodnim, przy czym uzasadniono to rozszerzenie specyfiką miejsca - skrzyżowania A. z [...] S. i ul. D., eksponowanego w krajobrazie miasta. Obszar analizowany został wyznaczony zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 marca 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zabudowa usługowa w sąsiedztwie mogłaby stanowić podstawę dla usytuowania urządzeń reklamowych innego rodzaju, niż wolno stojące duże urządzenia reklamowe.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, A. S.A. z siedzibą w W. podniosła zarzuty naruszenia:
- a) art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieprawidłową ocenę kryteriów jakie muszą być spełnione, aby decyzja mogła być wydana i poprzez to utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy;
- b) art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 7, 77, 80 Kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie, a tym samym utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego;
- c) § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez wadliwe zastosowanie, polegające na braku precyzyjnego wyjaśnienia przyczyn wyznaczenia w sprawie obszaru analizowanego w odległościach od działki objętej wnioskiem: 50 m w kierunkach północnym, południowym i zachodnim oraz 95 m w kierunku wschodnim.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę wyjaśnił, że wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie jest możliwe, z uwagi na niespełnienie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z akt administracyjnych wynika bowiem, że w analizowanym obszarze dominującą funkcją jest funkcja zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (budynek przy ul. L [...]). W obszarze analizowanym występuje również budynek hydroforni oraz wolnostojące nośniki reklamowe, wszystkie zrealizowane w warunkach samowoli budowlanej.
Ponadto w stosunku do czterech z nich Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] nakazał ich rozbiórkę. Z analizy obszaru wynika, że skrzyżowanie ulic: D. [...], A. i [...] S. jest eksponowane w krajobrazie miasta. Ład przestrzenny tego skrzyżowania został zdegradowany poprzez usytuowanie w jego obszarze dużej liczby wolnostojących urządzeń reklamowych, rozmieszczonych w sposób nieuporządkowany. Powierzchnie reklamowe są o różnych formatach, zawieszone na różnych wysokościach i zorientowane w różnych kierunkach. W ten sposób wprowadzają chaos i dysharmonię oraz przesłaniają wartościowe otwarcia widokowe w tym obszarze.
Wobec powyższego, w ocenie Sądu pierwszej instancji, zasadnie organy uznały, że wnioskowana inwestycja budowlana nie stanowi kontynuacji cech i parametrów obszaru analizowanego i koliduje z zasadą ładu przestrzennego. Istniejące w obszarze analizowanym wolnostojące urządzenia reklamowe, wbrew stanowisku skarżącej Spółki, w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie mogą stanowić podstawy dla wnioskowanej inwestycji do przyjęcia kontynuacji dotychczasowej funkcji terenu. Zdaniem Sądu, organy uzasadniły w sposób przekonywujący ustalenie granic obszaru objętego analizą. Wyznaczenie tego obszaru w odległości 50 m w kierunkach północnym, południowym i zachodnim oraz rozszerzenie obszaru w kierunku wschodnim do 95 m, czyli do osi ulic ul. D. [...] i [...] S. wynika ze specyfiki tego miejsca, tj. skrzyżowania A. z [...] S. i ulicą D. eksponowanego w krajobrazie miasta. Zasadnym jest wzięcie pod uwagę w analizie tego, co jest najistotniejsze w tym obszarze.
Natomiast obszar zabudowy usługowej - [...] [...] Dom Pomocy Społecznej przy A. [...], jak i budynek jednorodzinny przy A. [...] [...] znalazły się poza obszarem analizowanym w przedmiotowej sprawie. Sąd zwrócił uwagę, że decyzja o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego obiektu budowlanego została wydana z uwagi na fakt, że nośnik reklamowy objęty wnioskiem znajduje się w rejonie skrzyżowania ulic: [...], które to skrzyżowanie pełni określoną rolę w krajobrazie miasta, a funkcja, wielkość powierzchni reklamowej i usytuowanie obiektu niekorzystnie wpływa na estetykę tego skrzyżowania.
Sąd uznał, za niezasadny zarzut, że wnioskowane urządzenie reklamowe pogarsza ekspozycję Zespołu Kościelnego pw. [...] czy [...] Parku Kulturowego, wobec okoliczności, że obiekty te pozostają w znacznej odległości od inwestycji. [...] Park Kulturowy po drugiej stronie ul. D. graniczy bowiem z przedmiotowym skrzyżowaniem. Wnioskowany nośnik reklamowy usytuowany jest w rejonie skrzyżowania, które znajduje się w strefie bezpośredniej ekspozycji Zespołu Kościelnego pw. [...] i jak wynika z analizy m.in. ta funkcja tego skrzyżowania zostanie zaburzona lokalizacją tego nośnika.
W skardze kasacyjnej A. S.A. z siedzibą w W. wniosła o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, podnosząc, na podstawie art. 174 pkt 2 Ppsa, naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa polegające na:
- – błędnym przyjęciu, że organy administracji dokładnie wyjaśniły stan faktyczny w zakresie ustalenia, czy urządzenie reklamowe pogarsza ekspozycję Zespołu Kościelnego pw. [...] czy [...] Parku Kulturowego, co stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 Kpa;
- – błędnym przyjęciu, że organ pierwszej instancji prawidłowo wyznaczył obszar poszerzając go tylko w kierunku wschodnim do 95 m, a nie poszerzając go również w kierunku zachodnim do 95 m, co stanowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 Kpa w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że organy nie ustaliły pogorszenia ekspozycji Zespołu Kościelnego [...] czy [...] Parku Kulturowego w oparciu o fakty powszechnie znane. Powyższa okoliczność nie jest faktem powszechnie znanym, dlatego wymagała udowodnienia. Tymczasem w aktach sprawy nie ma żadnego dowodu na powyższą okoliczność, nie przeprowadzono również wizji lokalnej. Wskazano ponadto, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił dlaczego nie rozszerzył obszaru analizowanego również w kierunku zachodnim do 95 m, mimo że chodziło o obszar znajdujący się przy tej samej ulicy (A.). Gdyby obszar analizowany rozszerzono również w kierunku zachodnim, to znalazłyby się w nim również obiekty zabudowy usługowej (Centrum [...] – Dom Pomocy Społecznej).
W konsekwencji przedmiotowe urządzenie reklamowe nie znajdowałoby się na obszarze jednorodnym, co do sposobu zagospodarowania (o zabudowie wielorodzinnej), ale na obszarze o zabudowie wielorodzinno-usługowej. Odpadłby więc argument o braku kontynuacji funkcji dotychczasowego zagospodarowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "Ppsa", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna analizowana w opisanym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowego urządzenia reklamowego nie jest możliwe z uwagi na niespełnienie warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), dalej "upzp". Przepis ten stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest m.in. od warunku by co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Regulacja powyższa stanowi normatywne ujęcie tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, mającej na celu zapewnienie ładu przestrzennego na danym terenie.
Zgodnie z tą zasadą zmiana w zagospodarowaniu terenu jest uzależniona od dostosowania planowanej inwestycji do określonych cech urbanistycznych i architektonicznych zagospodarowania terenu sąsiedniego. Decyzja o warunkach zabudowy zastępuje ustalenia planu miejscowego, będącego w istocie zaaranżowanym programem zagospodarowania przestrzennego, którego celem jest zapewnienie ładu przestrzennego na terenie gminy, innymi słowy ukształtowanie przestrzeni tak, aby tworzyła spójną, harmonijną całość w aspekcie widokowym, estetycznym, funkcjonalnym i społeczno-gospodarczym (art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 6 upzp).
W konsekwencji, przy ustalaniu warunków zabudowy organ powinien mieć na względzie jak planowany do realizacji, względnie już zrealizowany samowolnie obiekt, komponuje się z dotychczasowym zabudowaniem terenu.
Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie oparta została na podstawie kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 Ppsa. W ramach tej podstawy wskazano na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa, poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że organy obu instancji dokładnie wyjaśniły stan faktyczny w zakresie ustalenia czy urządzenie reklamowe skarżącej pogarsza ekspozycję Zespołu Kościelnego [...] czy [...] Parku Kulturowego, a także w zakresie prawidłowego wyznaczenia obszaru analizowanego, tj. poszerzenia go tylko w kierunku wschodnim do 95 m, z naruszeniem § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588). Zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają więc do wykazania, że organy administracji poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy doszły do błędnego wniosku, że w niniejszej sprawie przedmiotowe urządzenie reklamowe pogarsza ekspozycję Zespołu Kościelnego [...] czy [...] Parku Kulturowego, a nadto, że urządzenie to znajduje się na obszarze zabudowy wielorodzinnej, nie zaś mieszanej wielorodzinno-usługowej. W konsekwencji zmierzają do podważenia zasadności konkluzji Sądu pierwszej instancji, że inwestor nie spełnił warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do twierdzenia, że Sąd pierwszej instancji pomijając uchybienia proceduralne organów w zakresie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. art. 7 i art. 77 § 1 Kpa. Ustosunkowując się do tych zarzutów, stwierdzić należy, że organ w sposób wyczerpujący i zgodny z przepisem art. 107 § 3 Kpa wyjaśnił powody odmowy ustalenia warunków zabudowy. W kontekście pierwszego z podniesionych zarzutów, organ wskazał, że skrzyżowanie A. D. i [...] S. jest obszarem eksponowanym w krajobrazie miasta, co jest okolicznością bezsporną. Nie budzi również wątpliwości twierdzenie organu, że obszar analizowanego skrzyżowania został zdegradowany przez liczne, rozmieszczone w sposób nieuporządkowany wolnostojące nośniki reklamowe: wielkoformatowe tablice zawieszone na różnych wysokościach i zorientowane w różnych kierunkach.
Dodatkowo, wszystkie te wolnostojące nośniki reklamowe powstały w warunkach samowoli budowlanej. Nie sposób nie zgodzić się z organem, że urządzenie reklamowe skarżącej stanowi element obcy w stosunku do obiektów na obszarze analizowanym, pogłębiający degradację przestrzeni analizowanego skrzyżowania. Znajdujące się na obszarze ww. skrzyżowania wolnostojące nośniki reklamowe nie mogą stanowić punktu odniesienia dla sporządzanej analizy funkcji oraz cech zagospodarowania terenu. Nośniki te nie kreują bowiem samodzielnej funkcji terenu, lecz stanowią jedynie element uzupełniający.
Ponadto, punktem odniesienia dla inwestycji, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, może być wyłącznie zabudowa legalna, co wyklucza uwzględnienie nośników reklamowych występujących na analizowanym terenie na potrzeby sporządzonej analizy urbanistycznej (por. Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, C.H. Beck 2013, s. 513 i n.).
Stwierdzając, że wnioskowana inwestycja jest sprzeczna z zasadą ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju wyrażoną w art. 1 ust. 2 oraz art. 54 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp, organ wskazał na zaburzone relacje kompozycyjno-estetyczne oraz wymagania funkcjonalne. Jedynie dodatkowo podniesiono, że wnioskowane urządzenie reklamowe przesłania widok na [...] Obszar Chronionego Krajobrazu oraz pogarsza ekspozycję Zespołu Kościelnego [...], osi widokowej [...] i [...] Parku Kulturowego.
W pierwszej kolejności wskazano na degradację przestrzeni wokół ww. skrzyżowania, czego w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano. Kwestia, czy urządzenie reklamowe skarżącej istotnie pogarsza ekspozycję ww. zabytków ma więc znaczenie drugorzędne dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd pierwszej instancji trafnie stwierdził, że umieszczanie powierzchni reklamowych na analizowanym obszarze wprowadza chaos i dysharmonię, nie stanowi kontynuacji cech i parametrów obszaru analizowanego i koliduje z zasada ładu przestrzennego.
Co do drugiego z podniesionych w skardze zarzutów, stwierdzić należy, że organ w sposób przekonujący uzasadnił ustalenie granic obszaru analizowanego. Przepis § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. ustanawia jedynie odległości minimalne dla granic obszaru analizowanego, które w niniejszej sprawie zostały zachowane (trzykrotność szerokości frontu działki objętej wnioskiem, nie mniejsza niż 50 m). W kierunku północnym, południowym i zachodnim obszar analizowany wyznaczono w odległości 50 m. Jego rozszerzenie w kierunku wschodnim do 95 m, tj. do osi ulic D. [...] i [...] S. organ przekonująco uzasadnił specyfiką miejsca, mianowicie skrzyżowania eksponowanego w krajobrazie miasta. Poza tym nawet objęcie obszarem analizowanym zabudowy usługowej (Centrum [...] Dom Pomocy Społecznej) i budynku jednorodzinnego nie wpłynęłoby na rozstrzygnięcie, ponieważ urządzenie reklamowe skarżącej nadal byłoby elementem obcym w stosunku do dotychczasowej zabudowy, niekorzystnie wpływającym na estetykę skrzyżowania i zaburzającym ład przestrzenny.
W świetle powyższego, rozważania poczynione przez organy obu instancji są jednoznaczne i nie budzą wątpliwości. Pozwala to na przyjęcie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie podzielił ustalenia organów nie dopatrując się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.
Skoro zatem skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, to należało ją oddalić na podstawie art. 184 Ppsa.