Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 7 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2046/15

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 marca 2015r., sygn. akt II SA/Wr 59/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę M. S. i P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 5 listopada 2014r. nr..., którą SKO działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4, art. 146 § 2, art. 149 § 1, art. 150 § 1 oraz art. 151 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r. poz. 267 ze zm.), zw. dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M. S. i P. S. od decyzji Burmistrza Miasta N. R. z dnia 11 września 2014r., nr... w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu garaży w zabudowie szeregowej - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Decyzją nr... z dnia 12 września 2013r. Burmistrz Miasta N. R., na podstawie art. 59, art. 60 ust. 1, 61 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012r. poz. 647 ze zm.), zw. dalej u.p.z.p. ustalił na wniosek J. S., D. S., A. A., P. B. oraz D. M. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pięciu garaży w zabudowie szeregowej planowanej do realizacji na działkach nr:...,...,...,...,..., obręb 3 przy ul. B. w N. R. Burmistrz wskazał, że przeprowadzono analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu, jego zabudowy oraz stanu prawnego i faktycznego terenu, z której wynika brak przeszkód od realizacji inwestycji określonej we wniosku, ponieważ: (1) działka posiada sąsiedztwo w formie zabudowanych działek dostępnych z tej samej drogi publicznej pozwalającej na określenie zasad zabudowy i zagospodarowania terenu zakresie funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, (2) teren posiada dostęp do drogi publicznej, (3) istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zrealizowania zamierzenia budowlanego, (4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne, (5) planowana inwestycja nie narusza przepisów odrębnych.

Wskazana decyzja zawiera załączniki w postaci kopii mapy zasadniczej z oznaczonymi liniami rozgraniczeniowymi teren planowanej inwestycji oraz wyniki analizy obszaru - część graficzną i tekstową. Wobec braku odwołań decyzja o warunkach zabudowy stała się ostateczna.

Pismem z dnia 30 kwietnia 2014r. M. S. i P. S. wystąpili do Burmistrza Miasta N. R. z żądaniem wznowienia postępowania w sprawie zakończonej powyższą decyzją, ponieważ bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu w charakterze strony. Wnioskodawcy swoje żądanie oparli na fakcie, iż działki nr... i... stanowiące ich własność znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej decyzją. Dodatkowo planowana inwestycja wkracza w sferę wykonywania prawa własności działek nr... i... oraz utrudnia dostęp do drogi publicznej.

Burmistrz Miasta N. R. w dniu 25 sierpnia 2014r. wydał postanowienie, którym wznowił postępowanie w sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a w dniu 11 września 2014r. wydał decyzję, w której na podstawie art. 151 § 2, w zw. z art. 146 § 2 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 59, art. 60 ust. 1, 61 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 u.p.z.p. stwierdził wydanie decyzji ostatecznej Burmistrza Miasta N. R. nr... z dnia 12 września 2013r. z naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu wskazał, że w toku wznowionego postępowanie stwierdzono, że decyzja o ustalenie warunków zabudowy dla budowy pięciu garaży na działkach nr...,...,...,...,... przy ul. B. jest prawidłowa ponieważ: (1) planowana inwestycja nie zamyka dostępu do drogi publicznej właścicielom 71 garaży w tym wnioskodawców, usytuowanych przy ul. B. ponieważ wydzielone działki pod garaże i podziały zostały tak dokonane aby istniejące ciągi garażowe oraz nowo budowane garaże były obsługiwane do drogi publicznej ul. B., obsługa zapewniona jest poprzez działkę gminną nr... B, (2) na działce gminnej... nie ma ustanowionej służebności i nadal jest to ogólnodostępny teren dla właścicieli istniejących garaży i dla nowo budowanych, (3) przestrzeń pomiędzy ciągami garażowymi wynosi 8m i zapewnia prawidłową obsługę w zakresie warunków komunikacji i wymagań przeciwpożarowych, (4) sposób zagospodarowania działek...,...,...,...,... polegający na budowie garaży na tych działkach w obszarze istniejącej zabudowy garażowej nie zmienia charakteru zabudowy na tym terenie i nie oddziałuje w odmienny sposób na istniejące sąsiednie nieruchomości garażowe, (5) planowana inwestycja jest kontynuacją istniejącej zabudowy garażowej.

Wobec poczynionych ustaleń Burmistrz doszedł do przekonania, że wydana decyzja spełnia warunki zawarte w art. 59 ust. 1 w związku z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Odwołując się do regulacji wynikających z art. 146 § 2 i art. 151 § 2 k.p.a. stwierdził, iż nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, zaś w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa.

M. S. i P. S. złożyli odwołanie, w którym wnieśli o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia 5 listopada 2014r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Po analizie stanu faktycznego SKO potwierdziło wystąpienie pozytywnych przesłanek warunkujących wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Podobne stanowisko organ odwoławczy wypracował względem kompletności złożonego wniosku. Oceniając zaś merytoryczny aspekt decyzji o warunkach zabudowy SKO w W. nie znalazło podstaw do odmowy wydania na rzecz wnioskodawców pozytywnego dla nich rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ wskazał, że zamierzenie nie jest wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397). Wniosek odpowiada wymogom określonym w art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wykonanie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. oraz projekt decyzji powierzono osobie wpisanej na listę samorządową urbanistów.

Sporządzona dla wnioskowanych działek i terenów sąsiednich analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykazała, że projektowane zamierzenie spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., i nie jest niezgodne z przepisami odrębnymi. Obszar analizowany wyznaczono stosownie do postanowień art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. i § 3 ust. 2 rozporządzenia na kopii mapy wykonanej w skali 1:500, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Analiza funkcji oraz cech zabudowy odpowiada warunkom określonym w § 4 do § 8 powołanego wyżej rozporządzenia. Zawarto w niej dane, niezbędne do prawidłowego wyznaczenia funkcji oraz głównych parametrów inwestycji.

W ocenie Kolegium możliwość budowy pięciu garaży przy ul. B. w N. R., na działkach od nr... do nr... wynika z istnienia w obszarze analizowanym obiektów o identycznej funkcji i podobnych parametrach (zespół garaży). Linię zabudowy wyznaczono jako kontynuację istniejącej sąsiedniej zabudowy garażowej, wskaźnik powierzchni zabudowy do powierzchni działki wyznaczono na poziomie 100%, tak jak dla dotychczas wybudowanych garaży przy ul. B., szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej i geometrię dachu wyznaczono w granicach wskaźników ustalonych dla dotychczasowej zabudowy garażowej. Działki od nr... do nr... posiadają dostęp do drogi publicznej - drogi gminnej ul. B. Zamierzenie znajduje się w zasięgu istniejącego uzbrojenia terenu. Wymienione działki nie wymagają zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolne i nieleśne. Decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Odpowiada ona także treści art. 54 u.p.z.p. i zawiera warunki, jakie będzie musiał spełnić inwestor w projekcie budowlanym. Zamieszczono w niej wymaganą klauzulę, wynikającą z art. 63 ust. 2 u.p.z.p., zgodnie z którą decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich.

Odnośnie braku czynnego udziału stron w postępowaniu, jako okoliczności stanowiącej przesłankę wznowienia postępowania organ odwoławczy stanął na stanowisku, że wada ta nie miała wpływu na treść decyzji organu I instancji, jak i na prawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego. Odnośnie podniesionych w odwołaniu zarzutów dotyczących szerokości drogi dojazdowej i manewrowej do poszczególnych boksów garażowych przyjęto, że jest to zagadnienie techniczno-budowlane i jako takie winno zostać uwzględnione w toku postępowania dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, a nie w trakcie wydawania decyzji o warunkach zabudowy.

Przytaczając treść art. 146 § 2 k.p.a. i art. 151 § 2 k.p.a. przywołano zasadę, że nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, gdyż w takim przypadku organ administracji publicznej wydaje decyzję, w której ogranicza się do stwierdzenia wydania kwestionowanej decyzji ostatecznej z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję M. S. i P. S., czyniąc zarzut naruszenia art. 7, art. 10, art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. oraz art. 6 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta N. R. oraz zasądzenie kosztów postępowania w sprawie.

W odpowiedzi na skargę SKO w W. wniosło o oddalenie skargi, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał w uzasadnieniu wyroku, że zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu wznowieniowym i wydanie decyzji w tym nadzwyczajnym trybie musi być poprzedzone zbadaniem zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 145 k.p.a.

Skarżący, którzy są współwłaścicielami nieruchomości zlokalizowanej przy ul. B. w N. R. oznaczonych geodezyjnie jako działki nr... i..., a więc sąsiadujących z terenem inwestycji nie brali udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia 12 września 2013r. nr... ustalającą warunki zabudowy dla projektowanej inwestycji, co stało się podstawą wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ zbadał zachowanie terminu przewidzianego w art. 148 § 1 i 2 k.p.a., a także dokonał oceny przymiotu strony (art. 28 k.p.a.).

Postanowienie o wznowieniu postępowania stanowiło podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Sąd odniósł się do kwestii związanych z merytorycznym rozpoznaniem sprawy, wskazując, że organ opierając się na dokumentacji związanej z postępowaniem dotyczącym ustalenia warunków zabudowy przeprowadził jej ocenę na gruncie przepisów prawa materialnego (art. 61 u.p.z.p.) i w uzasadnieniu decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym podał, że planowana inwestycja nie zamyka dostępu do drogi publicznej właścicielom 71 garaży w tym wnioskodawców, usytuowanych przy ul. B., ponieważ wydzielone działki pod garaże i podziały zostały tak dokonane, aby istniejące ciągi garażowe oraz nowo budowane garaże były obsługiwane od drogi publicznej ul. B., obsługa zapewniona jest poprzez działkę gminną nr..., na działce gminnej... nie ma ustanowionej służebności i nadal jest to ogólnodostępny teren dla właścicieli istniejących garaży i dla nowo budowanych, ponadto przestrzeń pomiędzy ciągami garażowymi wynosi 8m i zapewnia prawidłową obsługę w zakresie warunków komunikacji i wymagań przeciwpożarowych, sposób zagospodarowania działek...,...,...,...,... polegający na budowie garaży na tych działkach w obszarze istniejącej zabudowy garażowej nie zmienia charakteru zabudowy na tym terenie i nie oddziałuje w odmienny sposób na istniejące sąsiednie nieruchomości garażowe, planowana inwestycja jest kontynuacją istniejącej zabudowy garażowej.

Zdaniem Sądu I instancji, nie zaistniały okoliczności wskazujące na wadliwość decyzji, względem której wznowiono postępowanie, co do przepisów prawa materialnego, bowiem wyczerpane zostały przesłanki umożliwiające organowi administracyjnemu wydanie na rzecz wnioskodawców pozytywnego dla nich rozstrzygnięcia. Organ I instancji podając spełnienie wyżej wskazanych wymogów dowiódł, że decyzja Burmistrza Miasta N. R. spełnia warunki, o jakich mowa w art. 59 ust. 1 i 61 ust. 1 u.p.z.p.

Sąd, odnosząc się do twierdzeń skargi, w których prawidłowość decyzji zakwestionowano poprzez zarzut naruszenia art. 6 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. oraz przepisów procedury administracyjnej w szczególności zgromadzenia i wszechstronnej oceny materiału dowodowego oraz zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu stwierdził, że szeroka argumentacja skargi oscyluje wokół twierdzeń dotyczących ograniczenia możliwości korzystania przez skarżących na dotychczasowych zasadach z garaży stanowiących ich własność, utrudnionym wjeździe i wyjeździe, konieczności wymiany istniejących drzwi, problemów z wodami opadowymi a także ograniczeniu dostępu do drogi publicznej.

Sąd uznał, że wszystkie te twierdzenia mogą faktycznie znajdować odzwierciedlenie w stanie faktycznym sprawy, jednak trudno uznać, aby prowadziło to naruszenia prawa rodzącego skutek w postaci konieczności wyeliminowania decyzji o warunkach zabudowy z obrotu prawnego. Zarówno poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak też przez wydanie decyzji o warunkach zabudowy, czy na późniejszym etapie decyzji o pozwoleniu na budowę, dochodzi do ograniczenia prawa własności nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji.

Sąd wskazał, że kluczowe jest to, że organy administracyjne wydając decyzję o warunkach zabudowy ingerują w sferę uprawnień ukształtowanych prawem własności, przy czym ograniczenie to musi być zgodne z prawem. W realiach niniejszej sprawy skarżący poprzez brak zabudowania nieruchomości, względem której wydano warunki zabudowy posiadali nieograniczoną możliwość w korzystaniu z własnych garaży, co przejawiało się możliwością swobodnego parkowania czy manewrowania. Poprzez zainwestowanie tej nieruchomości uwarunkowania na nieruchomości ulegną zmianie, w czym dopatrują się oni naruszenia swoich uprawnień.

Sąd przypomniał, że organy administracyjne ingerencję nowej zabudowy w sferę uprawnień właścicielskich mogły badać przez pryzmat ewentualnej sprzeczności planowanej inwestycji z warunkami wskazanymi w art. 61 u.p.z.p. Objęte decyzją garaże będą stanowić kontynuację dotychczasowej zabudowy, bowiem planowana zabudowa ma się odbywać na takich samych warunkach, jeśli brać pod uwagę linię zabudowy, funkcję, powierzchnię zabudowy, infrastrukturę techniczną. Trudno zatem uznać, aby kontynuowanie zabudowy nieruchomości na dotychczasowych warunkach doprowadzić mogło do następstw wskazywanych przez skarżących, skoro do takich konkluzji nie prowadzi gruntowna analiza przedłożonych akt administracyjnych.

Sąd wskazał, że nie znajduje potwierdzenia argumentacja o ograniczeniu dostępu do drogi publicznej, rozumianego jako nieutrudniony czy bezkolizyjny, skoro ze wskazanych przez organy odległości wynika, że istnieje możliwość korzystania z istniejących garaży zgodnie z ich przeznaczeniem i funkcją. Podobnie, zdaniem Sądu, nie można się zgodzić z tym, aby szerokość drogi (8 metrów) uniemożliwiała swobodne manewrowanie samochodem. Z akt administracyjnych nie wynika także, aby w toku postępowania doszło do nieprawidłowości związanych ze wskazaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy. Jakkolwiek faktycznie linia zabudowy nie została zaznaczona na załączniku nr 1 do decyzji, to załącznik nr 3 do decyzji "część graficzna wyników analizy" sporządzona na odpowiedniej mapie zawiera wskazanie nieprzekraczalnej linii zabudowy. W przepisach mowa jest o wskazaniu nieprzekraczalnej linii zabudowy w decyzji, tak więc skoro załącznikiem decyzji jest także analiza w formie graficznej, w treści samej decyzji wystarczające było wskazanie, że linia ta jest przedłużeniem istniejącego w sąsiedztwie ciągu garażowego.

Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że zagadnienia natury techniczno-budowlanej pozostają poza zakresem weryfikacji na etapie decyzji o warunkach zabudowy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd I instancji uznał, że w toku postępowania dotyczącego wydania przez Burmistrza Miasta N. R. decyzji z dnia 12 września 2013r. doszło do naruszenia prawa polegającego na nieprawidłowym ustaleniu kręgu stron postępowania i niezapewnieniu stronom udziału w tym postępowaniu, co stało się podstawą do uruchomienia trybu nadzwyczajnego, w którego toku organy ustaliły, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Spełniona została przesłanka, o jakiej mowa w art. 146 § 2 k.p.a. powodująca konieczność ograniczenia się przez organ do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, bez możliwości stwierdzenia jej nieważności. W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że wydana decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., skargę oddalił.

W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. S. i P. S. zaskarżyli powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. 1. art. 151 p.p.s.a w zw. z art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi wskutek błędnego przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, że w trakcie rozpatrywania przez administracyjny organ I instancji sprawy zakończonej ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji i w trakcie wznowionego postępowania nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, mianowicie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U 2015r., poz. 199) i przepisu § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588),
2. 2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a, poprzez oddalenie skargi wskutek błędnego przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, że w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., 107 § 1 k.p.a., oraz że w postępowaniu przeprowadzonym przez administracyjne organy I i II instancji na skutek wznowienia postępowania nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 152 § 2 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że nieprzekraczalna linia zabudowy wyznaczona została nieprecyzyjnie, a zatem nieprawidłowo, co oznacza, że ostateczna decyzja ustalająca warunki zabudowy dla zespołu pięciu garaży naruszyła przepisy prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia. W ocenie skarżących kasacyjnie zasadnym jest zatem zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zakresie ustalenia przebiegu nieprzekraczalnej linii zabudowy, przedmiotowa decyzja, wobec niepełnego i nieskonkretyzowanego wyznaczenia tej linii, pominięcia jej zaznaczenia w części graficznej decyzji, nie może zostać uznana za rozstrzygającą sprawę administracyjną w sposób prawidłowy, nienaruszający dyspozycji art. 107 § 1 k.p.a., a przy jej wydaniu administracyjny organ I instancji naruszył reguły postępowania określone przepisami art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a.

W toku wznowionego postępowania administracyjne organy I i II instancji nie usunęły tego naruszenia prawa materialnego przy wydaniu ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy, wskutek czego ponownie doszło - tym razem na etapie wznowionego postępowania - do naruszenia przez ww. administracyjne organy reguł postępowania wyrażonych w przepisach art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. Administracyjne organy I i II instancji uchyliły się od rzetelnego przeanalizowania i ustalenia stanu faktycznego sprawy przeprowadzonej w postępowaniu zwykłym, na skutek uznania że zaistniało w nim naruszenie we wskazanym wyżej zakresie prawa materialnego, przez co doszło do błędnego przyjęcia zaistnienia przesłanek z art. 151 § 2 k.p.a., co skutkowało wydaniem przez organ I instancji decyzji z dnia 11 września 2014r. o wydaniu z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej Nr... Burmistrza Miasta N. R. z dnia 12 września 2013r. ustalającej warunki zabudowy terenu działek nr...,...,...,... i..., Obręb... przy ul. B. w N. R. dla zabudowy polegającej na budowie pięciu garaży w zabudowie szeregowej, a na etapie rozpoznawania odwołania skarżących administracyjny organ II instancji także nie usunął naruszenia prawa materialnego wskazaną decyzją ustalająca warunki zabudowy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zawarte w niej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione.

Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

W zarzutach skargi kasacyjnej naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z naruszeniem art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., 107 § 1 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 152 § 2 k.p.a. nie wskazano na czym to naruszenie polega. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika natomiast, że dotyczy ono sposobu wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska Sądu I instancji, że nie doszło do nieprawidłowości związanych ze wskazaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy.

Odnosząc się do wskazanego zarzutu skargi kasacyjnej wskazać należy, że w decyzji z dnia 12 września 2013r. organ w pkt 3A podał, że "nieprzekraczalną linię zabudowy określono na załączniku graficznym Nr 1 do decyzji, będącą przedłużeniem istniejącej w sąsiedztwie ciągu garażowego". Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, załącznik Nr 1 nie zawiera określenia tej linii, jednak w załączniku Nr 3 do tej decyzji, określonym jako część graficzna wyników analizy wrysowano nieprzekraczalną linię zabudowy, zgodną z pkt 3A decyzji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak oznaczenia w załączniku Nr 1 nieprzekraczalnej linii zabudowy nie musi skutkować uchyleniem decyzji, gdy przebieg nieprzekraczalnej linii zabudowy można bez trudu ocenić na podstawie części graficznej i tekstowej analizy, sporządzonej przez uprawnionego architekta, treści samej decyzji oraz innych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Takim dokumentem w niniejszej sprawie była część graficzna analizy, sporządzona przez uprawnionego architekta, na której określono nieprzekraczalną linię zabudowy. W sprawie nie kwestionowano części graficznej ani tekstowej analizy, nie wykazywano sprzeczności pomiędzy tymi dokumentami (analizą oraz warunkami określonymi w decyzji) i nie wykazano, że miało to wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można w okolicznościach sprawy uznać, że doszło do wskazanego w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie może powodować uwzględnienie skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a.

Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że naruszenia art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania skarżący kasacyjnie upatruje w "nieprecyzyjnym, niepełnym, a zatem nieprawidłowym" wyznaczeniu nieprzekraczalnej linii zabudowy, do czego Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się powyżej, uznając ten zarzut za niezasadny.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

1. - ---------------------- 11