Uzasadnienie
UZASADNINIE
Wyrokiem z dnia 11 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu skargi [...] Spółki z.o.o. w Lublinie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] lipca 2010r.
w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy uchylił zaskarżoną decyzję, a w punkcie III zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie na rzecz skarżącego kwotę 500 zł tytułem kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
Decyzją z dnia [...] maja 2010r. nr [...] Prezydent Miasta Lublina po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. w Lublinie ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, przyłączami oraz zjazdem z ul. [...] na działkach nr 65/1 i 65/2 obr.19 Majdan Tatarski w Lublinie.
Odwołanie od decyzji złożyli Z. i T. B. i podali, że postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla budynku wielorodzinnego na działkach nr 65/1 i 65/2 toczy się od 2006r., a postępowanie było zawieszone do czasu wejścia w życie planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu i nie zostało podjęte. Aktualna sprawa dotyczy tego samego przedmiotu, budowy budynku wielorodzinnego na tej samej działce, jedynie pozornie uległ zmianie podmiot ubiegający się o decyzję, ale wniosek o wszczęcie postępowania w obydwu sprawach podpisała ta sama osoba działająca w imieniu tych firm. Również w tym przypadku postępowanie winno zostać zawieszone do czasu uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazali, że działka nie posiada bezpośredniego dostępu do ul. [...], dlatego należałoby ustalić służebność przejazdu.
Decyzją z dnia [...] lipca 2010r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego(Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 2 pkt 14, art. 59 ust. 1 i art. 61 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu SKO stwierdziło, że art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p. uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego według wprowadzonej do wstępnego etapu procesu inwestycyjnego zasady tzw. dobrego sąsiedztwa, co ma na celu zachowanie ładu przestrzennego, czyli ukształtowanie przestrzeni w harmonijną całość uwzględniając w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 p.z.p.).
Organ odwoławczy wywodził, że materiał dowodowy wskazuje na przeprowadzenie analizy zgodnie z art. 61 ust. 1 – 5 p.z.p. Z załącznika nr 3 do decyzji wynika jednak, że działka nr 65/1 nie posiada dostępu do drogi publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 14 p.z.p., przez który należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi, albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Z ugruntowanego orzecznictwa sądowoadministracyjnego płynie wniosek, że dostęp do drogi publicznej winien mieć miejsce już na etapie składania wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. SKO stwierdziło, że żadna z wymienionych form dostępu do drogi publicznej nie jest spełniona a to wobec warunku łącznego wystąpienia przesłanek z art. 61 ust. 1 p.z.p., dlatego czyni wątpliwym wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. SKO podało, że działka nr 65/1 wskazana jako właściwy teren inwestycji przylega do pasa drogowego ul. Droga Męczenników Majdanka nie zaś do ul. [...] i dlatego nie było podstaw do ustanawiania obsługi komunikacyjnej od drogi gminnej tj. ul. [...], zwłaszcza w sytuacji, gdy od tej ulicy nie ma dostępu do drogi publicznej.
W ocenie SKO za uchyleniem decyzji przemawia też konstytucyjna zasada równego traktowania podmiotów w procesie inwestycyjnym i dlatego odwołujący słusznie wskazali na niekonsekwencję organu w tym zakresie w stosunku do tego samego terenu, a zmiana dotyczy tylko inwestora, który domaga się ustalenia warunków zabudowy.
Za nieuzasadnione SKO uznało zarzuty odwołania o naruszeniu art. 97 k.p.a. i konieczności wydania postanowienia o podjęciu postępowania po upływie okresu zwieszenia oraz uzgadniania projektu decyzji w zakresie uzgadniania projektu decyzji z zarządcą drogi, gdyż w tym przypadku ten sam organ jest zarządcą drogi i organem orzekającym o warunkach zabudowy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca [...] Sp. z o.o. w Lublinie zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 61 ust. 1 p.z.p. poprzez błędne zastosowanie i nieustalenie warunków zabudowy mimo, że w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy zostały spełnione przesłanki określone w tym przepisie, gdyż inwestycja ma odpowiedni dostęp do drogi publicznej i w pełni realizuje zasadę dobrego sąsiedztwa;
- - art. 62 p.z.p. poprzez zawieszenie postępowania w trybie nieprzewidzianym przez ustawę;
oraz przepisów prawa procesowego:
- - art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na dowolnym przyjęciu, że działka nr 65/1 nie ma dostępu do drogi publicznej w sytuacji, gdy działka ta graniczy bezpośrednio z drogą publiczną ul. Drogą Męczenników Majdanka oraz posiada pośredni dostęp przez działkę 65/2 do gminnej drogi publicznej ul. [...];
- - naruszenie art. 97 k.p.a. poprzez zawieszenie postępowania w nieprzewidzianym przez k.p.a. trybie;
- - art. 138 § 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji o charakterze kasacyjnym przy braku podstaw do wydania takiego rozstrzygnięcia.
Na podstawie opisanych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skargi Spółka wyjaśniła, że działka nr 65/1, na której ma być realizowana inwestycja ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej zarówno przez działkę nr 65/2 (własność Spółki) od strony ulicy [...], która jest drogą gminną oraz przylega do pasa drogowego i posiada dostęp do drogi publicznej, gminnej ul. Drogi Męczenników Majdanka. Skarżąca za błędne uznała stanowisko SKO, że ukształtowanie terenu nie pozwala na zapewnienie dostępu do drogi publicznej dla planowanej inwestycji, gdyż te kwestie nie są przedmiotem rozstrzygania na etapie warunków zabudowy tylko pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 2 pkt 14 p.z.p. dostęp do drogi publicznej nie musi być bezpośredni i te kryteria wypełnia dostęp z działki nr 65/1, na której ma być realizowana do ul. [...] za pośrednictwem działki nr 65/2 (własność Spółki). Za całkowicie nieuzasadniony Spółka uznała pogląd organu o konieczności zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 p.z.p.
Teren, objęty wnioskiem o warunkach zabudowy nie jest terenem, dla którego istnieje obowiązek sporządzenia planu i dlatego nie ma zastosowania reguła z art. 62 ust. 2 p.z.p. Z powyższych względów błędne jest stanowisko SKO o naruszeniu art. 2 Konstytucji RP wprowadzający zasadę równego traktowania stron.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie wniosło o jej oddalenie z argumentacją jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 11 maja 2011 r. uchylił zaskarżoną decyzję. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wywodził, że stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 2 p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w pkt 1-5 tego przepisu w tym między innymi polegający na tym, że teren objęty wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy ma mieć dostęp do drogi publicznej. Legalną definicję drogi publicznej zawiera art. 2 pkt 14 p.z.p., przez którą należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej.
Sąd I instancji wskazał, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem Spółki z dnia 4 lutego 2010r., z którego wynika, że planowana inwestycja dotyczy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, z wjazdem oraz zjazdem z ul. [...] oraz przyłączami. Analizy uwarunkowań zagospodarowania terenu pokazuje, że teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej - ul [...] (droga gminna) i ul. Droga Męczenników Majdanka (droga powiatowa). Prezydent Miasta Lublina w pkt 3f sentencji decyzji w warunkach i wymaganiach kształtowania ładu przestrzennego nakazał inwestorowi w zagospodarowaniu terenu przewidzieć możliwość przedłużenia ul. [...] wykluczając w obrębie działki nr 65/2 realizację urządzeń dla funkcjonowania wnioskowanej inwestycji.
Sąd argumentował, że w świetle przytoczonych przepisów jak i opisanego stanu faktycznego, z którego wynika, że działka nr 65/2 ma wspólną granicę z drogą gminną pn. ul. Jaskółcza i dlatego nie można zgodzić się ze stanowiskiem SKO, że działka nr 65/1 nie posiada dostępu do drogi publicznej.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pogląd SKO o braku dostępu terenu do drogi publicznej w realiach rozpoznawanej sprawy jest naruszeniem przepisu prawa materialnego, a stwierdzenie takiego naruszenia obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.
W ocenie Sądu I instancji przepisy prawa materialnego narusza również pogląd SKO odnośnie potrzeby zawieszenia postępowania do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze względu na konstytucyjną zasadę równego traktowania inwestorów. Stosownie do art. 62 ust. 1 p.z.p. postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Konstrukcja zawieszenia w przypadku, gdy nie dotyczy terenu zamkniętego (art. 60 ust. 2 p.z.p) jest fakultatywna, oznacza to, że organ może, ale nie musi zawiesić postępowania nawet jeżeli podjął zamiar uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tej też przyczyny nie można w ogóle twierdzić, że została naruszona zasada równego traktowania podmiotów, bo wymaga to przeprowadzenia każdorazowo wnikliwej i indywidualnej oceny terenu.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego możliwość zawieszenia postępowania przewidziana w art. 62 ust. 1 p.z.p. nie może być interpretowana jako przyznająca organowi całkowitą swobodę w decydowaniu o wstrzymaniu przebiegu postępowania. Użycie przez ustawodawcę zwrotu "można zawiesić" winno być interpretowane w ten sposób, że w przypadku, gdy realizacja danej inwestycji będzie zgodna z tworzonym planem, wówczas zawieszenie postępowania nie będzie celowe. Jeżeli natomiast zachodzi prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień decyzji z projektowanymi ustaleniami planu, organ powinien postępowanie zawiesić.
Sąd stwierdził, że z materiału dowodowego nie wynika, aby Rada Miasta Lublina podjęła prace w kierunku uchwalenia planu miejscowego, w konsekwencji wskazania SKO nie znajdują uzasadnienia w materiale dowodowym. Koniecznym jest wystąpienie do organu pierwszej instancji o wyjaśnienie, czy są prowadzone prace nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a jeżeli tak to, na jakim są etapie i jakie są propozycje rozwiązań planistycznych w stosunku do działek nr 65/1 i 65/2 położonych w Lublinie. Wyjaśnienie tej kwestii pozwoli na prawidłowe formułowanie wskazań, o ile zaistnieje taka potrzeba, gdyż może się okazać, że zapis zawarty w pkt 3f sentencji decyzji organu pierwszej instancji jest wypadkową regulacji, które mają być zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
W ocenie Sądu uzupełnienie materiału w opisanym wyżej zakresie na podstawie art. 136 k.p.a. powinno było dokonać SKO, gdyż nie wymaga to przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części lub w całości, co stanowi przesłankę zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Z tych przyczyn Sąd uznał za uzasadniony zarzut skargi o naruszeniu art. 138 § 2 k.p.a., gdyż istotnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji było przedwczesne.
Sąd podkreślił, że postępowanie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego jest postępowaniem prowadzonym na wniosek (art. 60 p.z.p.), a to oznacza, że organ prowadzący postępowanie jest związany granicami żądania zawartego przez wnioskodawcę. Z wyżej opisanej treści wniosku w zakresie dostępu do drogi publicznej oraz określenia wjazdu i zjazdu z ul. [...] rozważania SKO o obsłudze komunikacyjnej od strony ul. Droga Męczenników Majdanka wykraczają poza zakres żądania inwestora, zatem brak było podstaw do wypowiadania się w tym zakresie.
Sąd wywiódł, że zgodnie z art. 60 ust. 4 p.z.p. sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. W aktach administracyjnych brak jest stosownego zaświadczenia o przynależności autora analizy i projektu decyzji do samorządu zawodowego.
W wykonaniu delegacji zawartej w art. 61 ust.6 p.z.p. Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588 ze zm.). W § 1 cyt. rozporządzenia określono zakres przedmiotowy regulacji, z którego wynika, że decyzja o warunkach zabudowy ma określać wymagania dotyczące linii zabudowy; wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; szerokość elewacji frontowej; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Szczegółowe rozwinięcie wymagań nowej zabudowy w stosunku do wymienionych parametrów zawarto odpowiednio w § 4-9 rozporządzenia.
Warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, która zawiera część tekstową i graficzną.
W decyzji Prezydenta Miasta Lublina z dnia [...] maja 2010r. określono nieprzekraczalną linię zabudowy poprzez odesłanie do załącznika decyzji, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki i te ustalenia znajdują odzwierciedlenie w analizie urbanistycznej. Natomiast określenie, że budynek będzie miał płaski dach i IV kondygnacje nie wynika z analizy. Brak jest określenia pozostałych parametrów dla nowej zabudowy, w tym również wysokości budynku, gdyż stwierdzenie, że budynek ma mieć IV kondygnacje nie można uznać za określenie wysokości budynku.
Z tych przyczyn Sąd stwierdził, że SKO nie przeprowadziło postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego sprawy i nie dokonało wnikliwej analizy materiału dowodowego zgromadzonego przez organ pierwszej instancji, czym naruszyło art. 7, art. 77 k.p.a. Analiza terenu winna być oceniona pod względem zgodności i kompletności z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Sąd uznał, że opisane naruszenie przepisów postępowania za mające istotny wpływ na wynik postępowania, a to uzasadnia uchylnie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
Skargę kasacyjna od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie zaskarżając powyższy wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, to jest art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną jego interpretację polegającą na przyjęciu, iż chociaż wymieniony przepis określający dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej nie był spełniony, a przez to warunkował uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej i odmowę ustalenia warunków zabudowy, to Kolegium zostało zobligowane do ustalenia, czy są prowadzone prace nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a jeżeli tak to na jakim etapie i jakie są propozycje rozwiązań planistycznych w stosunku do działek objętych wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.
Ponadto organ zarzucił brak spójności orzeczenia w zakresie zasądzenia kosztów postępowania sądowego pomiędzy punktem III wyroku, a jego uzasadnieniem.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie wywodziło, że teren inwestycji nie ma dostępu do drogi publicznej, albowiem działka nr 65/1 sąsiadująca bezpośrednio z drogą publiczną – ul. Droga Męczenników Majdanka z uwagi na ukształtowanie terenu wyklucza obsługę komunikacyjną od strony tej ulicy. Odnośnie zaś do działki nr 65/2 organ wywiódł, że została ona przez organ I instancji zdyskwalifikowana jako potencjalny teren inwestycji, a to z uwagi na nieokreślony w przyszłości termin przedłużenia ulicy [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, iż Sąd I instancji w punkcie III wyroku zasądził od organu kwotę 500 zł tytułem kosztów, a w uzasadnieniu wskazało, że nie orzekł o zwrocie kosztów, gdyż roszczenie to wygasło stosownie do art. 210 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W odpowiedzi na skargę kasacyjna [...] Spółka z.o.o w Lublinie wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od organu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Spółka wywodziła, że twierdzenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie, iż działka nr 65/1 nie posiada dostępu do drogi publicznej jest bezpodstawną polemiką z prawidłowo ustalony w sprawie stanem faktycznym sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do postanowień art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, poza żądaniem odnoszącym się do kwestii kosztów zasądzonych w punkcie III zaskarżonego wyroku.
Istota zarzutu skargi kasacyjnej sprowadza się do wywodów odnoszących się do naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie prawa materialnego, to jest art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.).
Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, aby można było wydać pozytywną decyzję o warunkach zabudowy, musi zostać spełniony warunek określony w tym przepisie (poza innymi łącznie spełnionymi warunkami określonymi w art. 61 ust. 1- 5) to jest teren musi mieć dostęp do drogi publicznej. Co należy rozumieć przez "dostęp do drogi publicznej" wyjaśnia legalna definicja tego pojęcia zawarta w art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lipca 2009 r., II OSK 1102/08, LEX nr 552814). Dostępem takim jest bezpośredni dostęp do drogi publicznej lub dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej.
Wnioskodawca [...] Spółka z.o.o. w Lublinie jako teren inwestycji wskazał działki o nr 65/2 i 65/1. W myśl art. 61 ust. 1 k.p.a. postępowanie wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 64 w zw.
z art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy wydaje się na wniosek inwestora. W sytuacji wszczęcia postępowania na zasadzie skargowości (na żądanie strony), organ administracji żądaniem tym jest związany, gdyż tylko i wyłącznie strona składająca podanie określa przedmiot swojego żądania (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 lipca 2001r., IV SA 1091/99, LEX nr 78924).
Skoro więc [...] jako teren inwestycji wskazała działki nr 65/1 i 65//2, to Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie było władne przyjąć i ustalić, iż działka nr 65/2 nie może być zaliczana w skład terenu inwestycji, z tego powodu, że z decyzji organu I instancji wynika, iż w przyszłości będzie ona mogła być wykorzystana na przedłużenie drogi – ulicy [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie było bowiem związane wnioskiem spółki co do wskazania terenu inwestycji, której dotyczy wniosek. Podkreślić należy, że teren inwestycji nie może być zmieniony przez organ bez zgody osoby wnioskującej o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Obydwie więc działki o nr 65/1 i 65/2, wskazane przez [...] Spółkę z.o.o w Lublinie stanowią teren inwestycji. Spółka wskazała, iż obsługa komunikacyjna ma zostać zapewniona od ulicy [...]. Zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, iż działka nr 65/2 wchodząca w skład wnioskowanego terenu inwestycji ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej, to jest do ulicy [...]. Działka ta bowiem graniczy bezpośrednio z ulicą Jaskółczą. Przesądza to więc o spełnianiu warunku z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym odnośnie posiadania dostępu do drogi publicznej. Przy czym, co należy ponownie podkreślić dostęp ten jest dostępem bezpośrednim. Powyższe rozważania czynią więc niezasadnym zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 61 ust. 1 pkt w zw. z art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Usprawiedliwionym zaś okazał się zarzut dotyczący sprzeczności pomiędzy treścią punktu III wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a jego uzasadnieniem.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż nie zasądził stosownych kosztów albowiem roszczenie o ich zwrot wygasło stosownie do art. 210 p.p.s.a. bo nie zostało zawarte w pisemnej skardze, a z powodu nieobecności skarżącego na rozprawie nie zostało zgłoszone na rozprawie. Natomiast w punkcie III wyroku zasądzono od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie na rzecz skarżącego [...] Spółki z.o.o w Lublinie kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Z akt sprawy wynika, że wniosek o przyznanie należnych kosztów nie został przez stronę zgłoszony przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia, a co za tym idzie strona straciła uprawnienie do żądania tych kosztów. W związku z powyższym skarga kasacyjna została w tym zakresie uwzględniona, co skutkowało uchyleniem punktu III zaskarżonego wyroku.
Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę. W oparciu zaś o art. 185 § 1 powołanej ustawy uchylono punkt III zaskarżonego wyroku dotyczący kosztów postępowania.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczona na podstawie art. 204 pkt 2, 205 § 2 i 209 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a ich wysokość określono na podstawie § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu..