Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: "WSA w Poznaniu", "Sąd I instancji", "Sąd wojewódzki") wyrokiem z 19 lutego 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 860/19 oddalił skargi E.M. i M.M. (dalej: "skarżący", "strony") oraz R.S. (dalej: "skarżący", "strona", "inwestor") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu (dalej: "SKO", "organ odwoławczy", "organ II instancji") z 16 lipca 2019 r., znak: SKO – 4213/145,146/19 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Burmistrz Gminy [...] (dalej: "Burmistrz", "organ I instancji") decyzją z 22 lutego 2019 r., nr PPK.6730.61.2015 ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego z pomieszczeniami gospodarczymi i magazynowymi z przeznaczeniem do ściółkowego chowu kaczek, gęsi i drobiu, budowie dwóch silosów paszowych, budowie dwóch zbiorników bezodpływowych zamkniętych na gnojowicę, budowie płyty do składowania obornika o łącznej obsadzie (istniejącej i projektowanej) poniżej 40 DJP, na działce nr [...] w M. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.), dalej: "u.p.z.p." oraz art. 104 i art. 107 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), dalej: "k.p.a.".
W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że rozpatrując po raz kolejny wniosek inwestora, uwzględnił wskazania WSA w Poznaniu zawarte w wyroku z 30 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Po 546/17 i rozpatrzył wniosek w oparciu o art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 u.p.z.p. Burmistrz po raz kolejny sporządził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588 ze zm.), dalej: "rozporządzenie", organ I instancji wyznaczył obszar analizowany, przedstawiony na załączniku graficznym do analizy. Organ I instancji podał, że teren inwestycji położony jest poza obszarami chronionego krajobrazu. Przedsięwzięcie obejmuje chów kaczek będących zwierzętami gospodarskimi o łącznej obsadzie zwierząt w gospodarstwie rolnym poniżej 40 DJP, wobec czego projektowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
W zakresie linii zabudowy Burmistrz podał, że po tej samej stronie drogi publicznej, zabudowa jest zlokalizowana na terenie działki nr [...] i nr [...] oraz nr [...] i nr [...] - w różnych odległościach od drogi publicznej (od 20 do 80 m). Dla projektowanej inwestycji ustalono nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 81 m od granicy pasa drogowego. Projektowana zabudowa kontynuuje intensywność zabudowy, jak i spełnia warunek kontynuacji szerokości elewacji frontowej budynków w obszarze analizowanym. Dach projektowanego budynku będzie dwuspadowy ub wielospadowy, a takie dominują w obszarze analizowanym. Nadto teren ma dostęp do drogi publicznej.
W wyniku rozpatrzenia odwołania, SKO decyzją z 16 lipca 2019 r. znak: SKO – 4213/145,146/19, utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy w uzasadnieniu podkreślił, że analiza funkcji i cech zabudowy obejmuje nie tylko działki bezpośrednio graniczące z działką inwestycyjna, ale zabudowę w całym obszarze analizowanym.
Skargę na rozstrzygnięcie organu odwoławczego wnieśli E.M. i M.M., zarzucając naruszenie:
- 1) art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nierozważenie całego materiału dowodowego i brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;
- 2) § 3 ust. 2 rozporządzenia, poprzez błędne wyznaczenie obszaru analizowanego, o wielkości nieodpowiadającej okolicznościom sprawy;
- 3) § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.), poprzez błędną wykładnię.
Skarżący domagali się uchylenia decyzji organów obu instancji i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Skargę na decyzję SKO wniósł również R.S., który zarzucił naruszenie:
- 1) art. 7, art. 77, art. 80 i art. 11 k.p.a., poprzez zaniechanie ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a także nieustosunkowanie się do jego twierdzeń, że jest właścicielem 18 ha gospodarstwa rolnego, a inwestycja ma na celu uzupełnienie zabudowy siedliskowej;
- 2) art. 61 ust.1 pkt 4 u.p.z.p., poprzez błędne przyjęcie, co oznacza zabudowa zagrodowa.
Na rozprawie sądowej w dniu 19 lutego 2020 r. sprawa IV SA/Po 861/19 została połączona ze sprawą o sygnaturze IV SA/Po 860/19, do wspólnego prowadzenia i rozstrzygnięcia pod sygnaturą IV SA/Po 860/19.
WSA w Poznaniu przywołanym na wstępie wyrokiem wskazał, że skargi nie zasługiwały na uwzględnienie.
Sąd I instancji wyjaśnił na wstępie, iż w sprawie wydano wyrok WSA w Poznaniu z 30 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Po 546/17, którym uchylono zaskarżone decyzje organów I i II instancji, ustalające warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
Sąd wojewódzki odnosząc się do powyższego wyroku stwierdził, że poprzednio sporządzona analiza - na podstawie art. 61 ust. 4 u.p.z.p. - nie wyjaśnia przyczyn odstąpienia od badania przesłanki zgodności planowanej inwestycji z zasadą dobrego sąsiedztwa. WSA w Poznaniu w wyroku z 30 listopada 2017 r. omówił uwarunkowania sprawy i doszedł do wniosku, że faktyczna zabudowa zagrodowa w rozumieniu art. 61 ust. 4 u.p.z.p. istnieje na działce nr [...] należącej do inwestorów, ale leżącej po drugiej stronie drogi publicznej. Natomiast działka inwestycyjna nr [...], choć jest częścią należącego do nich gospodarstwa rolnego, jednak nie pozwala na zaliczenie jej do zabudowy zagrodowej. Dlatego też organy dopuściły się naruszenia art. 61 ust. 4 u.p.z.p., przyjmując, że warunki zabudowy zostały wydane dla zabudowy zagrodowej. Tymczasem stan faktyczny nie uzasadniał zakwalifikowania tej inwestycji jako zabudowy zagrodowej. Oznacza to, że organ I instancji zobowiązany jest powtórzyć postępowanie wyjaśniające, kierując się normą art. 61 ust. 1 pkt - 5 u.p.z.p.
Sąd wojewódzki skonkludował, że organy orzekające zastosowały się do wytycznych zawartych w wyroku z 30 listopada 2017 r. Prawidłowo oceniły, że planowana inwestycja nie stanowi zabudowy zagrodowej. Rzetelnie przeanalizowały zabudowę pod kątem spełnienia przesłanek wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 u.p.z.p. oraz przepisów rozporządzenia. Analiza ta prowadzi do dopuszczalności proponowanej zabudowy, gdyż została spełniona zasada dobrego sąsiedztwa.
Odnosząc się do skargi R.S. Sąd I instancji wyjaśnił, że sprowadza się ona do polemiki z faktem, że organ przyjął, iż planowa inwestycja nie stanowi zabudowy zagrodowej. Tymczasem kwestia ta została przesądzona w wyroku WSA w Poznaniu z 30 listopada 2017 r.
W zakresie zaś skargi E.M. i M.M. - Sąd wojewódzki wywiódł, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a., albowiem sprawa została wszechstronnie rozpoznana.
E.M. i M.M. wywiedli skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Wyrokowi Sądu I instancji zarzucili:
- I. naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 145 § 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez zaakceptowanie niepełnej analizy urbanistycznej i czynienie na jej podstawie ustaleń faktycznych, podczas gdy analiza ta oraz jej wyniki nie uwzględniały okoliczności, czy zamierzona inwestycja spełnia zasadę kontynuacji funkcji dotychczasowej w zakresie oddziaływania inwestycji - jej uciążliwości dla otoczenia, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ze względu na brak istnienia przesłanki kontynuacji ładu przestrzennego przez nową inwestycję;
- II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie w sytuacji, gdy nie zostały spełnione wszystkie przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy, tj. gdy planowana inwestycja nie spełniła warunku kontynuacji ładu przestrzennego, albowiem pod względem oddziaływania w zakresie uciążliwości dla otoczenia funkcja zamierzona nie kontynuuje funkcji zastanej.
Z uwagi na powyższe skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, wnosząc jednocześnie o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi rozwinięto poniesione zarzuty.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł także inwestor R.S., zaskarżając go w całości. Wyrokowi Sądu I instancji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- 1) art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 i 4 k.p.a. wyrażające się w tym, że WSA w Poznaniu niezasadnie oddalił skargę, podczas gdy obowiązkiem Sądu było dokonanie (w oparciu o akta sprawy) kontroli działania SKO pod względem zgodności z prawem. Oznaczało to przede wszystkim obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz dokonanie kontroli zebranego w sprawie materiału dowodowego, z uwzględnieniem słusznego interesu skarżącego;
- 2) art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na braku odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów podniesionych w skardze, przede wszystkim zarzutu naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia, to jest niewyjaśnienia celu planowanej inwestycji. Mianowicie, czy stanowi ona uzupełnienie istniejącej zabudowy zagrodowej i czy funkcjonalnie jest powiązana z prowadzonym przez niego gospodarstwem rolnym.
Z uwagi na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu. Skarżący wniósł także o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania wg. norm prawem przepisanych, wnosząc jednocześnie o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi rozwinięto poniesione zarzuty.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną E.M. i M.M. wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej, wywiedzionej przez R.S., w zakresie stawianych przez nią zarzutów, a także o rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania sądowego.
Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: " NSA") zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skargach kasacyjnych przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez NSA.
Wywiedzione skargi kasacyjnej prezentują sprzeczne interesy: inwestora oraz sąsiadów planowanej zabudowy.
Skarga kasacyjna R.S. jako inwestora podlegała oddaleniu, jako bezzasadna.
Skarżący podnosi, że WSA w Poznaniu naruszył przepisy procesowe oddalając skargę inwestora, tymczasem powinien uchylić zaskarżone decyzje w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Jako przyczyny wadliwego rozstrzygnięcia upatruje nieprawidłowej kwalifikacji tej inwestycji, jako niestanowiącej zabudowy zagrodowej. Zgodnie z art. 61 ust. 4 u.p.z.p., przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku, gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Inwestor twierdzi, że jest właścicielem takiego gospodarstwa rolnego i wobec tego ustalenie warunków zabudowy nie wymaga spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.
Stanowisko skarżącego jest niezasadne bowiem kwestia, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie stanowi zabudowy zagrodowej, zostało rozstrzygnięte w prawomocnym wyroku WSA w Poznaniu z 30 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Po 546/17 ze skargi na uprzednio wydaną decyzję Burmistrza Gminy [...] z 16 stycznia 2017 r. Sąd wojewódzki w w/w wyroku jednoznacznie stwierdził, że działka objęta inwestycją nie stanowi siedliska mieszkalnego (jest niezabudowana budynkiem mieszkalnym), które ma być uzupełnione planowaną zabudową inwentarską. Według przyjętego poglądu prawnego w tym wyroku, nie jest możliwe przyjęcie, iż przedmiotem postępowania jest zabudowa zagrodowa. WSA w Poznaniu wyraźnie stwierdził, że organy "bezzasadnie odstąpiły od oceny, czy planowane zamierzenie spełnia wymóg, o którym mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.".
Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. WSA zaprezentował wykładnię pojęcia zabudowy zagrodowej w rozumieniu art. 61 ust. 4 u.p.z.p. na gruncie planowanej inwestycji i związanie tą oceną obejmuje nie tylko sądy wojewódzkie, ale także NSA. Związanie natomiast w rozumieniu tego przepisu oznacza, że organy i sądy nie mogą formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonymi wcześniej poglądami, lecz zobowiązane są do podporządkowania się im w pełnym zakresie.
Tym samym przyjęcie poglądu inwestora stanowiłoby oczywiste naruszenie art. 153 p.p.s.a. W konsekwencji zasadnie organy zastosowały art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. i w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy wyznaczono wokół działki budowlanej nr [...] (całej - zgodnie ze wskazaniami WSA w Poznaniu) obszar analizowany i przeprowadziły na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 u.p.z.p. Wyniki analizy, zawierające część tekstową i graficzną – jednoznacznie wskazując istniejący sposób zagospodarowania w obszarze analizowanym – stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). Organy wyjaśniły dokładnie stan faktyczny sprawy, który prawidłowo został zaakceptowany przez Sąd I instancji.
Jako bezzasadny NSA uznaje także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przede wszystkim – wobec związania wyrokiem WSA w Poznaniu z 30 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Po 546/17, Sąd nie był obowiązany do oceny, czy planowana inwestycja stanowi uzupełnienie zabudowy zagrodowej, jak domaga się inwestor. Poza wszystkim uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Poddaje się pełnej kontroli kasacyjnej.
Jako niezasadną NSA uznał także skargę kasacyjną skarżących E.M. i M.M..
Skarżący dopatrują się naruszenia wskazanych przepisów procesowych, jak i materialnych, bowiem - ich zdaniem - inwestycja nie kontynuuje funkcji w zakresie oddziaływania i tym samym uciążliwości dla otoczenia. Stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Zgodnie z art. 61 ust. 6 u.p.z.p. właściwy minister określił w drodze rozporządzenia sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Tym aktem jest cytowane już rozporządzenie, które w dacie orzekania przez SKO zawierało definicję obszaru analizowanego, jak również wskazywało sposób wyznaczenia takiego obszaru.
Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy organ wyznacza wokół działki budowlanej obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 u.p.z.p. Z kolei zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia, ilekroć jest mowa o funkcji zabudowy i zagospodarowania należy przez to rozumieć sposób użytkowania obiektów budowlanych oraz zagospodarowania terenu zgodny z przepisami odrębnymi. Obszar analizy wyznaczono wokół terenu całej działki ewidencyjnej nr [...], zgodnie z wytycznymi WSA w Poznaniu zawartymi w wyroku z 30 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Po 546/17. W wyznaczonym tak obszarze występuje różnorodna zabudowa (budynki mieszkalne jednorodzinne, budynki gospodarcze, garaże, stodoły, kotłownie, szklarnie i folie – wszystkie w zabudowie zagrodowej), która została dokładnie opisana oraz narysowana w wynikach analizy, zawierającej część tekstową i graficzną. W szczególności część graficzna (rys.
1) wskazuje, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa inwentarska (kolor fioletowy) - na działce nr [...], nr [...] i nr [...]. Wobec tego nie mają racji skarżący kasacyjnie, że nie zastosowano się do wymogu kontynuacji funkcji. W obszarze analizowanym występuje bowiem zabudowa o tożsamym sposobie użytkowania, jaki wskazuje zaskarżona decyzja.
W kwestii natomiast potencjalnych uciążliwości generowanych przez oddziaływanie przedsięwzięcia, które będzie prowadzone w planowanym budynku inwentarskim to należy podkreślić, że przedmiotem oceny w postępowaniu o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy nie są zagadnienia związane z przyszłym wpływem planowanej inwestycji na korzystanie z nieruchomości sąsiadujących (por. wyrok NSA z 5 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 1809/12).
Decyzja taka dotyczy cech zabudowy, tj. w szczególności gabarytów, formy architektonicznej, usytuowania linii zabudowy. Natomiast tożsamość kontynuacji funkcji w zakresie urbanistycznym, tj. sposobu użytkowania, bezspornie została wykazana w przeprowadzonej prawidłowo analizie. Gwarantem zmniejszenia uciążliwości planowanej inwestycji w stosunku do nieruchomości skarżących M. jest, wyznaczona w załączniku graficznym do decyzji, obowiązująca linia zabudowy. Jak wynika z § 4 ust. 1 rozporządzenia obowiązującą linię zabudowy wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Jako zabudowę, w odniesieniu do której ustalono tę linię, przyjęto nie budynek mieszkalny skarżących, lecz linię wyznaczoną przez istniejące na działce skarżących kasacyjne szklarnie w zabudowie zagrodowej.
Jednocześnie zagwarantowano, że odległość budynku inwentarskiego od pasa drogi publicznej wyniesie 81 m. Tym samym naniesione na załączniku graficznym usytuowanie, zarówno samego budynku inwentarskiego, zbiorników, jak i płyty obornikowej - może wprowadzać w błąd. Jednakże na etapie pozwolenia na budowę obiekty te nie będą mogły przekroczyć wyznaczonej w załączniku graficznym linii zabudowy, co oznacza, że zostaną przesunięte w głąb działki nr [...], czyli w oddaleniu od budynku mieszkalnego skarżących E.M. i M.M.
Podnoszona kwestia uciążliwości dla otoczenia hodowli, która ma odbywać się w planowanym budynku, ma natomiast znaczenie przy ustalaniu stron postępowania w sprawie warunków zabudowy. Organ prowadzący postępowanie w sprawie warunków zabudowy ma bowiem obowiązek zbadać rodzaj inwestycji, jej rozmiary oraz stopień i zakres jej uciążliwości dla otoczenia, a następnie ustalić, jak daleko będzie sięgać oddziaływanie planowanej inwestycji. Zakres tego oddziaływania pozwala na ustalenie kręgu osób, które mają interes prawny w sprawie (vide wyrok NSA z 2 lutego 2022 r. sygn. akt 78/19 i przywołane w nim wyroki NSA z: 12 maja 2015r., sygn. akt II OSK 2413/13; 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 765/16). Tymczasem skarżący kasacyjnie od samego początku mają status strony w przedmiotowym postępowaniu.
Mając na względzie powyższe rozważania, na podstawie art. 184 p.p.s.a., NSA, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.