Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 września 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 550/09 w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w R. odmówił wydania W. K. pozwolenia na broń palną myśliwską. Organ wskazał, że prawomocnym wyrokiem z dnia 20 czerwca 2008 r. sygn. akt II K 282/08 Sąd Rejonowy w R. II Wydział Karny warunkowo umorzył na okres 2 lat próby postępowanie karne prowadzone wobec W. K. o czyn z art. 263 § 3 k.k. (przekazanie osobie nieuprawnionej broni palnej oraz amunicji – przestępstwo przeciwko porządkowi publicznemu). Zdaniem organu fakt ten w pełni pozwala na zakwalifikowanie wnioskodawcy do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Zatem zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) należało odmówić wnioskodawcy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł W. K. podnosząc, iż przedmiotowy wyrok Sądu Karnego nie jest równoznaczny z wyrokiem skazującym za czyn z art. 263 § 3 k.k. Zatem w sprawie brak było podstaw faktycznych i prawnych do odmowy wydania przedmiotowego pozwolenia na podstawie przepisu materialnoprawnego zastosowanego przez organ I instancji. Dotychczasowa postawa życiowa wnioskodawcy pozwala przyjąć, że jako posiadacz pozwolenia na broń palną daje gwarancję bezpiecznego posiadania i używania broni, a co za tym idzie, nie budzi uzasadnionej obawy, że może użyć jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wskazując, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, co oznacza, iż organ Policji po ujawnieniu wskazanych w przepisie okoliczności jest obowiązany do odmowy wydania pozwolenia na broń. Nie wydaje się zatem pozwolenia na broń osobie, która budzi uzasadnioną obawę, iż może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, w szczególności skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo gdy toczy się przeciwko niej postępowanie karne o takie przestępstwa. Organ podkreślił, że powodem zaliczenia wnioskodawcy do osób, które nie powinny posiadać pozwolenia na broń stał się fakt, iż strona popełniła przestępstwo przeciwko porządkowi publicznemu polegające na przekazaniu osobie nieuprawnionej broni palnej oraz amunicji, co jest także sprzeniewierzeniem się przepisom samej ustawy o broni i amunicji, określającym zasady i warunki posiadania broni.
Świadczy o tym bezsprzecznie prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w R. Przestępstwo, które popełnił W. K., miało bezpośredni związek z bronią. W przedmiotowej sprawie karnej wina strony nie budzi wątpliwości, bowiem instytucja warunkowego umorzenia postępowania jest możliwa tylko wtedy, gdy sprawcy przestępstwa można przypisać winę, choćby nieznaczną. Organ odwoławczy stwierdził także, iż wina i okoliczności popełnionego przez stronę przestępstwa z art. 263 § 3 k.k. nie budzą żadnych wątpliwości. W takim przypadku norma prawa materialnego nakazuje organowi Policji odmówić wydania pozwolenia na broń osobie, która spełnia przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W. K. domagając się jej uchylenia. Skarżący zarzucił przedmiotowemu rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 9 ustawy o broni i amunicji oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez błędne ustalenie okoliczności wpływających na niekorzyść wnioskującego. W skardze podniesiono, że umorzeniu postępowania karnego nie jest wyrokiem skazującym, stanowiącym przesłankę z art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wskazano, że Sąd Rejonowy w R. umarzając warunkowo postępowanie kierował się głównie niskim stopniem winy i społecznej szkodliwości czynu oraz pozytywną prognozą kryminologiczną, w obliczu której wymierzenie kary, jakiejkolwiek, byłoby niecelowe i zbyt surowe, sprzeczne z zasadami i sztuką stosowania oraz wykonywania prawa karnego.
Sąd ten dodatkowo podkreślił, iż wobec osoby W. K. nie zachodzą jakiekolwiek obawy, że w przyszłości nie będzie przestrzegał porządku prawnego. W ocenie Sądu Rejonowego, W. K. swoją postawą i dotychczasowym życiem daje gwarancję niepopełnienia przestępstwa. Sąd w uzasadnieniu orzeczenia wysoko ocenił właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy tryb życia, wskazał na odpowiedzialność jako posiadacza broni. Dokonał oceny jego życia zawodowego i rodzinnego oraz stwierdził, iż zarzucone mu popełnienie czynu z art. 263 § 3 k.k. jawi się jako zdarzenie epizodyczne, związane ze szkoleniem początkującego myśliwego. Zdaniem autora skargi, skoro organy administracji publicznej, w postępowaniu toczącym się przed nimi, biorą pod uwagę treść orzeczeń sądów powszechnych to takie rozstrzygnięcia winny być brane pod uwagę jako całość, a nie traktowane wyrywkowo. Ponadto organ rozpatrując wniosek skarżącego winien był wziąć pod uwagę czas przyszły, a nie okoliczności, które już zostały ocenione przez uprawnionego do tego organu wymiaru sprawiedliwości.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną i uchylił zaskarżoną decyzje oraz poprzedzającą ją decyzje organu I instancji. Sąd stwierdził, że przepis stanowiący podstawę wydania zaskarżonej decyzji, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji posługuje się zwrotami nieostrymi, jak chociażby przesłanką "interesu bezpieczeństwa lub porządku publicznego", co powoduje, iż decyzja organu Policji w pewnym zakresie posiada charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej. Jednakże takie sformułowanie przepisów nie oznacza dowolności w działaniu organów Policji. Z uwagi na zastosowanie wyrażeń nieostrych, organ zobowiązany jest do rozważenia w sposób wyjątkowo szczegółowy przesłanek odmowy wydania pozwolenia na broń, aby wykazać, że dokonana przez niego ocena okoliczności sprawy nie nosi cech dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego.
Zdaniem Sądu organy obu instancji nie zbadały w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności niniejszej sprawy, a przede wszystkim nie wyjaśniły dostatecznie powodów uznania zaistnienia w stosunku do skarżącego przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Ponadto w ocenie Sądu, zestawienie stanu faktycznego, ustalonego w oparciu o zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy z motywami podanymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazuje, iż organy Policji podjęły rozstrzygnięcia posługując się znacznym uproszczeniem procesu dochodzenia do prawdy obiektywnej i nie dokonały wnikliwej oceny całokształtu materiału dowodowego.
Sąd wskazał, że w sprawie istotne są okoliczności popełnienia czynu zabronionego przez skarżącego, ale i istotna jest jego postawa życiowa przed i po jego popełnieniu. Sąd podniósł, że skarżący nie udostępnił posiadanej broni myśliwskiej przypadkowej osobie, lecz swemu wychowankowi, z którym ćwiczył strzelanie oraz przyznał się do popełnienia czynu zabronionego i wyraził gotowość do poniesienia z tego tytułu konsekwencji. Wskazane powyżej aspekty wymagają głębszej analizy w kontekście wystąpienia realnej, a nie hipotetycznej obawy, że skarżący może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Owa obawa musi być uzasadniona, a więc poprzedzona rozważeniem wszystkich istotnych elementów przemawiających na korzyść jak i przeciwko wnioskodawcy.
Sąd uznał, że w niniejszej sprawie organ nie dokonał wnikliwej analizy zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie i nie wykazał w sposób przekonywujący, dlaczego obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w tym konkretnym przypadku jest uzasadniona. Sam fakt popełnienia czynu przestępczego stwierdzony orzeczeniem sądowym, jak wyżej wskazano, nie wystarcza do uznania, iż obawa, o jakiej mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, istnieje lub też może zaistnieć.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Komendant Główny Policji domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów procesowych. W skardze kasacyjnej zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że popełniony czyn przez W. K. nie powoduje konieczności zaliczenia go do grona osób, co do których istniej uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, podczas gdy rodzaj oraz okoliczności popełnienia czynu wskazują jednoznacznie, na zaistnienie wobec niego "uzasadnionej obawy", bowiem popełnienie tegoż czynu wskazuje na naruszenie prawa karnego, które musi być uwzględnione z punktu widzenia istnienia obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, a przestępstwo to godzi w bezpieczeństwo oraz porządek publiczny oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.
Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu, iż organy Policji nie dokonały wnikliwej analizy zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, oraz że zastosowały przepisy prawa procesowego poprzez dokonanie oceny całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego w sposób dowolny, a w szczególności niedostateczne wyjaśnienie zaistnienia w stosunku do skarżącego przesłania z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, podczas gdy organy w toku postępowania szczegółowo (w uzasadnieniu decyzji) wyjaśniły jakimi przesłankami kierowały się przy odmowie wydania pozwolenia na broń, w szczególności poprzez wskazanie, że przestępstwo popełnione (umyślnie z zamiarem) przeciwko porządkowi publicznemu polegające na przekazaniu broni palnej oraz amunicji osobie nieuprawnionej, co nie pozostaje bez znaczenia dla zapewnienia ochrony interesu społecznego oraz bezpieczeństwa obywateli, jest czynem budzącym obawę, że sprawca może użyć broni palnej w celach niezgodnych z prawem.
W skardze kasacyjnej podniesiono, że od osób starających się o pozwolenie na posiadanie broni lub posiadających takie pozwolenia należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa z uwagi na ścisły związek prawa do broni ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego, których to dóbr ochrona została powierzona m.in. Policji. W stosunku do takich osób obowiązuje zatem miernik najwyższej staranności. Prawomocne, potwierdzające fakt popełnienia czynów zabronionych prawem, orzeczenia sądu są więc dla organów Policji wiążące w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek wydania lub cofnięcia pozwolenia na broń, bowiem pozwalają zbadać czy w konkretnym przypadku zaistniał związek przyczynowo-skutkowy między dotychczasowym postępowaniem danej osoby a obawą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Podkreślono, że niezależnie od sposobu zakończenia postępowania karnego, organ Policji może we własnym zakresie dokonać oceny ustalonego stanu faktycznego w kontekście przesłanek określonych w ustawie o broni i amunicji, stanowiących podstawę do odmowy lub cofnięcia pozwolenia na broń.
Stwierdzono także, iż przestępstwo z art. 263 § 3 k.k. jest zawsze przestępstwem umyślnym, które może zostać popełnione w zamiarze bezpośrednim bądź ewentualnym, a przedmiotem ochrony jest tu bezpieczeństwo publiczne i indywidualne, związane z nielegalnym wytwarzaniem lub posiadaniem broni, jak również z obchodzeniem się z nią, co niewątpliwie, organ uwzględnił przy wydaniu decyzji administracyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z regulacją prawną art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., która stanowi zasadę, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, będąc jednocześnie związany jej zarzutami, Sąd kasacyjny ocenił, iż zarzuty niniejszej skargi kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw. Dokonując kontroli decyzji Komendanta Głównego Policji Sąd pierwszej instancji przeprowadził bardzo wnikliwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w aspekcie przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. Nr 52, poz. 525) znajdujących zastosowanie w sprawie.
Uchylając decyzje obu instancji odmawiające W. K. udzielenia pozwolenia na broń myśliwską, Sąd ten zasadnie zauważył, że organy obu instancji nie zbadały w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności sprawy i nie wyjaśniły dostatecznie powodów swej oceny, iż w stosunku do skarżącego zaistniały przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy uzasadniające odmowę wydania mu pozwolenia na broń. Za chybiony Sąd kasacyjny uznał zarzut naruszenia przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 c/ ustawy p.p.s.a., polegający na przyjęciu braku wnikliwej oceny i analizy zgromadzonego materiału dowodowego, tak samo jak pozbawiony zasadności jest zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy stanowi, iż "pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni, w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
Stanowczo należy stwierdzić, iż skarżący K. nigdy nie użył broni osobiście w celach sprzecznych z jej przeznaczeniem myśliwskim. W sprawie niniejszej niesporny jest fakt, że wobec skarżącego W. K. prawomocnym wyrokiem z dnia 20 czerwca 2008 r. w sprawie II K 282/08 Sąd Rejonowy w R. orzekł o warunkowym umorzeniu postępowania na okres próbny 2 lat i nałożył na skarżącego obowiązek świadczenia pieniężnego w wysokości 1500 zł na cel społeczny. Skarżący K. dopuścił się czynu z art. 263 § 3 k.k. – w postaci udostępnienia broni osobie nieposiadającej pozwolenia na broń, którą przygotowywał do egzaminu myśliwskiego. W uzasadnieniu wyroku Sąd Rejonowy podkreślił, że prawne przesłanki, do których należą społeczna szkodliwość czynu, właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy tryb życia uzasadniają ocenę i przypuszczenie, że skarżący mimo umorzenia postępowania nie popełni więcej przestępstwa.
Organ Policji uznał, że ani rozstrzygniecie wyroku (umorzenie postępowania), ani uzasadnienie Sądu zakładającego, że skarżący nie popełni przestępstwa nie są wiążące dla organu, który dokonuje własnych ustaleń i własnej oceny co do zastosowania art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. To stanowisko uznał za prawidłowe Sąd I instancji, mając na uwadze przepisy ww. ustawy oraz ukształtowane orzecznictwo sądowoadministracyjne. Jednak ocena własna organu nie powinna być dowolna ale uzasadniona w świetle ustaleń faktycznych i właściwej interpretacji przepisów prawnych. Z akt sprawy wynika, iż po ujawnieniu występku z art. 263 § 3 k.k. skarżący sam zrzekł się posiadanego pozwolenia na broń myśliwską, skutkiem czego organ cofnął mu te uprawnienia.
Skarżący ponownie, po zakończeniu postępowania sądowego – złożył wniosek o wydanie mu pozwolenia na broń myśliwską. Zgodnie z wymogami prawnymi załączył do wniosku potwierdzenie zameldowania na pobyt stały, orzeczenie lekarskie stwierdzające, że może dysponować bronią, orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. stwierdzające, iż W. K. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią. Ponadto przedłożył zaświadczenie Polskiego Związku Łowieckiego o członkostwie skarżącego w PZŁ Nr [...], zaświadczenie o zasługach skarżącego dla Koła Łowieckiego i cechach osobistych oraz o sposobie zachowania w okresie członkostwa ponadto złożył dwie opinie Zarządu Okręgowego w P. oraz Zarządu Koła Łowieckiego "S" w H. podkreślające wzorową i etyczną postawę myśliwego. Zasadnie Sąd I instancji uznał, że wydając odmowną decyzję na posiadanie broni myśliwskiej – organy Policji miały obowiązek dokonania oceny wszystkich dowodów zebranych w sprawie w aspekcie przesłanek ustawowych.
Skoro organy te stwierdziły, że nie są zawiązane treścią wyroku ani uzasadnieniem Sądu obdarzającym skarżącego zaufaniem, że nie popełni więcej przestępstwa – to zobligowane były zgodnie ze słusznym stanowiskiem Sądu I instancji ocenić każdy dowód i uzasadnić dlaczego np. wbrew opinii specjalistycznej psychologa oraz lekarza, którzy stwierdzają, ze skarżący nie należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 4 ustawy i może dysponować bronią – zdaniem organów taką osoba nie jest.
Jeśli się zważy, co także słusznie podkreślił Sąd I instancji, że skarżący negatywnie ocenił swoje zachowanie przed Sądem karnym, z tej przyczyny też zrzekł się dobrowolnie pozwolenia na broń, które posiadał przez wiele lat i że nigdy nie było zastrzeżeń do posługiwania się bronią aż do momentu nadmiernego zaufania szkolonemu adeptowi myślistwa K. W. – to trzeba stwierdzić, że przy ocenie jego ponowionego wniosku o pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej organy Policji zobligowane były wykazać w czym upatrują zaistnienie przesłanek u skarżącego, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Ponadto wyczerpująco uzasadnić dlaczego nie podzielają pozytywnej prognozy Sądu i zaufania, iż nie popełni przestępstwa, a ponadto organy winny wyczerpująco uzasadnić dlaczego odmawiają wiarygodności wszystkim dowodom przemawiającym na korzyść skarżącego.
Za zasadne w pełni Sąd kasacyjny uznał stanowisko Sądu I instancji utrwalone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że przy odmowie i cofnięciu pozwolenia na broń, nie można powoływać się jedynie na fakt skazania wyrokiem lecz niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym czynem a cechami charakteru i dotychczasowym postępowaniem skarżącego. Takiej oceny w sprawie niniejszej organy nie przeprowadziły. Pomijając istotną ocenę Sądu karnego, że incydentalny charakter miał występek z art. 263 § 3 k.k. popełniony przez skarżącego, a zachowanie jego przed popełnieniem czynu jak i opinia jaką posiada pozwala na przyjęcie prawdopodobieństwa, iż więcej takiego czynu nie popełni – organy Policji bez oceny wszystkich dowodów pozytywnych uznały zaistnienie obawy ze strony skarżącego o jakiej mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy.
W uchwale z dnia 18 listopada 2009 r. wydanej przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sąd Administracyjny stwierdził, że osoba skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.
W uzasadnieniu powyższej uchwały podkreśla się, że generalnie sądy administracyjne przyjmują, iż wyliczenie rodzaju przestępstw w przepisie wyżej wskazanym ma charakter zamknięty, nie pozwalający na poszerzanie tego katalogu.
Konsekwencją tego stanowiska uzasadniony jest wymóg, by w stosunku do innych osób nieskazanych za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, organ prowadzący postępowanie o udzielenie pozwolenia bądź pozbawienie pozwolenia na broń, w sposób szczegółowy analizował i uzasadniał istnienie takiej obawy.
Stanowisko zaprezentowane w powyższej uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełni podziela Sąd orzekający w sprawie niniejszej.
Równocześnie, kwestionując zasadność zarzutów przedmiotowej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż organy Policji, nie dopełniły wymogu wnikliwej analizy materiału dowodowego i nie uzasadniły swej oceny spełnienia przesłanek z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, orzekając wbrew treści wszystkich złożonych dowodów dotyczących osoby skarżącego, z równoczesnym odrzuceniem stanowiska Sądu karnego zajętego w wyroku karnym dotyczącego pozytywnych prognoz wobec osoby skarżącego K. Zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły zatem podważyć słuszności wyroku Sądu pierwszej instancji w przedmiocie konieczności uchylenia decyzji organów obu instancji, celem ponownego przeprowadzenia wnikliwej analizy i oceny całości materiału dowodowego – w tym wszystkich dowodów pozytywnych w swej treści a lakonicznie omówionych w ocenie dotychczasowej czynu bądź całkowicie pominiętych. Pomocniczym dowodem dla merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącego może być także ustalenie przez organ jak upłynął okres próby orzeczony w wyroku karnym wobec skarżącego i czy były jakiekolwiek uwagi co do jego zachowania.
W podsumowaniu powyższych rozważań Naczelny Sąd Administracyjny z mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.