Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 15 maja 2024 r., sygn. akt II OSK 2061/23, m.in. uchylił zaskarżony wyrok (pkt 1), stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 2) oraz zasądził od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego stowarzyszenia kwotę 557 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 4).
W piśmie z dnia 2 lipca 2024 r. skarżące stowarzyszenie wniosło o sprostowanie wyroku w zakresie kosztów postępowania – bowiem w jego ocenie zasądzona od organu kwota zwrotu kosztów postępowania jest o 480 zł za niska.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm. – dalej p.p.s.a.), sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
W sentencji ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego doszło do błędu rachunkowego polegającego na niewłaściwym określeniu wysokości zwrotu kosztów postępowania sądowego, jakie przysługują stronie skarżącej w związku z uwzględnieniem skargi kasacyjnej oraz uwzględnieniem wniesionej skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania.
Nieuwzględniono bowiem wynagrodzenia pełnomocnika za udział w postępowaniu przed sądem I instancji w kwocie 480 zł. Na ogólną kwotę zwrotu kosztów postępowania sądowego należnego skarżącej kasacyjnie powinny składać się: opłata od pełnomocnictwa 17 zł, wpis od skargi 100 zł, opłata kancelaryjna za odpis uzasadnienia 100 zł, wpis od skargi kasacyjnej 100 zł, koszty zastępstwa procesowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji 480 zł oraz 240 zł – koszty zastępstwa procesowego w drugiej instancji, co daje sumę 1037 zł, a nie jak błędnie zostało wpisane w sentencji wyroku 557 zł.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniosek o sprostowanie jest zasadny i na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.