Uzasadnienie
Wyrokiem z 28 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę Stowarzyszenia A, (dalej jako "stowarzyszenie") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Włocławku z [...] listopada 2011 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z [...] sierpnia 2011 r. Burmistrz Brześcia Kujawskiego, po rozpoznaniu wniosku D.B. (dalej: inwestor) ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia pn. "Budowa elektrowni wiatrowej o wysokości od 46 do 78 mnpt i mocy 600 kW wraz z infrastrukturą energetyczną, tj. stacją transformatorową i linią przesyłową" na działce nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym [...]. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 82 i art. 85 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm. – dalej: ustawa środowiskowa), a także § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397).
W marcu 2011 r. został opracowany raport o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Inwestycja została ponadto uzgodniona z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Bydgoszczy oraz zasięgnięto opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we Włocławku.
Odwołania od powyższej decyzji złożyło Stowarzyszenie oraz osoby fizyczne będące stronami tego postępowania.
Decyzją z [...] listopada 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Włocławku utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Skargę na powyższą decyzję wniosło Stowarzyszenie.
Wyrokiem z 24 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Bd 48/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę. Stowarzyszenie wniosło skargę kasacyjną od tego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 13 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2525/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy, jako podstawę rozstrzygnięcia wskazując brak prawidłowego ustalenia legitymacji procesowej Stowarzyszenia.
Po uzupełnieniu braków w zakresie legitymacji procesowej Sąd I instancji ponownie oddalił skargę. Sąd I instancji stwierdził, ze w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego. W ocenie Sądu I instancji, ustalenia stanu faktycznego nie budzą wątpliwości. W toku postępowania organ I instancji, uwzględniając wskazania zawarte w uzgodnieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy (postanowienie z [...] lutego 2010 r.) i opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we Włocławku (opinia z [...] lutego 2010 r.), nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i sporządzenia raportu. Inwestor przedstawił raport, który zawiera wszystkie niezbędne elementy, poparte wynikami odpowiednich badań oraz opisem metod służących do prognozowania wielkości oddziaływań środowiskowych.
Sąd I instancji odniósł się szczegółowo do poszczególnych elementów decyzji uznając je za prawidłowe.
W ocenie organu, zapewniono również udział społeczeństwa w postępowaniu przez umożliwienie składania uwag i wniosków, zamieszczenie informacji w publicznie dostępnym wykazie danych o prowadzonym postępowaniu (o jego wszczęciu i obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, wystąpieniach o opinie i uzgodnienia, o złożonym raporcie, jak i o zakończeniu postępowania) wydanych w jego toku rozstrzygnięciach oraz o wydaniu decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody. Rozpatrzono też złożone wnioski i uwagi.
Sąd I instancji podkreślił, że w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji środowiskowej, zapewnienie udziału społeczeństwa należy badać w kontekście osiągniętego skutku, którym jest rzeczywista możliwość złożenia stosownych uwag i zarzutów. W rozpoznawanej sprawie społeczność lokalna działała aktywnie. Wyraziła swoje stanowisko, sformułowała zarzuty, wyraziła opinie, wskazała na obawy co do wszystkich zagrożeń. W ocenie Sądu I instancji oznacza to, że udział społeczeństwa został zapewniony, a zarzuty dotyczące spóźnionych informacji na temat prowadzonego postępowania nie mają wpływu na wynik rozstrzygnięcia.
Sąd I instancji wyjaśnił, że w ocenie Stowarzyszenia, gdyby ogłoszenia przez obwieszczenie były podane wcześniej to również protesty społeczeństwa byłby wcześniej wyrażone, a to mogło mieć wpływ na zakres raportu. Sąd I instancji nie podzielił tego stanowiska wskazując, że raport w sposób właściwy określa zakres oddziaływania inwestycji na środowisko, zasięg tego oddziaływania i elementy stanowiące zagrożenie dla środowiska. Uwzględniono ocenę wszystkich zagrożeń, na które wskazywano w protestach, zatem bez wpływu na tę ocenę pozostaje zarzut Stowarzyszenia, ponieważ nie wskazuje na pominięcie żadnego istotnego "komponentu środowiskowego", stanowiącego istotne zagrożenie dla środowiska.
W ocenie Sądu I instancji, nie doszło w sprawie do istotnego naruszenia art. 33 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy środowiskowej, polegającego na niewłaściwym zastosowaniu tego przepisu przez organ I instancji. Obowiązkiem organu jest wybranie takiego sposobu ogłoszenia, który zapewni, że obwieszczenie o planowanym przedsięwzięciu zostało dokonane w sposób skuteczny. Zdaniem Sądu I instancji, nie ma przeszkód, żeby wykorzystać kilka form ogłoszenia lub tylko jedno. Z akt sprawy wynika, że organ stosował się w trakcie postępowania do wymogów wynikających z art. 33 ust. 1 ustawy środowiskowej i konieczności podania do publicznej wiadomości informacji na podstawie art. 3 pkt 11 ustawy.
Wniosek o wydanie decyzji złożono w organie 12 stycznia 2010 r. Informację o złożeniu wniosku zamieszczono w publicznie dostępnym wykazie danych o środowisku. Wydruk z 13 stycznia 2010 r. potwierdzający dokonanie tej czynności znajduje się w aktach sprawy. Podobnie zamieszczono w publicznie dostępnym wykazie informacje o zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z 13 stycznia 2010 r. wnioski o dokonanie uzgodnień. Organ zamieścił również w tym wykazie informację o wydanym 8 lutego 2010 r. zawiadomieniu o przedłużeniu terminu wydania postanowienia dotyczącego obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania wszczętego wnioskiem z 12 stycznia 2010 r. W dniu 3 lutego 2010 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Bydgoszczy wydał postanowienie o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i ustalił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
Wobec powyższego, postanowieniem z [...] lutego 2010 r. Burmistrz Brześcia Kujawskiego nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i ustalił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Informacja z tej czynności również została podana przez organ do publicznej wiadomości, co potwierdza wydruk karty informacyjnej.
Ponadto Sąd I instancji podkreślił, że jak wynika z akt sprawy, organ I instancji zawiadomieniem z 17 marca 2011 r. podał do publicznej wiadomości informacje o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Informacja ta została podana do publicznej wiadomości przez wywieszenie jej na tablicy ogłoszeń w dniach 17 marca 2011 r. – 8 kwietnia 2011 r. oraz na stronie biuletynu informacji publicznej gminy.
W ocenie Sądu, nie jest uchybieniem ze strony organu wystąpienie do organów uzgadniających i opiniujących jeszcze przed upływem terminu na wniesienie uwag i wniosków. Organ po wydaniu postanowienia o nałożeniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko miał obowiązek wystąpienia do organów Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o opinię i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o uzgodnienie. Z przepisów ustawy środowiskowej nie wynika obowiązek przedłożenia organom uzgadniającym i opiniującym uwag i wniosków, a organem uprawnionym do rozpoznania uwag i wniosków jest wyłącznie organ wydający decyzję środowiskową. W tej sprawie organ prawidłowo wskazał na możliwość złożenia wniosków i uwag wyznaczając termin 21 dni na dokonanie tej czynności od dnia podania do publicznej wiadomości informacji o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanej inwestycji.
Organ wyznaczył również 21-dniowy termin na złożenie uwag i wniosków od zawiadomienia wydanego 23 maja 2011 r., w którym poinformowano o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, złożeniu raportu w dniu 15 marca 2011 r., wszczęciu postępowania, przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie, organie właściwym do wydania decyzji oraz organach właściwych do wydania opinii i dokonania uzgodnień, możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu oraz możliwości, sposobie i miejscu składania uwag i wniosków. W powyższym zawiadomieniu organ poinformował, że zostanie ono zamieszczone w publicznie dostępnym wykazie danych na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego w Brześciu Kujawskim (www.bip.brzesckujawski.pl – zakładka wykaz danych o środowisku) oraz wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w Brześciu Kujawskim i w Sołectwach Brzezie, Aleksandrowo oraz Witoldowo. Organ wskazał także, że zamieszczenie zawiadomienia na tablicy ogłoszeń w sołectwie Brzezie uważa się również za publikację w miejscu realizacji inwestycji.
Sąd I instancji wskazał także, że zawiadamiając o zakończeniu postępowania zawiadomieniem z 21 czerwca 2011 r. informację o tej czynności organ również podał do publicznej wiadomości przez prawidłowe jej obwieszczenie.
W ocenie Sądu, organ zapewnił społeczeństwu udział w postępowaniu co potwierdza zawiadomienie z 5 lipca 2011 r., zawierające wszystkie niezbędne informacje na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy środowiskowej, w tym o nowej lokalizacji inwestycji i jej oddziaływaniu. Ponadto również w tym przypadku umożliwiono złożenie społeczności uwag i wniosków w terminie 21 dni. Informację o zawiadomieniu podano do publicznej wiadomości w sposób prawidłowy. Zawiadomiono również prawidłowo o zakończeniu postępowania w zawiadomieniu z 28 lipca 2011 r.
Skargę kasacyjną od powyższego wyrok wniosło Stowarzyszenie.
Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Po pierwsze, art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, obecnie Dz.U. z 2016 r. poz. 718 – dalej: p.p.s.a.) przez nieuwzględnienie istotnych okoliczności sprawy.
Po drugie, art. 33 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy środowiskowej, polegające na niewłaściwym zastosowaniu tego przepisu przez organ orzekający w I instancji, czego nie wziął pod uwagę Sąd I instancji, a co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania.
Po trzecie, art. 66 środowiskowej przez przyjęcie, że raport dotyczący oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko jest sporządzony zgodnie z wymogami ustawy środowiskowej.
Po czwarte, art. 107 § 3 i art. 136 k.p.a. oraz art. 62 ustawy środowiskowej przez stwierdzenie, że uzasadnienia zaskarżonych decyzji oraz raportu spełniały wymagania określone w przepisach prawa materialnego, a swobodna ocena dowodów nie została przekroczona.
Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Należy także podkreślić, że uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię należy wykazać, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego należy wykazać, że sąd stosując taki przepis popełnił błąd w subsumcji, czyli niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej musi ponadto wykazać w jej uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu – dlaczego powinien być zastosowany.
Po pierwsze, chybiony jest zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie przez Sąd I instancji przepisu art. 133 § 1 p.p.s.a. Wynika to z tego, że Sąd wydał wyrok w tej sprawie po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy w oparciu o prawidłowo zebrany i oceniony stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania przedmiotowego zaskarżonego aktu administracyjnego do Sądu I instancji. Ponadto przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może stanowić podstawy prawnej do kwestionowania oceny i ustaleń faktycznych dokonanych w danej sprawie przez właściwe organy (por. wyrok NSA z 11 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 2383/14). Nie nastąpiło bowiem naruszenie obowiązku ustalonego w art. 133 § 1 p.p.s.a. w zakresie kontroli legalności zaskarżonej decyzji, ponieważ Sąd I instancji nie przedstawił stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy i ustaleń dokonanych w zaskarżonym akcie administracyjnym.
Po drugie, chybiony jest również zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie przez Sąd I instancji art. 33 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy środowiskowej. Na wstępie należy zaznaczyć, że przepis art. 33 ust. 1 liczy dziesięć ustępów, a w skardze kasacyjnej błędnie nawet nie powołano, który z tych ustępów powyższego przepisu został przez Sąd naruszony z powodu ich niewłaściwego zastosowania w stopniu mającym wpływ na wynik tej sprawy. Należy także podzielić stanowisko Sądu I instancji, że obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest takie przeprowadzenie ogłoszenia, które zapewni, że przedmiotowe obwieszczenie o planowanym przedsięwzięciu będzie zgodne z dyspozycją unormowania z art. 33 ust. 1 ustawy środowiskowej w związku z art. 3 pkt 11 tejże ustawy. Dlatego też zostały podane do publicznej wiadomości informacje wymienione przez ustawodawcę w tych przepisach. W szczególności, że wniosek o wydanie decyzji złożono w siedzibie organu 12 stycznia 2010 r., a informację o tym zamieszczono w publicznie dostępnym wykazie danych o środowisku.
Także w publicznie dostępnym wykazie są zawarte informacje o zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z 13 stycznia 2010 r. oraz wnioski o dokonanie uzgodnień. Ponadto w tym wykazie jest również informacja o wydanym 8 lutego 2010 r. zawiadomieniu dotyczącym przedłużenia terminu do wydania postanowienia w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w zakresie przedmiotowego postępowania wszczętego wnioskiem z 12 stycznia 2010 r. Z kolei już w dniu 3 lutego 2010 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Bydgoszczy wydał postanowienie dotyczące obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla danego przedsięwzięcia i ustalił zakres raportu o jego oddziaływaniu na środowisko. Dlatego też Burmistrz Brześcia Kujawskiego postanowieniem z [...] lutego 2010 r. nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko danego przedsięwzięcia i ustalił zakres raportu o jego oddziaływaniu na środowisko, przy czym powyższe informacje zostały przez właściwy organ również podane do publicznej wiadomości, co potwierdza również karta informacyjna opracowana dla tego przedsięwzięcia.
Także Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, co jednoznacznie wynika z akt sprawy, że właściwy organ zawiadomieniem z 17 marca 2011 r. podał do publicznej wiadomości informacje dotyczące przystąpienia do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Informacja w tym przypadku została podana do publicznej wiadomości w formie wywieszenia jej na tablicy ogłoszeń w dniach 17 marca 2011 r. – 8 kwietnia 2011 r., a także na stronie biuletynu informacji publicznej gminy Brześć Kujawski. Należy także podzielić stanowisko Sądu I instancji, że nie jest uchybieniem właściwego organu wystąpienie do organów uzgadniających i opiniujących jeszcze przed upływem terminu na wniesienie uwag i wniosków przez społeczeństwo. Wynika to z tego, że właściwy organ prowadzący postępowanie po wydaniu postanowienia o nałożeniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko miał obowiązek wystąpienia do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we Włocławku o opinię i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Bydgoszczy o uzgodnienie.
Ponadto ustawodawca nie nakłada obowiązku przedłożenia także organom uzgadniającym i opiniującym uwag i wniosków społeczeństwa, ponieważ organem właściwym do rozpatrzenia tych uwag i wniosków jest tylko organ główny – właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Sąd I instancji również trafnie stwierdził, że organ prowadzący postępowanie słusznie wskazał, że z woli ustawodawcy zainteresowane podmioty w ramach udziału społeczeństwa w takim postępowaniu mają możliwość złożenia wniosków i uwag, co w tej sprawie prawidłowo nastąpiło, w terminie 21 dni od dnia podania do publicznej wiadomości informacji o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Dlatego też właściwy organ prawidłowo wyznaczył 21-dniowy termin na złożenie uwag i wniosków od zawiadomienia wydanego 23 maja 2011 r., w którym poinformował nie tylko o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko lecz również opracowaniu raportu w dniu 15 marca 2011 r. i oczywiście wszczęciu postępowania oraz treści decyzji, która ma być wydana w tej sprawie.
Powyższe zawiadomienie prawidłowo informowało także o organie właściwym do wydania decyzji oraz organach właściwych do opracowania opinii i dokonania uzgodnień, jak również o możliwości zapoznania się z dokumentacją danej sprawy oraz miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu oraz oczywiście o możliwości, sposobie i miejscu składania uwag i wniosków. W tym zawiadomieniu właściwy organ zaznaczył, że będzie także zamieszczone w publicznie dostępnym wykazie danych na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego w Brześciu Kujawskim (www.bip.brzesckujawski.pl – zakładka wykaz danych o środowisku) jak i wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w Brześciu Kujawskim i w Sołectwach Brzezie, Aleksandrowo oraz Witoldowo.
Ponadto prawidłowo podkreślił, że zamieszczenie zawiadomienia na tablicy ogłoszeń w sołectwie Brzezie uważa się także za ogłoszenie w miejscu realizacji danego przedsięwzięcia (art. 3 pkt 11 ustawy środowiskowej). Należy również zaznaczyć, że Sąd I instancji słusznie stwierdził, że prawidłowo zawiadomienie o zakończeniu postępowania nastąpiło już dnia 21 czerwca 2011 r., a informację w tym przypadku organ podał do publicznej wiadomości przez jej obwieszczenie. Oznacza to, że Sąd I instancji również prawidłowo orzekł, że właściwy organ prowadzący postępowanie zapewnił społeczeństwu udział w tym postępowaniu co także potwierdza zawiadomienie z 5 lipca 2011 r., które zawiera wszystkie wymagane przez ustawodawcę informacje, o których stanowi przepis art. 33 ust. 1 ustawy środowiskowej, w tym również o nowej lokalizacji tego przedsięwzięcia i jej oddziaływaniu na środowisko. Także w tym przypadku umożliwiono złożenie społeczeństwu uwag i wniosków w terminie 21 dni, a informację o zawiadomieniu podano w sposób prawidłowy do publicznej wiadomości. Ponadto zawiadomiono także prawidłowo o zakończeniu przedmiotowego postępowania w zawiadomieniu z 28 lipca 2011 r.
Po trzecie, nie jest zasadny również zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie przez Sąd I instancji art. 66 ustawy środowiskowej, biorąc pod uwagę, że powyższy przepis liczy aż osiem ustępów, które dzielą się jeszcze na liczne punkty i podpunkty danej jednostki redakcyjnej. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny nie ma oczywiście ustawowego umocowania do uzupełnienia i precyzowania zarzutów kasacyjnych. Ponadto raport o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko zawiera wymagane przez ten przepis elementy, a zarzuty w tym zakresie podnoszone w skardze kasacyjnej nie są prawidłowo uzasadnione, np. kontrodowodem zawierającym wiadomości specjalne, czyli są w istocie gołosłowne.
Po czwarte, chybiony jest również zarzut kasacyjny, który podnosi w tym stanie prawnym i faktycznym naruszenie przez Sąd I instancji przepisów zarówno art. 107 § 3 i art. 136 k.p.a. jak i art. 62 ustawy środowiskowej. Na wstępie należy podkreślić, że Sąd I instancji nie stosuje przepisów k.p.a. tylko kontroluje ich zastosowanie przez właściwe organy. W tej sprawie wbrew powyższemu zarzutowi kasacyjnemu, Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji spełnia wymagania stawiane przez przepis art. 107 § 3 k.p.a. Dokonana przez Sąd I instancji ocena postępowania dowodowego przeprowadzonego przez właściwy organ odwoławczy jest bowiem w pełni prawidłowa. Dotyczy to ustalenia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych w tej sprawie, w tym także w świetle dyspozycji art. 136 k.p.a. oraz zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, o której stanowią art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., które co należy zaznaczyć nie zostały nawet powołane w skardze kasacyjnej.
Także zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie przez Sąd I instancji przepisu art. 62 ustawy środowiskowej nie jest zasadny, jak i także nie precyzuje, który z dwóch ustępów tego przepisu został przez Sąd I instancji naruszony z powodu ich niewłaściwego zastosowania, przy czym ustęp pierwszy liczy trzy punkty, a pierwszy punkt tej jednostki redakcyjnej w dacie wydana zaskarżonej decyzji dzielił się jeszcze na pięć podpunktów (w obecnym stanie prawnym sześć podpunktów). Oznacza to, że zarzut kasacyjny również w tym przypadku nie precyzuje uchybień w tym zakresie dotyczących analizy i oceny bezpośredniego i pośredniego wpływu tego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi (art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a) czy też oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 (art. 62 ust. 2). Są to również zarzuty gołosłowne, nie oparte na dowodach przedstawionych przez stronę skarżącą kasacyjnie, jak i brak jest powiązania z unormowaniem z art. 62 ustawy środowiskowej.
Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.