Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt II SA/GL 1512/14, oddalił skargę U. K. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] września 2014 r. utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r. na mocy którego organ wymierzył skarżącej karę w wysokości 75.000,00 zł z tytułu nielegalnego użytkowania myjni samochodowej.
W skardze kasacyjnej od powyższego orzeczenia skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji podnosząc, że wykonanie postanowień i ściągnięcie nałożonej kary skutkować będzie wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody wskutek wszczęcia postępowania egzekucyjnego prowadzącego do utraty płynności finansowej, pomimo że ostatecznie może uzyskać korzystne dla siebie rozstrzygnięcie. Podkreśliła, że obecnie nie osiąga dochodów, które pozwoliłyby uiścić orzeczoną sankcję administracyjną, a ponadto posiada nieuregulowane zobowiązania zaciągnięte w celu sfinansowania działalności gospodarczej, która ma być prowadzona po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Po oddaleniu skargi, skarżący, który wniósł skargę kasacyjną może wystąpić z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07, ONSAiWSA z 2007 r., nr 4, poz.77).
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 zwana dalej "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego strona skarżąca nie uprawdopodobniła przesłanek określonych w art.61 § 3 p.p.s.a. Rodzaj obowiązku tj. zapłata kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej a następnie uchylenia zaskarżonych postanowień, istnieje możliwość zwrotu wpłaconej kwoty.
Wskazując na wyrządzenie szkody wskutek pozbawienia środków finansowych niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej skarżąca w żaden sposób nie udokumentowała jak uiszczenie orzeczonej kary wpłynie na sytuację finansową. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest wykazanie, że szkoda majątkowa będzie znaczna w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu.
W niniejszej sprawie zaznaczyć należy, że postanowienie organu pierwszej instancji o wymierzeniu kary wydane zostało w marcu 2014 r., tak więc inwestor powinien w ciągu minionych dwóch lat podjąć działania nakierowane na zminimalizowanie szkody w sytuacji gdyby sankcja została utrzymana. Również w postępowaniu egzekucyjnym strona może zgłosić stosowne wnioski służące ochronie jej interesu. Natomiast nie było podstaw aby na obecnym etapie postępowania sądowego dokonać wstrzymania zaskarżonego postanowienia. Dla porządku podkreślić trzeba, że uzasadnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia w przedmiocie nałożonej kary nie mogła być argumentacja sprowadzająca się do kwestionowania zasadności zastosowanej sankcji. Podstawą do uwzględnienia wniosku nie mogły być również twierdzenia skarżącej o braku środków finansowych na opłacenie nałożonej kary. Instytucja tymczasowego wstrzymania zaskarżonego aktu nie może podważać istoty sankcyjnego charakteru zastosowanego środka wobec strony skarżącej.
Wskazać trzeba, że każde orzeczenie administracyjne zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny, mając na względzie treść art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji postanowienia.