Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2079/15

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1264/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę "M. Sp. komandytowo-akcyjnej" z siedzibą w R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco.

Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej "PINB", w S., na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego, nakazał Spółce M. rozbiórkę tymczasowego obiektu budowlanego (kontenerowego) zrealizowanego na działce nr ew. [...] w S. przy ul. [...].

Takie rozstrzygnięcie poprzedziły ustalenie kontrolne organu, że ww. obiekt budowlany został zrealizowany bez pozwolenia i bez zgłoszenia. Dlatego PINB postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. wstrzymał roboty budowlane na działce nr ew. [...] w S. przy ul. [...] prowadzone przy budowie ww. tymczasowego obiektu kontenerowego oraz nałożył na ww. Spółkę obowiązek przedstawienia w terminie czterech miesięcy od dnia otrzymania wskazanych w tym postanowieniu dokumentów.

Organ I instancji, powołują się na treść art. 3 pkt 2 i 5, art. 29, art. 30 i art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, uznał, że przedmiotowy kontener stanowi tymczasowy obiekt budowlany, do którego znajduje zastosowanie ogólna reguła. Zgodnie z tą regułą rozpoczęcie budowy tego rodzaju obiektów budowlanych wymaga uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Brak pozwolenia wymaga zaś uprzednio wdrożenia postępowania legalizacyjnego w trybie art. 48 Prawa budowlanego, które ma na celu uzyskanie stanu zgodnego z prawem. Jeżeli nie jest możliwe doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem wtedy powinno dojść do nałożenia nakazu rozbiórki. W tym zakresie organ I instancji ustalił, że przedmiotowy obiekt budowlany jest niezgodny z postanowieniami planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego (uchwała Nr 396/XLVI1/2010 Rady Miasta Sierpca z dnia 10 listopada 2010 r.; Dz. Urz. Woj. Maz. z 2011 r. Nr 10, poz. 401 z dnia 31 stycznia 2011 r.).

Nie można bowiem stwierdzić czy przedmiotowy kontener jest zgodny lub niezgodny z § 3 pkt 16 planu miejscowego w zakresie "linii zabudowy", z uwagi na jego kwalifikację prawną. Ponadto w związku z prowadzonym postępowaniem legalizacyjnym PINB zawiesił postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez Burmistrza Miasta S. zagadnienia zgodności realizacji ww. inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak [...], Burmistrz Miasta S. odmówił wydania zaświadczenia o zgodności lokalizacji przedmiotowego obiektu kontenerowego, ustała tym samym przyczyna zawieszenia postępowania.

W konsekwencji PINB wskazał, że z ww. postanowienia wydanego przez Burmistrza wynika, że wykonanie obiektu tymczasowego będącego przedmiotem niniejszego postępowania jest niezgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a co za tym idzie nie jest możliwa legalizacja takiego obiektu zgodnie z art. 48 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 48 ust. 3 pkt 1 tej ustawy warunkiem niezbędnym do legalizacji samowoli budowlanej jest przedstawienie zaświadczenia właściwego wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W rozpatrywanej sprawie inwestor nie jest w stanie uzyskać takiego zaświadczenia, w związku z czym zgodnie z art. 48 ust. 4 ww. ustawy nie zostały spełnione obowiązki, o których mowa w ust. 3 tego artykułu, a to z kolei zobowiązuje organ nadzoru budowlanego do wydania nakazu rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę oraz naruszającego ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odwołanie od ww. decyzji wniosła ww. Spółka.

Zaskarżoną decyzją [...] WINB utrzymał w mocy decyzję o nakazie rozbiórki.

W ocenie organu odwoławczego rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe. Bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt samowolnego, tj. bez wcześniejszego uzyskania stosownego zezwolenia, wykonywania robót budowlanych związanych z realizacją budowy przedmiotowego obiektu budowlanego (kontenerowego). Nie budzi także wątpliwości konieczność zastosowania w przedmiotowej sprawie, wobec charakteru spornej inwestycji, przepisów art. 48 Prawa budowlanego. W świetle art. 3 pkt 5 w zw. z art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego przedmiotowy obiekt, choć o charakterze tymczasowym, nie został zwolniony przez ustawodawcę z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. To, że ww. przepis określa tego typu obiekty, jak omawiany, jako "tymczasowe", nie zmienia ich charakteru i nie zwalnia z konieczności uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dlatego też wyliczenie ujęte w art. 29-30 Prawa budowlanego nie zwalnia tymczasowych obiektów bez czasowego ograniczenia ich funkcjonowania czy obiektów nie związanych trwale z gruntem z uzyskania odpowiedniej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Dalej WINB wskazał, że stosownie do treści art. 48 Prawa budowlanego legalizacja samowoli budowlanej możliwa jest po zaistnieniu określonych przesłanek. Jedną z nich jest przedstawienie przez inwestora dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie zobowiązany na mocy postanowienia organu I instancji z dnia 13 listopada 2012 r. do przedłożenia stosownych dokumentów umożliwiających przeprowadzenie procedury legalizacyjnej przedmiotowej samowoli budowlanej nie przedstawił. Termin na przedłożenie powyższych dokumentów był, zdaniem WINB, wystarczający do ich skompletowania. Powyższe musiało skutkować orzeczeniem przez organ I instancji obowiązku rozbiórki ww. obiektu i w konsekwencji do utrzymania w mocy przez WINB decyzji PINB.

Odnosząc się do zarzutów i wywodów zawartych w odwołaniu, WINB wskazał, że pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Podniósł, że zastosowana w niniejszej sprawie prawidłowo przez PINB procedura zmierzająca do legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej wskazuje w sposób precyzyjny obowiązki zarówno organu nadzoru budowlanego, jak i inwestora bądź właściciela nieruchomości. W postępowaniu przed organem I instancji organ ten prawidłowo nałożył zgodnie z obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego obowiązek przedstawienia określonej dokumentacji. Bezspornym jest także, zobowiązany nie przedstawił dokumentów, które umożliwiałyby legalizację przedmiotowego obiektu.

Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ww. Spółka, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła rażące naruszenie przepisów, tj.

1. - art. 6 K.p.a. przez działanie w toku postępowania w sposób nieznajdujący oparcia w przepisach prawa;
2. - art. 7 K.p.a. przez niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w postaci braku istotnych ustaleń dotyczących czasu umiejscowienia tymczasowego obiektu budowlanego będącego przedmiotem decyzji;
3. - art. 8 K.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób pomniejszający zaufanie uczestników do władzy publicznej przez prowadzenie postępowania w sposób dążący do uzyskania a priori założonego rozstrzygnięcia, z pominięciem argumentacji strony oraz pominięciem obowiązku wszechstronnego gromadzenia i rozpoznania dowodów w toku postępowania;
4. - art. 80 K.p.a. przez dokonanie oceny dowodów w sposób dowolny, niezwiązany zasadami logiki, prawidłowego rozumowania i doświadczenia poprzez uznanie, że przedmiotowy tymczasowy obiekt budowlany pozostawał w niezmienionym miejscu przez okres przekraczający 120 dni, pomimo braku przeprowadzonych w tym kierunku dowodów.

W odpowiedzi na skargę [...] WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1264/14, oddalając skargę wskazał, że w tej sprawie organy administracyjne prawidłowo zastosowały art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, ponieważ przedmiotowa inwestycja została zrealizowana w ramach samowoli budowlanej. Ustalenia w tym zakresie wynikały ze stanowiska prawnego przedstawiciela Spółki; dlatego w tym zakresie brak jest podstaw do rażącego naruszenia przez organy art. 7 K.p.a. W konsekwencji organy umożliwiły przeprowadzenie w tej sprawie postępowania legalizacyjnego, które z uwagi na brak możliwości doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem (tj. brak zgodności z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) nie mogło prowadzić do zalegalizowania samowoli budowlanej. Skarżącej spółce odmówiono wydania zaświadczenia dotyczącego zgodności lokalizacji obiektu kontenerowego z ustaleniami miejscowego planu.

Okoliczność ta wynika z ostatecznego postanowienia Burmistrza Miasta S. z dnia [...] kwietnia 2013 r. W tych warunkach organy nadzoru budowlanego prawidłowo zastosowały art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, będąc w tym zakresie związane treścią art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego.

W ocenie Sądu, podniesione przez skarżącą Spółkę zarzuty są niezasadne. PINB prawidłowo ustalił, że obiekt kontenerowy stoi na stacji paliw od grudnia 2011 r., co jednoznacznie wynika z oświadczenia złożonego do protokołu nr 86 przez prokurenta Spółki. Wraz z protokołem oględzin sporządzono wówczas również dokumentację fotograficzną obiektu, zarówno z zewnątrz, jak i wewnątrz, z której jednoznacznie wynika miejsce usytuowania obiektu. Ponadto PINB dokonał odczytu z rejestru gruntów, prowadzonego przez Starostę S. (udokumentowanego w formie notatki służbowej z dnia 24 października 2012 r.), z której wynika, że użytkownikiem wieczystym działki nr ewid. [...] jest M.. Pozyskał też kopię mapki z M. sp. z o.o. Oddział Zakład Gazowniczy C., sporządzoną przez Projektanta B. D., z której wynika miejsce usytuowania kontenera. Pozyskał wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów położonych wzdłuż rzeki Sierpienicy w granicach administracyjnych Miasta S. sporządzony przez Burmistrza Miasta S. w sierpniu 2010 r. Niezasadny zatem jest zarzut skarżącej, że organ pominął obowiązek wszechstronnego gromadzenia i rozpoznania dowodów w toku postępowania.

Podnoszony przez skarżącą zarzut działania w toku postępowania w sposób nieznajdujący oparcia w przepisach prawa, jak również prowadzenia postępowania w sposób pomniejszający zaufanie uczestników do władzy publicznej poprzez prowadzenie postępowania w sposób dążący do uzyskania a priori założonego rozstrzygnięcia z pominięciem argumentacji strony, nie jest, w ocenie Sądu, zasadny w niniejszej sprawie, gdyż nie znajduje odzwierciedlenia ani w zgromadzonym przez organ materiale dowodowym, ani w wydanych przez organy obu instancji rozstrzygnięciach, prawidłowo i rzetelnie uzasadnionych.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła M. Spółka komandytowo-akcyjna, wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku w całości, ewentualnie uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, przez niewłaściwe zastosowanie:

1. - art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego zamiast "art. 48 ust. 2 pkt a" tej ustawy w zw. z rozdziałem 4 § 9 pkt 4 ppkt 1 litera a ww. planu miejscowego przez nieprawidłowe odniesienie normy prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego i poddanie tego stanu faktycznego ocenie prawnej na podstawie treści normy prawnej w taki sposób, że Sąd utrzymał w mocy decyzję WINB w oparciu o błędną kwalifikację kontenera jako całości kubaturowo-użytkowej, dokonaną przez Burmistrza Miasta S.. Zarówno Sąd, PINB, jak również WINB, w opozycji do stanowiska Burmistrza Miasta S., zgodnie zakwalifikowali kontener jako tymczasowy obiekt budowlany uznając, że "przedmiotowy obiekt nie spełnia definicji budynku w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego i należy zakwalifikować go jako "tymczasowy obiekt budowlany (kontenerowy)". Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. w postanowieniu z dnia [...] listopada 2012 r., ustalając stan faktyczny, stwierdził ponadto, że "kontener nie jest związany trwale z gruntem, jest ustawiony na kostce betonowej typu polbruk, stanowiącej utwardzenie terenu przy pawilonie stacji paliw. Kontener jest wykorzystywany jako pomieszczenie przeznaczone na usytuowanie urządzeń teleinformatycznych związanych z obsługą stacji paliw". Mimo tego Sąd utrzymał decyzję o nakazie rozbiórki w mocy, pomijając rozdział 4 § 9 pkt 4 ppkt 1 litera a planu miejscowego, który explicite stanowi, że "ustalone na rysunku planu linie zabudowy nie dotyczą: obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej związanych m.in. z gospodarką wodno-ściekową gazową, energetyczną, telekomunikacyjną, etc." i błędnie zastosował przepis art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Bezspornym jest bowiem, że rzeczony kontener będąc obiektem tymczasowym należy do szerszej kategorii obiektów. Spełniana przez niego funkcja wskazuje natomiast, że nie jest to obiekt budowlany, ale zgodnie z miejscowym planem obiekt infrastruktury technicznej, bowiem usytuowane są w nim urządzenia teleinformatyczne związane z obsługą stacji paliw, bez której stacja nie mogłaby funkcjonować. Takie ustalenia zostały także przedstawione przez PINB. Należy przytoczyć art. 143 ust. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 ze zm.), zwanej dalej "u.g.n.", który definiuje urządzenia infrastruktury technicznej jako budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Przytoczony artykuł dotyczy jednak urządzeń, a nie obiektów i charakteryzuje się katalogiem zamkniętym, natomiast miejscowy plan rozszerza tę definicję o obiekty i zawiera ich otwarty katalog, tj. "ustalone na rysunku planu linie zabudowy nie dotyczą: obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej związanych m.in. z gospodarką wodno-ściekową, gazową, energetyczną, telekomunikacyjną, etc." Ponadto art. 4 pkt 3a u.g.n. stanowi, że działkę budowlaną należy traktować jako działkę gruntu, której wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń położonych na tej działce. Bezspornym jest fakt, że kontener należy do obiektu zawierającego sieć teleinformatyczną, a stacja paliw nie mogłaby prawidłowo funkcjonować bez wyżej wymienionego obiektu.

Ponadto zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

1. - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, zwanej dalej "p.u.s.a.", w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. przez niedokonanie prawidłowej kontroli sprawy przez Sąd, wynikające z pominięcia rozbieżności w definicjach obiektu stanowiącego przedmiot rozbiórki, przedstawionych przez PINB, który w ww. postanowieniu z 2012 r. zakwalifikował obiekt jako "tymczasowy obiekt budowlany (kontenerowy)", a Burmistrza Miasta S., według którego zgodnie z ww. postanowieniem z 2013 r. "przedmiotowy obiekt, pomimo, że posiada cechy obiektu tymczasowego, tworzy z istniejącym budynkiem całość kubaturowo-użytkową, a "nowa" kubatura w postaci dobudowanego obiektu kontenerowego przekracza w całości linie zabudowy ustalone w planie". Uchybienie to ma istotny wpływ na wynik sprawy bowiem uzależniony on jest od przyjętej subsumpcji rzeczonego obiektu. Przyjęcie kwalifikacji Burmistrza Miasta S. jest niezgodne ze stanem faktycznym i stoi w opozycji do kwalifikacji przedstawionej przez PINB w Sierpcu oraz [...] WINB, który w toku sprawy ustalił, że "kontener nie jest związany trwale z gruntem, jest ustawiony na kostce betonowej typu polbruk, stanowiącej utwardzenie terenu przy pawilonie stacji paliw. Kontener jest wykorzystywany jako pomieszczenie przeznaczone na usytuowanie urządzeń teleinformatycznych związanych z obsługą stacji paliw. (...) Oceniając powyżej opisany obiekt w świetle przepisów Prawa budowlanego należy stwierdzić, że zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 5 tej ustawy, stanowi on tymczasowy obiekt budowlany". Błąd, którego nie zbadał Sąd, popełnili zarówno Burmistrz Miasta S., jak również PINB i WINB, bowiem rzeczony kontener stanowi obiekt infrastruktury technicznej. Cechy techniczne kontenera zgodnie z ustaleniami inspektorów nadzoru wskazują na jego samoistność w stosunku do stacji paliw, z pewnością nie jest on zatem całością kubaturowo-użytkową ponadto cechy funkcjonalne udowadniają, że jest on obudową techniczną urządzeń infrastruktury teleinformatycznej niezbędnej dla funkcjonowania stacji paliw. Biorąc pod uwagę rozdział 4 § 9 pkt 4 ppkt 1 litera a miejscowego planu "ustalone na rysunku planu linie zabudowy nie dotyczą: obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej związanych m.in. z gospodarką wodno-ściekową, gazową, energetyczną, telekomunikacyjną, etc." Bez wątpienia instalacja teleinformatyczna niezbędna do obsługi i funkcjonowania stacji paliw należy do otwartego katalogu infrastruktury technicznej, a rzeczony kontener stanowi jej obudowę, tworząc z nią jednolitą konstrukcję. Sąd pominął rażące błędy organów w postaci rozbieżnych definicji kontenera, które bezspornie mogły mieć wpływ na wynik sprawy;
2. - art. 113 § 1 p.p.s.a. przez nieprzeprowadzenie przez Sąd wnikliwie postępowania dowodowego, w szczególności oparcia się głównie na graficznej części miejscowego planu, wybiórczego zbadania postanowień części tekstowej tego planu oraz nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia rozbieżności dotyczących subsumpcji obiektu, co bezpośrednio wpłynęło na wyniki sprawy i utrzymanie decyzji o rozbiórce obiektu w oparciu o rozbieżne kwalifikacje rzeczonego obiektu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego i procesowego.

Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji prawidłowo dokonał kwalifikacji przedmiotowego kontenera jako "tymczasowego obiektu budowlanego". Dla tej oceny nie ma znaczenia to w jaki sposób przepisy planu miejscowego nadają lub mogą nadawać charakter tego rodzaju obiektom w odniesieniu do zasad kształtowania ładu przestrzennego. W tej zaś sprawie w skardze kasacyjnej nie wykazano aby przedmiotowy kontener podpadał pod wyłączenie jakie zostało określone w § 9 pkt 4 ppkt 1 litera a miejscowego planu, a mianowicie, że "ustalone na rysunku planu linie zabudowy nie dotyczą: obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej związanych m.in. z gospodarką wodno-ściekową, gazową, energetyczną, telekomunikacyjną, etc." Z przepisu tego wyraźnie wynika, że nie chodzi w nim wyłączenie o ustalenie czy mamy do czynienia z obiektem infrastruktury technicznej, ale dla zastosowania ww. wyłączenia wymagane jest wykazanie, czy taki obiekt dodatkowo jest związany z gospodarką telekomunikacyjną.

W tej zaś sprawie jak podnosi sama strona skarżąca kasacyjnie przedmiotowy kontener i znajdujące się w nim urządzenia są potrzebne do wykonywania działalności polegającej na obsłudze stacji paliw, a więc nieszczą się w pojęciu gospodarki telekomunikacyjnej. To pojęcie dotyczy nie tyle możliwości zapewnienia wykonywania określonej działaności jednemu podmiotowi, lecz chodzi o taki obiekt, który w celech telekomunikacyjnych miałby służyć ogółowi społeczeństwa do przesyłania danych telekomunikacyjnych. Nie jest to więc działalność, która wprost odpowiada wskazanemu wyżej włączeniu. Nie wiąże się bowiem z gospodarką telekomunikacyjną.

Ponadto odwołanie się w skardze kasacyjnej w tym zakresie do definicji zawartych w ustawie o gospodarce nieruchomościami nie może prowadzić do odmiennych wniosków. Artykuł 143 ust. 2, a także art. 4 pkt 3a u.g.n. wprost odnoszą się do urządzeń infrastruktury technicznej, a nie obiektów infrastruktury techniczej. Przedmiotowego konternera w świetle Prawa budowlanego nie można traktować jako urządzenia z uwagi na jego wyposażenie w inne urządzenia techniczne. Pomimo takiego wyposażenia nadal zachowuje cechy obiektu budowlanego. Poza tym Prawo budowlane w art. 3 pkt 5 wprost dokonuje kwalifikacji prawnej obiektu kontenerowego jako "tymczasowego obiektu budowlanego". Na uwagę zasługuje, że z zebranego materiału dowodowego nie wynika jednoznacznie, że przedmiotowy kontener rzeczywiście stanowi wyłączenie obiekt, który jest wykorzystywany tylko dla wyposażenia stacji paliw w odpowiednie urządzenia techniczne służące do obsługi tej stacji.

Z materiału zdjęciowego wynika, że szafa z urządzenia technicznymi zajmuje tylko niewielką część kontenera; zaś pozostała część kontenera, co wynika z protokołu kontroli wykożystywana była jako magazyn na podręczne narzędzia i sprzęt gospodarczy, choć dodatkowo z materiału zdjęciowego wynika, że przedmiotowy kontener służył m.in. do przechowywania różnych płynów. Oznacza to, że argumentacja skargi kasacyjnej w zestawieniu z zebranym materiałem dowodowym nie jest przekonująca i w zasadzie może prowadzić do obejścia prawa przez umożliwienie realizacji obiektów budowlanych z naruszeniem ustalonej w planie miejscowym linii zabudowy. W tych warunkach z uwagi na dokonaną kwalifikację prawną przedmiotowego kontenera Sąd I instancji niewaliwie ocenił legalność zastosowania art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, który uprawniał organy nadzoru budowlanego do wydania nakazu rozbiórki w związku ze stwierdzoną niezgodnością ww. kontenera z § 9 pkt 4 ppkt 1 litera a miejscowego planu.

Ponadto wbrew sformułowanemu zarzutowi skargi kasacyjnej w okolicznościach tej sprawy znalazł zastosowanie art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego. Przepis ten stanowi postawę do przeprowadzenia postepowania legalizacyjnego celem zbadania, czy samowola budowlana jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej sprawie organy nadzoru budowlanego dokonały właśnie takiej oceny, której legalność zbadał Sąd I instancji. Podstawowym w tym zakresie dowodem jest zaświadcznie właściwego organu o zgodności samowoli budowlanej z planem miejscowym. W tej sprawie sam inwestor przedstawił postanowienie Burmistrza, w którym takiej zgodności nie potwierdzono.

Jednocześnie w skardze kasacyjnej nie wykazano aby rzeczywiście postanowienia planu miejscowego umożliwiały takie ustytuowanie przedmiotowego kontenera na działce w odniesieniu do ustalonej linii zabudowy. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, art. 48 ust. 2 pkt 1 lit a tej ustawy w zw. z rozdziałem 4 § 9 pkt 4 ppkt 1 litera a ww. planu miejscowego oraz ar. 4 pkt 3a u.g.n. nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.

Ponadto na podstawie treści ww. postanowienia Burmistrza Miasta S. nie sposób stwierdzić aby organ ten dokonał odmiennej kwalifikacji przedmiotowego kontenera niż Sąd I instancji i organy nadzoru budowlanego. Burmistrz określił przedmiot postępowania jako obiekt kontenerowy, co zasadniczo odpowiada defincji tymczasowego obiektu budowlanego, o czym stanowi art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Co prawda, Burmistrz wskazał na aspekt kubatury i powiązania tego konteneru funkcjonalnie ze stacją paliw, jednak nie zmienia to ogólnej oceny, że nawet kwestia powiększenia kubatury budynku stacji paliw i powiązanie funkcjonalne w zasadzie potwierdzają, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z obiektem, o jakim mowa w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, co też przesądzono w przedstawionym powyżej wywodzie. Zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Nie potwierdził się tym samym zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a. W świetle braku wykazania przez stornę skarżącą kasacyjnie wadliwości oceny prawnej zawartej w zaskarżonym wyroku brak jest podstaw do stwierdzenia, że sprawa nie została należycie wyjaśniona. Dokonano bowiem prawidłowej kwalifikacji samowoli budowlanej jako obiektu budowlanego, jak również ustalono, że obiekt ten jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Taki bowiem zakres postępowania wyjaśniającego wyznaczały normy prawne zawarte w art. 48 Prawa budowlanego.

Jednocześnie strona skarżąca kasacyjnie ani nie przedstawiła skutecznej argumentacji, ani nie przedstawiła żadnych innych dowodów, które mogłoby ewentualnie prowadzić do odmiennej oceny stanu faktycznego i prawnego ninijeszej sprawy. Zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.